Gok-seong (2016)

Zo, dat was nogal een trip, en dan heb ik het niet over Rob. Je zenuwen worden flink op de proef gesteld, al valt er ook het nodige te lachen. Het probleem, voor mij persoonlijk, is dat ik niet zo van spanning houdt. Althans, niet van scènes met puberkamers en voetstappen op de trap en aanzwellende strijkorkestjes en zo. Toon mij I Know What You Did Last Summer en ik slaap drie weken niet. Je zou denken, knap dat een film zoiets kan bewerkstelligen; dan moet het wel een goede film zijn. Dat is niet zo. Het is juist heel makkelijk. Geef mij de illusie van een op handen zijnde moord in een verlaten park en het zweet stroomt uit mijn handpalmen gelijk de Rijn bij Lobith.

Tijdens het kijken naar The Wailing dacht ik alleen maar: wauw, wat heftig, wát een spannende film, maar toen hij klaar was voel ik me bekocht en bedrogen. Ook door die plotwendingen op het einde. Maar goed, het zag er allemaal prima uit en er werd sterk geacteerd en ik heb, zoals ik zei, gelachen, dus een voldoende zit er nog wel in. Ik heb bovendien aardig geslapen vannacht. Dat kwam waarschijnlijk door dat beeld van de duivel op het einde. Dat vond ik eerder komisch dan eng en nogal over the top. Haalt de film nog een beetje extra onderuit.

Misschien wel de engste film die ik ooit gezien heb!

Zeer mooie Zuid-Koreaanse film. The Wailing laat zich vertalen als huilen of jammeren en dat zien we in de film dan ook regelmatig voorbij komen. Dit gebeurd op een Aziatische manier die misschien niet voor iedereen is weggelegd. Daarnaast is het een vreemde mix van meerdere genres. Echter is het thriller-gedeelte wel de leidende draad in de film. Wie pleegt de gruwelijke moorden? Aan hoofdpersonage Jong-Gu, een politieagent in een plattelandsdorpje, de taak om dit op te lossen. Hierdoor ontstaan er soms komische situaties of beland je regelrecht in een bizarre horror. Deze Jong-gu is trouwens ook maar een sulletje die door de gehele film aardige wat maaltijden verorbert. In het hele begin van de film is er een bijbel-citaat uit Lukas 24: 38 Maar Hij zei: "Waarom schrikken jullie zo? Waarom denken jullie dat? 39 Kijk naar mijn handen en voeten. Dan kunnen jullie zien dat IK het Zelf BEN. Voel maar. Een geest heeft geen vlees en botten, maar Ik wel." En dat is precies waar de film ongeveer overgaat. Naar dit citaat begint de film nog redelijk luchtige en rustig maar hoe verder we in de bijna tweeënhalf uur durende film vorderen, hoe dreigender de sfeer wordt. Die tijdsduur is nodig om het oosters occultisme en de christelijke symboliek een duivels spel te kunnen laten spelen en het geheel op een heerlijk kookpunt te brengen. Waarnaar aan het einde het kringetje rond is en het bijbel-citaat op een vreemde manier op zijn plaats valt.

Wtf. Hele reis vanuit Grunn via Den Haag vandaag gepland om deze film vanavond in De Lieve Vrouw, Amersfoort te gaan zien, issie daar opeens uit de programmering van vandaag verdwenen. Das knap lullig.

Edit: of de agenda is hier minder beteouwbaar dan ik dacht want morgn draait ie er wél om 19.45u en dát staat hier dan weer niet in de agenda...

Ik lees hier dat deze in de sneak heeft gedraaid in Pathé. Benieuwt mij eigenlijk wel hoe veel mensen daar een heel ander type film verwacht hadden en gillend gek de zaal verlieten

De vijf man waarmee ik er gister zat wisten duidelijk wat beter waar ze naartoe gingen. Doodse stilte en ik heb niemand weg zien gaan.

Beklemmend, en één van de meest surreëel overkomende films die ik me kan heugen gezien te hebben. The Wailing is een ijzingwekkende genre-mix van ruim tweeënhalf uur, waarin religieuze thematiek op het raakvlak van Oosterse en christelijke religie de inhoudelijke spil blijkt.

Voor tere zieltjes is deze film niet gemaakt, want de meest gruwelijke beelden worden door regisseur Hong-jin Na nergens geschuwd. Het maakt dit werk bijna meer horror dan thriller, en dan is er ook nog veel drama en wat zwarte komedie in het narratief verwerkt. Helaas werkt die genremix in de praktijk niet zo; gedurende het kijken mist ik een coherent geheel, vond ik sommige stukken te traag of onnodig, en had ik vooral veel vraagtekens over de precieze richting die Na in wilde slaan.

Dat verandert richting het einde van de film, mede doordat de religieuze symboliek steeds zichtbaarder wordt, en the Wailing op zichzelf ook steeds enger en benauwender . Het is alleen jammer dat de plottwisten mij weinig deden, en die hysterie in het acteerwerk was ook niet overal even geslaagd (al vond ik dat dochtertje wel verbijsterend goed).

The Wailing intrigeerde, maar liet me ook met wat verwarring achter. Ik kom toch weer terug op dat surreële; in alle opzichten deed dit werk me aan een nachtmerrie denken, maar het was geen nachtmerrie die zou beklijven. Toen in de bioscoopzaal uitliep was ik eigenlijk alweer vergeten wat ik gedroomd had.

3*

meen je

Wauw, prachtige film! Ik heb lang geaarzeld of ik de film zou bekijken omdat de film zo lang duurt (156 minuten) en ik me dus heel lang zou kunnen gaan vervelen. Maar die angst bleek totaal onnodig: meteen vanaf de eerste minuut is de film boeiend (en bloederig) en hij blijft boeiend (en bloederig) tot de laatste minuut. De film bevat vele elementen uit de horrortraditie maar ook andere genres, maar wat zowel de hoofdpersonen als de kijker zich aldoor afvraagt is: waar komt toch het kwaad vandaan? Is het die mysterieuze vreemdeling? Wie kun je geloven, wie kun je vertrouwen? Welke geruchten zijn waar en welke niet? Welke keuzes moet je maken bij zo veel onzekerheid? Het zijn klassieke vragen, maar in deze film tot een nieuwe urgentie gebracht. Door deze vragen, samen met de mooie beelden, de drama en de horror, heb ik 156 minuten aan het doek gekluisterd gezeten en had het voor mij nog wel een uur langer mogen doorgaan.

Aardige zuid-koreaan!

Maar jammer genoeg niet boven het gemiddelde.....en ja het gemiddelde ligt bij de films uit dit land iets hoger dan bij andere.

Visueel is deze film zeer geslaagd en het acteerwerk en bloed en dergelijke is van een hoog niveau...maar het is het verhaal wat voor koreaanse begrippen wat simpel is in mijn ogen...ik mis een dubbele laag of zoiets.

Verder alsog wel een goede film hoor....had hem alleen boven de 4 sterren verwacht.

3,5** tattoobob, dus toch redelijk tegenvallend aangezien je een behoorlijk aanloop naar deze film had genomen hier op MM. Ben benieuwd hoe de prent mij zal gaan bevallen. Ik schaaf daarom mijn verwachtingen maar even lichtjes bij .

Zeker geen slechte film maar er is zoveel beter uit dit land.

Ben benieuwd wat jij ervan vind

Nog even wachten op de blurayrelease van Contact Film, de disk wisselt nieuw bij Amazon al voor $11,- van eigenaar.

Ik vond hem erg tegen vallen. Met name het middenstuk met de uitdrijving vond ik veel te lang duren. Film had de helft korter gemogen. Ik word er niet enthousiast van.

Erg fijn. Het is allang geen verrassing meer dat Zuid-Koreanen prima met genrehutspotjes uit de voeten kunnen komen. Wel blijft het natuurlijk bewonderenswaardig dat een film in een dergelijk laag tempo voor de volle 156 minuten spannend blijft, om in het laatste half uur zelfs een heuse nagelbijter te worden. Knappe film, mooi gemaakt ook, met een fascinerende combinatie religie, occultisme en detective. Nu al zin in een herziening!

Ik hoop dat deze op bluray uitkomt

Dat is ie al!

Wat een film zeg, mamma mia. Waar dont breathe dit jaar al een verrassend goede en effectieve horrorfilm bleek, doet Goksung daar nog een schepje bovenop. Lekker mysterieus en creepy deze Koreaanse rollercoaster. Zeker een plekje in mijn top10 van 2016.

Verrek zeg; weken gepland om waar dan ook in t land te gaan zien, draait ie opeens hier in Grunn! Ik weet waar ik straks om 16u zit!

Wat een ontzettend slecht script zeg haha, dat rammelde echt aan alle kanten. Neemt niet weg dat het wel heel spannend en vermakelijk uitgewerkt was waardoor ik toch vrijwel de gehele lengte op het puntje van m'n stoel (lui onderuitgezakt) zat.

Maar joh...wat hebben die Zuid-Koreanen tegen Japanners? Dat die wél hun emoties kunnen beheersen ofzo? Want jemig, wat was dit weer een potje hysterisch Koreaans gejank zeg, allemachtig. Dat taaltje is al het zeikerigste van alle Aziatische (behalve als een schone deerne het rustig spreekt), ze jengelen en janken en krijsen ook bij het minste of geringste. Ik snapte weer direct dat Ki-Duk de enige Koreaanse regisseur is die ik (voor zover ik er ken) trek: er wordt zelden gepraat in zijn films. Maar die is door dat zelfmoordtrauma ook al in de hysterie geschoten. Hopeloos is het met dat volk, en ik kan er maar moeilijk doorheen kijken hoor. Die Jap en dat mooie mysterieuze meisje waren verademingen binnen de hele emokliek!

Magoe, leuke horrormysterie met soms wondermooie, bedwelmende scènes en beelden maar een ontiegelijk brak script met veel onlogische sprongen en inconsistenties.

Een voldoende voor het vermaak en het bezwerende sfeertje van het geheel. En het acteren van het dochtertje, de koele Jap en de mooie meid in het wit.

Miljaar!! zou een Vlaam dan zeggen na dit stuk zeer levendig beschreven recensie.

Zo kun je ook naar de Zuid Koreaanse filmindustrie gaan kijken natuurlijk. Gelukkig voor mij kan ik mij in het geheel hier niet in vinden. Ik heb nog steeds erg veel zin in deze prent.

Stevige shit hoor. Een duistere occulte thriller met wat horror... In de essentie is dit een religieus geïnspireerd good versus evil verhaal dat zich afspeelt in een Zuid Koreaans dorp. Ik kan me wel vinden in de opmerking van Richardus dat het script aan alle kanten rammelt. Bij enkele verwikkelingen duiken er enkele onduidelijkheden op maar ik ergerde er mij niet teveel aan. Ondanks de lengte was dit een film die me langzaam meesleurde in een benauwende en sombere sfeer. Al die hekserij en rituelen rond het dorp, en zeker het bezeten kind deden me meer dan eens huiveren. Niet voor gevoelige kijkers, en weeral een goede film uit Zuid Korea

Saaie en langdradige Koreaanse snotterfilm waarbij je op twee uur allicht meer mannen ziet wenen en hevig gesticuleren dan het totaal in je voorbije leven. De personages zijn nauwelijks uit elkaar te houden, de namen bieden geen soelaas, de emoties waren onbegrijpelijk, het verhaal onverklaarbaar.

Onzin, tenzij je de film zonder ondertitels hebt gezien. Verhaal is zo simpel als maar kan maar probeert je op het verkeerde been te zetten.

Lang geleden dat ik zon sterke Aziatische film en al helemaal een horror zag. Uitzonderlijk fraai, past zo in het rijtje bij de originele ring en memories of murder.

Mee eens.

Alweer een tijdje geleden gezien, maar deze madness is echt bizar (goed). Die "seance/uitdrijving" bijvoorbeeld. Heerlijk.

Sinds kort heb ik de Koreaanse cinema een beetje 'ontdekt' en zodoende was ik best nieuwsgierig naar deze Koreaanse Horror-film. De film verteld het verhaal van een politieagent die een aantal beestachtige moorden in een klein gehucht moet onderzoeken. De bijgelovige dorpelingen spreken van geesten en monsters, maar dan krijgt ook de politieman nachtmerries. De film begint met een Bijbelcitaat uit Lukas 24: 38 over de wederopstanding van Jezus als de apostelen denken een geest te zien, en daarmee is de toon van de film al aardig gezet. De titel is toepasselijk want er wordt veel gejammerd, met name door Do-won Kwak, die overigens een goede hoofdrol neerzet.

Goksung mag dan een stuk origineler zijn dan de meeste Horror-films die het Westen de afgelopen jaren heeft geproduceerd. Voor een Aziatische film is het niet bijzonder origineel. De film begon met een komische noot over de klunzige politieagenten, wat me deed denken aan die andere Koreaanse film Memories of Murder. Daarna lijkt het een soort verhaaltje over de dorpsgemeenschap die de mysterieuze vreemdeling niet moet hebben. Om vervolgens met duivelbezitting á la The Exorcist aan te komen. Uiteindelijk loopt de film uit in een soort Aziatische variant op Angel Heart, met de Japanner als duivel in plaats van Robin De Niro. De manier waarop spanning wordt opgewekt doet denken aan wat we ook vaker zien in Japanse Horrorfilms. En dan zitten er ook nog een paar Zombies doorheen. Het voelt een beetje als een bonte mix van van alles. En dat terwijl ik eigenlijk gewoon een Moordmysterie en helemaal geen bovennatuurlijke film had verwacht. De hele tijd bleef ik wachten op het moment dat het bijgeloof ontkracht zou worden, maar dat gebeurde niet.

Ik vond het toch wel goed gedaan hoe de film lokale bijgeloof en folklore met Boeddhisme en Katholicisme vermengt. En hoewel het er lang op leek dat de film voorspelbaar zou zijn was hij uiteindelijk toch behoorlijk spannend. Een aantal scènes waren ook behoorlijk creepy.

Het sterkste punt van Goksung is toch wel het visuele aspect en de aankleding. De film is erg mooi geschoten en heeft mooie beelden van de locaties in Zuid-Korea. En die Zombies en duivels zagen er ook heel gaaf uit en ik geloof zelfs dat er helemaal geen CGI voor is gebruikt.

Aan het einde snapte ik niet helemaal hoe het verhaal nou klopt, de film is erg misleidend bezig geweest. Toch denk ik niet dat een vergelijkbaar verhaal in Westerse handen even spannend en beklemmend was geweest. Goksung is een lekker creepy film van de Koreanen. Leuk om te zien en ook zeker een van mijn favoriete films van 2016, maar een een meesterwerk is het zeker niet.

Helaas alleen op Amazon. Heb geen creditcard, dus ik hoop dat ik een keer een 2e hands-versie tegenkom.

Dit is heel erg fijn

De film duurt ruim twee en half uur. Erg lang. Zeker voor een horror film. Maar de Hong-jin Na weet het allemaal zo te brengen dat het gewoon spannend, boeiend en leuk blijft om te volgen. Er gebeurt erg veel in Goksung. Vanaf de eerste minuut grijpt de film je om niet weer los te laten tot het einde. En wat voor einde. Heel erg sterk. En heel effectief door alles wat daarvoor aan ons is getoond. Het verhaal is best leuk. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg goed geschreven. Veel scenes waarin de nasleep van geweld goed te zien is en enkele zeer spannende scenes.

Hoewel sommige momenten best schokkend zijn, drijft de film meer op het creëren van een onderhuidse spanning. En daarmee zit het erg goed. Toch op behoorlijk wat momenten kippenvel gehad. Erg creepy. Maar het wordt nog spannender en enger als de dochter er betrokken bij raakt. Vanaf daar komt er ook wat meer drama aan te pas. En die werkt erg goed in combinatie met het horror en thriller aspect van de film. De film bevat echter ook genoeg momenten waarom je kunt lachen. Is erg fijn om de spanning wat te verlichten.

Acteerwerk is zeer goed. Vooral Do-won Kwak is hier lekker op dreef. Maar ook Jun Kunimura zet een hele goede prestatie neer. Geweldig hoe hij het hier doet. Jung-min Hwang speelt eveneens geweldig als sjamaan. Dat meisje is trouwens ook erg overtuigend in haar rol.

Hong-jin Na laat hier zien dat hij een erg goede regisseur is. Hij neemt zijn tijd. Laat alles op een erg rustige manier uitspelen en weet precies wat hij aan het publiek wil tonen. Visueel ziet het er erg goed uit, en ook qua audio is het genieten. De muziek is erg sterk en weet de sfeer enorm te verhogen. Fijne ambient score gemengd met traditionele orkest muziek.

Ik heb echt enorm van The Wailing genoten.

DVD-T, ha, had ik deze toch mooi aan jou moeten geven. Had die voor een andere user staan als tip, en twijfelde nog even, maar ik dacht dat dit toch minder jouw straatje was

couldn't have been more wrong

tbouwh, dit was een inderdaad een hele goede tip geweest

Dat is juist het leuke van het spel. Tips waarvan je niet zou denken dat ze het goed gaan vinden pakken vaak heel goed uit.

Tweeënhalf uur vind ik toch wel wat lang voor deze film. Een groot deel is toch vooral een puinhoop van onverwachte humor en beelden die verontrustend moeten zijn maar weinig indruk maken. Zeer bloederige plaatsen delict, onheilspellend fluisterende personages, krasserige kindertekeningen, zombies zelfs. Dat allemaal in een film die meer met symboliek dan met verhaal bezig is, en het spel van de acteurs is dan vaak ook nog veel te overdreven en die Japanner maakt ook weinig indruk.

Maar als het einde dichterbij komt wordt de film serieuzer en het laatste half uur verandert alles. Dan vallen die religieuze en folkloristische symboliek toch aardig op hun plaats en is de regie erg goed. Heel knap hoe van de ontknoping niet zo'n typische snelle onthulling wordt gemaakt die moet verbluffen, maar een langzaam kruipend besef. Dat schakelen tussen de scènes is erg geslaagd en vooral die scène waarin je in de grot de Japanner, nu wel erg sterk gespeeld, in een duivel ziet veranderen. Echt een moment dat blijft hangen. Met dit slotakkoord heeft de film toch nog veel respect bij mij afgedwongen, en een hoger cijfer dan ik aanvankelijk in gedachten had. 3.0*.