Roman Holiday (1953)

Een erg mooie film. Een meeslepend verhaal met een prachtige Audrey Hepburn die haar rol sterk speelt. Ook de andere acteurs spelen goed en overtuigend. Het eind raakte mij. Ik vind het erg ontroerend, de manier waarop ze iedereen groet, en de manier waarop hij als laatste blijft en dan weggaat. Fijne sfeer. Een 9. 4,5*

Rollen in komedies kreeg Gregory Peck enkel aangeboden wanneer Cary Grant ze eerst afgewezen had. Nochtans gaat het hem goed af. Hij speelt de onverstoorbare Amerikaanse gentleman, en probeert niet geforceerd grappig over te komen. Voor Audrey Hepburn was dit haar eerste hoofdrol. Eerst is ze te zien in weelderige galajurken van Edith Head, maar na haar bezoek bij de kapper heeft ze voor het eerst haar typische gamine-look, met kort haar, een ondeugend snoetje en twinkelende ogen. Ze speelt een actieve vrouw die haar eigen lot wil bepalen. Op het einde heeft ze een zinnetje Nederlands: "Dag, mevrouw."

De twee hoofdpersonages hebben een tegengestelde achtergrond. Zij wordt omringd door een hofhouding, etiquette en sieraden; hij door sigaretten en pokerspelers. Het verhaal komt op gang wanneer zij ‘s nachts wegloopt en aldus uit haar gouden kooi ontsnapt. Hoewel ze allebei liegen over hun identiteit, groeien ze naar elkaar toe. Cruciaal is het moment waarop hij haar herkent op een krantenfoto. Er is een afwisseling tussen komische en romantische scènes. Komisch is de double take of uitgestelde reactie, bv. wanneer hij haar voetje voor zich ziet na het ontwaken. Het meest romantische moment is de kus in de regen, die in 1953 blijkbaar al acht seconden mocht duren.

De weduwe van Dalton Trumbo ontving de Oscar voor Beste Verhaal pas in 1993, aangezien haar man destijds op de zwarte lijst stond. De eerste versie van het script is van 1949, dus kan het niet gebaseerd zijn op de affaire van prinses Margaret in 1953. Een opvallende gelijkenis is nochtans dat Anne een slaapmiddel toegediend krijgt, net als de Britse prinses na de dood van haar vader in 1952.

Afgezien van enkele andere hoofdsteden in de openingsscène is alles in Rome opgenomen, en dat is een groot pluspunt. Het Colosseum, de Trevifontein, de Spaanse Trappen en het Castel Sant’Angelo vormen een prachtig decor. Kort maar memorabel is het onderonsje aan de Bocca della Verità. Echte Italiaanse edelen en volksmensen zijn figurant. Ook Italiaanse voertuigen komen erin voor: de Fiat van de persfotograaf en vooral de Vespa waarop ze door de Eeuwige Stad suizen. William Wyler maakte een levendig portret van twee mensen die zich voor iemand anders uitgeven om uiteindelijk zichzelf te herontdekken.

Uitstekende film waarin een prinses haar verplichtingen zat is en Rome op eigen gelegenheid ontdekt. Het plot van deze romcom is inmiddels niet origineel meer te noemen, maar het is wel leuk en ook prima uitgewerkt hier. Opgenomen in Rome waarbij alle toeristische plekjes voorbij komen. De grootste troef van de film is de doorbraakrol van de uiterst innemende Audrey Hepburn.

Toegegeven, ik had niet bijster veel zin in deze romantische komedie. Eigenlijk vielen alle iconische Audry Hepburn films die ik tot dusver zag nogal tegen: Funny Face, Breakfast at Tiffany's, Sabrina, My Fair Lady, ik kwam nooit boven een magere 3 sterren uit. Maar toen kwam dus Roman Holiday, en dat is toch wat mij betreft dan dé film van Hepburn, die hier op haar meest charmant is. Met die reebruine ogen, wat onzekere maar warme glimlach en elegante bewegingen is ze echt op haar allerliefst. Peck doet het trouwens helemaal niet slecht, ik had het leeftijdsverschil wel iets groter verwacht tussen hen maar dat was 'maar' 13 jaar. Eddie Albert als een soort oerhipster die voortdurend koffie of andere dranken over zich heen krijgt doet het ook leuk. Die heeft trouwens een ontzettend bekende kop maar heb geen idee waar ik hem van ken, zijn filmografie zegt me ook niet zo veel (hij heeft vooral televisiewerk gedaan lijkt het).

Het verhaal is niet zo bijzonder maar de uitvoering nadert perfectie, met veel kleine, geslaagde grapjes en mooie beelden, hoe kan het ook anders met het fotogenieke Rome als achtergrond. Het einde mag er ook zijn, als de prinses verschillende (echte) buitenlandse correspondenten (waaronder de Nederlandse Sytske Galema) begroet, ga je daar de mist in dan verpest je zomaar de film, maar er is gekozen voor een mooi eindshot, niet overdreven happy gelukkig.

Een onverwoestbare klassieker, deze superieure romantische komedie waarin Audrey Hepburn spectaculair debuteert. Gregory Peck als haar tegenspeler is al even goed. De leuke plot, grappige dialogen, charmante personages en sfeervolle locaties in Rome zorgen tezamen voor een onweerstaanbaar geheel. Het indrukwekkende en subtiel ontroerende einde maakt het geheel in stijl af.

De achterkant van mijn dvd-case vermeldt dat dit één van de leukste films aller tijden is. En dat is niet gelogen bij deze herziening. Veel bij wat hier al gezegd is, hoef ik dan ook niet toe te voegen. Al heb ik van de bonusdocu toch ook weer wat zaken bijgeleerd. Oorspronkelijk zou het Frank Capra zijn die de film zou regisseren. Maar hij trok zich terug omdat hij zich niet wou verbranden in een samenwerking met scriptschrijver Dalton Trumbo die op Hollywood’s blacklist stond (het zou nog enkele decennia duren eer zijn naam zou toegevoegd worden aan de credits van deze en andere films (en hij zou het zelf helaas niet meer meemaken). William Wyler nam het risico wel om in clandestiniteit samen te werken met Trumbo. Het filmen op locatie toch wel ongebruikelijk in die tijd. Het levert hier fantastisch mooie plaatjes op. Niettemin waren Wyler en co zo overtuigd van de kracht van het verhaal dat ze bewust kozen voor een verfilming in b & w: Rome mocht niet al te zeer van de zaak afleiden.

Mooie en straffe synchroniciteit is de real life affaire die prinses Margaret van Engeland had met burgerman Peter Townsend. Op het moment dat de film al ingeblikt was en in promotiefase zat, kwam dit volop in de media.

Nog andere actualiteit die mij persoonlijk dan opgevallen is. Tweemaal in de film wordt aandacht besteed aan de oprichting van een ‘Europese federatie’. Op het moment dat de filmopnames van start gingen in de zomer van 1952 was net de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal van start gegaan. En dat was Hollywood dan toch ook niet ontgaan. In de film spreekt Audrey Hepburn zich in de rol van prinses uit voor een verdere versteviging van de samenwerking op het Europese niveau. Ze werd in elk geval op haar wenken bediend. Vijf jaar na de film zou de Europese Economische Gemeenschap (EEG) opgericht worden, voorloper van de latere Europese Gemeenschap en nog wat later de Europese Unie. Het verdrag van de EEG werd tussen de 6 kernlanden ondertekend in 1957 in … Rome (en werd ook bekend als het Verdrag van Rome). Knappe vooruitziende productie dus

Wat een geweldige film! Een erg leuke romantische komedie met een immer elegante en gracieuze Audrey Hepburn. Daar zit je dan als prinses verstrikt in de protocolaire regeltjes waar je je immer moet gedragen en waar je publiek erfgoed bent. Van hier naar daar wordt je gezeuld en geleefd.

Geen wonder dat prinses Ann het even beu is en gewoon eens een normale dag wil hebben los van de bemoeienissen van de hofhouding of opdringende fans of journalisten. Het scheelt dat de Britse prinses in Rome vertoeft en ze niet zomaar wordt herkend op straat. Een prachtig Rome overigens met fraaie beelden van de monumenten. Tijdens het vragenuurtje inderdaad opvallend veel aandacht voor Europa, verwijzend naar de oprichting van de voorloper van de EU/EEG.

De chemie tussen Peck en Hepburn is aanwezig. Vele leuke fragmentjes wisselen elkaar af waardoor de film nimmer verveelt. Geslaagd einde ook met een nostalgische aanpak. Leuk hoe werd afgesloten met die foto's die recht in haar fotoalbum kunnen. Fijn!

Dit was mijn eerste van William Wyler en hij is me meteen erg goed bevallen. Roman Holiday is een erg charmante film en dat heeft het in de eerste plaats te danken aan een uiterst charmante Audrey Hepburn. Overlaatst zag ik haar nog schitteren in Charade, maar hier vind ik haar nog een stuk beter. Nochtans is ze hier 10 jaar jonger, maar ze heeft meer impact op de hele film. De manier waarop ze haar rol als prinses op zo'n vrolijke en speelse manier neerzet, is erg sterk gedaan. Het begint eigenlijk al erg leuk bij de plechtigheid waar ze onwennig de handen staat te schudden van allerlei hoogwaardigheidsbekleders en verschillende keren haar schoentje uitdoet. Ook Gregory Peck zet een erg voortreffelijke rol en de chemie tussen hun beide werkt uitstekend.

De hele film zit vol met mooie momenten, gaande van de ontmoeting tussen prinses Ann en Joe op het bankje tot het hele uitstapje van de prinses in de stad (het levert trouwens erg mooie beelden op van Rome). Het deed me wel een beetje denken aan Ferris Bueller, maar dan met een prinses die haar buik vol heeft van al die plechtigheden. Maar het allermooiste moment heeft Wyler toch voor het laatste gehouden wanneer de prinses haar interviews moet doen. Prachtig om te zien hoe zij met tranen in haar ogen afscheid moet nemen van Joe.

Hier heb ik erg van genoten. Wyler levert met Roman Holiday een uiterst charmante film af en Audrey Hepburn is een genot om naar te kijken.

4*