400 Days (2015)

Wat een lage score hier zeg. Dit is geen meesterwerk maar op zich wel een hele aardige scifi-film. Het verhaal is best interessant, over een 4-tal astronauten die 400 dagen in een gesimuleerd ruimteschip moeten doorbrengen. De situatie aan boord verslechtert, het isolement schaadt hun gemoedstoestand, de systemen raken steeds verder beschadigd en wanneer de (gesimuleerde?) onherbergzame buitenomgeving van invloed lijkt te zijn op de omgevingsfactoren binnen het schip beginnen ze te twijfelen of dit wel echt een simulatie is.

Op het einde ontspoort de film wel, maar dan heb je wel een hele aardige dikke uur achter de rug. 3*

Helemaal afgekeken, leek eerst wel leuk, maar wat een bagger komt er langs. De 'astronauten' spelen nog aardig, maar de anderen zijn zooooo slecht, Bollywood schaamt zich plaatsvervangend voor het beroep acteur; gezichtsuitdrukkingen, bewegingen, doen en laten, afgekeken van andere B-films, maar dan slecht, heel slecht geimiteerd. Het einde is al helemaal soep, Moest per se af bij 90 minuten ofzo? Zonde van m'n tijd hoor.

Een matige sciencefiction waarbij simulatie en realiteit een belangrijke rol spelen.

De cast bestaat o.a. uit Tom Cavanagh, Caity Lotz en Brandon Routh. Deze 3 personages zijn eveneens samen te zien in de TV-series "Arrow " en "The Flash." Het script is nogal vrij rommelig, en geeft uiteindelijk niet een compleet helder beeld. Leuk detail is overigens dat de ruimtepakken in werkelijkheid motorpakken waren. Ik kan me voorstellen dat hij ondanks de kritiek nog positief wordt ontvangen, maar helaas vond ik hem persoonlijk te matig.

2,0 *

“400 Days” is een low-budget SF dat enerzijds een niet onaardig idee centraal plaats, maar anderzijds teleurstelt als het over de uitvoering gaat. Het ruimtecentrum, met Theo (Brandon Routh), Dvorak (Dane Cook), Bug (Ben Feldman) en Emily (Caity “The Machine” Lotz) als meewerkende toekomstige astronauten, wil de psychologische impact van een langdurige ruimtereis onderzoeken. Astronauten worden wel onderworpen aan fysische testen (zoals te zien is in de snapshots aan het begin van de film). Maar kunnen ze dit ook geestelijk aan? En dat is waarom het viertal wordt opgesloten in een onderaardse bunker, waar ze een, hoe kan je het raden, 400 dagen tellende simulatie zullen ondergaan. En op voorhand wordt hun medegedeeld door de CEO van het onderzoekscentrum dat diegene die de simulatie verlaat voor de termijn van 400 dagen, het wel kan schudden in de ruimtevaartwereld en hoogstens tuinman mag spelen rond het ruimtecentrum.

Van meet af aan is het overduidelijk dat er een beperkt budget voorhanden was. De klinisch witte, hightech cockpit ziet er niet echt professioneel uit en lijkt meer op iets wat ik mijn kinderen zou schenken voor de kerst. Een beetje kitscherig zelfs. De vier zitten in hun ruimtepak naast elkaar, al “swipend” op hun grote touchscreens en ondergaan de eerder rustige lancering. Er was hun al gezegd dat er onverwachte incidenten zouden opduiken (kwestie van het zo realistisch te maken) en het is dan ook niet verwonderlijk dat er tijdens de lancering zich al een probleem stelt. Spijtig genoeg is dat dan ook het enige, buiten het daaropvolgende ernstige incident. Het lijkt alsof er aan de oppervlakte iets catastrofaal gebeurd en alle communicatie met het controlecentrum valt weg. De vraag is dan natuurlijk of het onderdeel is van de algehele simulatie.

Zoals ik reeds eerder zei, voelt het begin van de film redelijk amateuristisch en goedkoop aan. Het plastieken decor, de voor mij onbekende acteurs (buiten Caity Lotz) en het toch wel flauw en onzinnig begin. Ik vond het sowieso al redelijk verdacht dat iemand met een enorme kater na 4 dagen zich te bedrinken (omdat zijn verloofde de trouwplannen naar de maan heeft geholpen) toch probleemloos aan een (in mijn ogen waardevol) ruimte-experiment mag deelnemen. Was dit NASA dan ben ik er zeker van dat je niet eens de kans kreeg om je te bedrinken. En indien dit wel zou lukken in deze hoeveelheid, mag je er zeker van zijn dat je je spullen mag pakken. Als dan de simulatie opgestart wordt, en de betekenisloze lancering achter de rug is, lijkt het precies alsof de participanten weinig te doen hebben. Het was precies een aflevering van de reality-show “Big Brother”.

Maar uiteindelijk slaagt deze would-be SF vol claustrofobische en psychologische omstandigheden langzaam maar zeker over te gaan naar een redelijk enerverend verhaal, waarbij men zich vragen begint te stellen van wat er nu uiteindelijk effectief aan de hand is. En voor je het weet schakelt de film over naar een post-apocalyptische modus. Naarmate de dagen vorderen, verslechtert de mentale geestestoestand van de 4 deelnemers. Zeker nadat de communicatie wegvalt, slaat de twijfel toe. Is het een deel van de simulatie of is er wel degelijk iets ernstigs aan de hand ?

Ondanks dat het niveau van deze film dat van “Sharknado” (een ander Syfy maaksel) overstijgt en de vertolkingen niet zo verschrikkelijk slecht zijn (vooral Tom Cavanagh als de weirdo Zell was schitterend), werd het geheel weer verprutst door een onzinnig einde. De vele vragen die tijdens de film naar bovenkwamen, werden op geen enkele manier toegelicht. Laat staan dat het einde voor opheldering zou zorgen. Het was vooral de cover die mijn aandacht trok, omdat deze nogal veel wegheeft van “The Signal”. Alleen de inhoud was niet zo intrigerend als dat van deze laatste. En het onlogische, absurde open einde helpt het goedbedoelde, ietwat mysterieuze midden om zeep.

2*

Een simulatie met een aantal mensen in een afgesloten ruimte is een interessant concept voor een film.

In deze productie lukt het opwekken van die interesse bij aanvang heel behoorlijk. Bij het kijken ontstaat iets van spanning, iets van nieuwgierigheid en iets van blijde verwachting.

Het verhaal is zelfs dermate behoorlijk, dat de armoedige decors en het armoedige acteerwerk even zijn vergeten. Het verhaal heeft de aandacht.

Helaas duurt dat niet lang. De film ontspoort al snel. Mijn pogingen om nog enigszins in het spoor te blijven van de plotselinge belachelijke plotwendingen zijn eveneens snel ten dode opgeschreven.

De armoedige decors en het armoedige acteerwerk dringen weer hard binnen en worden nu ook nog vergezeld van een slap verhaal.

Het slot maakt vervolgens niets goed.

Leuke insteek qua plot: vier zogenaamde astronauten worden op een gesimuleerde missie naar een verre planeet gestuurd om de psychologische effecten van lange ruimtereizen te testen. Uiteraard gaat er na verloop van tijd van alles mis, wat zowel geldt voor de getoonde gebeurtenissen als voor de kwaliteit van de film. Het script rammelt aan alle kanten en visueel valt er weinig te beleven. De akteurs zijn zo slecht nog niet, maar het lage budget en de geringe kwaliteiten van de filmmakers beginnen de film op gegeven moment behoorlijk op te breken. En dan heb je uiteindelijk ook nog eens zo'n einde waar je helemaal niets mee kunt.

Laat ik me door de omschrijving toch even stevig op het verkeerde been zetten

Op zich best knap hoe er met een overduidelijk laag budget toch een redelijk spannende film uitgesponnen is. Maar het is ook wel erg zichtbaar, met het poppenhuis-achtige interieur van het nepruimteschip voorop. En het verhaal rammelt hier en daar echt te hard, met als toppunt wel de toch net te veel onverklaarde bedoening aan het einde , bijvoorbeeld dat de personen in het overgebleven dorp verdacht bekend zijn voor de nepastronauten. En niet dat alles nou uitgekauwd moet zijn, maar het einde laat toch wel erg veel open.

Aan de positieve kant vond ik de onbekende cast best goed werk leveren, en de speelduur was kort genoeg en het verhaal net spannend genoeg om de aftiteling niet met applaus te hoeven begroeten.

400 Days is een film die wordt gekenmerkt met de genres mysterie, sci-fi en thriller, maar heeft eerlijk gezegd ook wat horror elementen. Als niet-fan van horror werd ik daar niet heel blij van. Toch vond ik de film wel interessant, want het speelt heel erg met psychologische effecten. Zijn ze paranoïde, is het simulatie of is er toch iets anders aan de gang? De voornaamste reden dat ik de film ging kijken waren acteurs Brandon Routh, Caity Lotz en ook Tom Cavanagh in een bijrol. Ik vond de films dus wel interessant, op die horror elementen na. Maar ik wachtte op een fantastische ontknoping dat alles duidelijk zou maken, maar helaas is dit zo’n film die vooral werkt voor de eeuwige filosofeerders en is het een film waarbij het einde aan je eigen interpretatie overgelaten wordt. Tsjah, en daar hou ik dus écht niet van. Al met al weet ik dus eigenlijk niet wat ik heb gezien en snap ik niet wat het nut was van deze film. De film heeft mij ontevreden achter gelaten terwijl ik denk dat ze er wel meer uit hadden kunnen halen en het begin van de film een interessant concept aanbood. Aan de hand van deze omschrijving kun je denk ik heel goed bepalen of de film wel of niet wat voor jou is.