To Sir, with Love (1967)

Een film die de tand der tijd met gemak doorstaat, en dat is erg knap voor van inmiddels bijna 50 jaar geleden. Zelfs aan de kwaliteit van de band zou je niet zeggen dat de film zo oud is.

Uiteraard is het een film uit de jaren 60, nota bene gefilmd in de jaren 60, een authentieker beeld van het leven van een schoolklas in het Londen van de jaren 60 kunnen we denk ik niet snel elders vinden. De film heeft de sfeer van toen goed weten vast te leggen.

Het acteerwerk, de dialogen, kleding, etc. is allemaal prima in orde. En zoals de poster al aangeeft "A story as fresh as the girls in their minis". Kijken dus, want het is nog steeds een verfrissende film, een drama die toch ondanks de dramatische tranentrekkers lekker luchtig en fris overkomt.

Beslist een aanrader, een tijdreis naar het klaslokaal uit 1967 die zeker de moeite waard is.

Deze Britse tegenhanger van Blackboard Jungle (1955) geeft een rauw en realistisch beeld over een klas met kansloze jongeren midden jaren ’60. Een nieuwe leraar gebruikt zijn gebrek aan ervaring om een totaal nieuwe weg in te slaan en slaagt er al doende in om een band te krijgen met zijn rebelse leerlingen. Samen met hen weet hij het heersende pessimisme en cynisme te verdrijven. Een inspirerende film met het hart op de juiste plaats. Sidney Poitier speelt een gedenkwaardige rol. Tevens een knap filmdebuut van rockzangeres Lulu (van Lulu & the Luvvers: “Shout”).

Het gebeurt niet vaak, dat je een film twee keer achter elkaar wilt zien. Deze 'To Sir, with Love' was zo'n film voor mij. Natuurlijk ook vanwege Sidney, maar de chemestry was er bij de acteurs. Herkenbaarheid van de sfeer uit die tijd. De tweede versie ben ik alvast ook heel benieuwd naar.

Jezus wat een gemiddelde hier.

Beetje een oddity deze film; Amerikaanse Poitier in een Britse angry young men film van eind jaren 60 inclusief hippe rock n roll en populair zangeresje Lulu. Voorts een erg herkenbare jonge Hyacinth Bouquet maar liefst in een bijrolletje.

Maar wat het meerst overheerst is een tamelijk vervelend 'alles-komt-goed' moralistisch NCRV-sausje.

Naar aanleiding van het overlijden van Sidney Poitier gekeken. Dit is op In the Heat of the Night na, die ik al gezien had, kennelijk zijn hoogstgewaardeerde film op MM. Hoewel Poitier een goede rol heeft beviel de film me maar matig. De hele dynamiek met de klas vond ik niet erg boeiend en het verloopt allemaal voorspelbaar. Het liedje van Lulu is best aardig maar komt zeker drie keer voorbij, beetje overkill. Beetje middle of the road cinema, niet slecht maar ook niet erg beklijvend.

Dertig jaar later zou er nog een vervolg komen, ook met Poitier in de hoofdrol, en geregisseerd door Bogdanovich die een paar dagen geleden overleed.

Aardige film over een man die besluit les te gaan geven als hij geen ander werk kan vinden. Een vrij typische leraar/leerlingen-film met een nogal voorspelbaar verloop. Ook is de ommezwaai van probleemklas naar voorbeeldklas nogal snel en gemakkelijk. De film heeft de tand des tijds niet overal even goed doorstaan, maar geeft wel een prima tijdsbeeld en Sydney Poitier is goed op zijn plaats hier.

Oubollig verhaaltje over een werkloze ingenieur (Sidney Poitier) die tijdelijk les geeft op een school in een engelse arbeiderswijk. De kinderen in de klas lijken zo weggelopen uit Grease en ogen veel te oud om uberhaupt nog op school te zitten. De onhandige regie van James Clavell draagt niet bepaald bij aan de juiste sfeer en camerawerk en montage doen erg gedateerd aan. Poitier zet een leuke rol neer, maar ook hij kan dit niet naar een hoger plan tillen.