Roman Holiday (1953)

Een film met een verhaal, dat net dat beetje extra heeft dan alle andere films met dit soort verhaal. Het verhaal deed me dan ook een beetje denken aan Mr. Deeds Goes to Town. (nog niet helemaal gezien trouwens dus ik kan het ook wel fout hebben. ) En ook ik verbaasde me over het einde. Daar ben ik bij zulke films altijd erg voor. :evil 3*

Wel aardig, heel charmant ook en dan doel ik met name op Audrey Hepburn. Voor de rest is dit natuurlijk niet meer dan een uitgerekt promo-filmpje over Rome.

Charmant filmpje, maar meer ook niet.

Aan de jonge Hepburn ligt het niet. Het verhaal is erg simpel (/gedateerd) en de houterige Gregory Peck doet een aardige Cary Grant imitatie.

Leuk om eens gezien te hebben, maar ik had er meer van verwacht.

Ik vind dat Peck en Hepburn het voortreffelijk doen als liefdespaar, en vooral het camerawerk was prachtig. Allemaal natuurlijk nét iets te cliché, vooral de romantische ideeën over het zwoele Europa. Het scenario is voor de rest best aardig bedacht, en wat natuurlijk baanbrekend is, is dat William Wyler deze film opnam IN Rome! Terwijl dat teon ten strengste werd afgeraden, aangezien alle Hollywoodfilms gewoon in Hollywood werden opgenomen. Of het nou een Romance in Rome, of in New York zou zijn. Met deze gedachte moet je de film gewoon zien, en ik denk dat je hem dan véél mooier vindt.

Zeer geslaagde film van William Wyler met de beste prestatie van Audrey Hepburn die ik tot nu toe heb gezien. Rome blijkt de ultieme locatie voor deze vakantieachtige romcom. Het gegeven van een journalist die stiekem een verslag wil schrijven van een prinses die ‘undercover’ een dagje vrij neemt werkt erg aanstekelijk en het verhaal vouwt zich prettig en constant entertainend uit. Tel daarbij het geweldige samenspel van Hepburn en Peck op en je mag Roman Holiday een geweldige film noemen.

Romance in romantic Rome!

Ik ben de laatste tijd meer en meer Audrey Hepburn beginnen te appreciëren. Ik had altijd het gevoel dat ze een ietwat eenzijdige actrice was maar daar kwam met The Children's Hour (geregisseerd door William Wyler) verandering in. Tijd dus om nog eens een film met Hepburn in de hoofdrol om te zien hoe ze het er vanaf zou brengen. Met wat kun je dat beter doen dan een van haar eerste grote filmrollen die dan ook nog eens geregisseerd werd door diezelfde Wyler?

Oorspronkelijk was het de bedoeling om in Hollywood te gaan filmen met decors in plaats van op locatie in Rome maar Wyler weigerde dit en er werd in het budget gesnoeid en er moest een onbekende actrice worden gezocht voor de rol van prinses Ann, de toen onbekende Audrey Hepburn... En wat doet ze het toch weer goed. Ze is hier nog zeer jong in maar laat toch al wel haar klasse zien maar slaagt er vooral in om een realistische prinses neer te zetten die haar hele leven zowat kotsbeu is. Maar ook haar on screen love Gregory Peck doet het bijlange na niet slecht. Ik kende hem alleen maar als vader van een satanskind uit het eerste deel van The Omen en hier speelt hij dan ook een compleet andere rol maar wel met verve. Pecks kompaan daarentegen, Eddie Albert als Irving Radovich slaagt een beetje tegen. Vooral in de scènes wanneer Peck hem probeert duidelijk te maken dat hij moet zwijgen door hem pootje te lichten of water over hem te kappen begint hij teveel aan overacting te doen.

Roman Holiday zit boordevol prachtige sfeermomenten die vooral net dat extra krijgen door de prachtige stad Rome. De scooterrit is hilarisch maar het beste blijft toch het gevecht op de boot. Daarin laat Hepburn exact zien hoe moeilijk haar personage het heeft wanneer ze half wordt ontvoerd en om Peck roept. Die komt dan en slaagt iemand van de boot af die in het water valt en terwijl hij zich omdraait smijt Hepburn er nog een reddingsboei achter... Geweldig gewoon. En dit zijn dan nog niet de enige leuke momenten want ook de mond van de waarheid of de introductiescène van Hepburn waar ze haar schoen verliest zijn even memorabel maar ook over het einde ben ik content. Ik had verwacht dat Peck en Hepburn schoon schip gingen maken en bijgevolg ging trouwen maar dat gebeurt gelukkig niet. Neen, in plaats daarvan krijgen we nog een amusante eindscène waar Peck en Albert er toch in slagen om hun opdracht om de prinses te interviewen klaar te krijgen.

Tijdloze romantische komedie die wel een klassiekerstatus verdient.

4*

Een romantische komedie uit de oude doos zoals ze inderdaad jammer genoeg niet meer gemaakt worden. Deze film bewijst dat je met een flinterdun verhaaltje toch geweldige cinema kan maken - of hoe escapistische Amerikaanse film lang niet altijd slecht is. De film blijft ondanks al zn cliché's gewoon erg fris (met een geweldige en af en toe erg subtiele Hepburn) en levert een flinke portie ouderwets puur kijkplezier.

Ik kan alleen maar huiveren als ik denk wat ze vandaag de dag hiervan zouden maken, ongetwijfeld met Julia Roberts of Sandra Bullock in de hoofdrol en met een einde waar de prinses toch nog in de armen van haar lover stormt. Terwijl het einde nu gewoon perfect is.

Ondergewaardeerde film hier trouwens, wat mij betreft krijgt ie een héél dikke 4.

Princess Diaries, eat your heart out ....Wat een lekkere film om naar te kijken. Gewoon verstand op nul en genieten maar. Je ziet schitterende beelden van Rome en allerlei vorstelijk pracht en praal. Ik ben geen Sissyfan maar ik denk dat mensen die hier wel fan van zijn hier ook graag naar zouden willen kijken.

Je kon de sfeer van Rome bijna proeven in deze film. Met de chemie tussen Hepburn en Peck zat het ook wel goed. Hij zette zijn rol van een beetje een "sjaggeraartje" heel goed neer. Het open einde kon ik ook wel waarderen. Nou ja, op zich was het niet zo'n open eind want ze gaan op het einde ieder hun eigen weg, maar ik had het toch minder gewaardeerd als ze op het einde met elkaar waren getrouwd bijvoorbeeld. Nu blijft de mystiek er toch nog een beetje in.

Audrey Hepburn, wat een vrouw.. die grote donkere ogen en fijnzinnige gezichtsuitdrukkingen, schitterend. Prachtig samenspel ook met de galante Peck dat de hele film draagt.

Een "romcom" over een onmogelijke liefde zoals je ze nu inderdaad niet meer ziet, met humor in de kleine dingetjes zoals het 'ontwikkelingsproject' en champagne op het terras met een ondeugende blik. Ook wat kinderlijk onschuldige grapjes, maar dat maakt het niet minder plezierig.

Je voelt nog aan alles dat dit zo'n film is waar stelletjes vroeger naar konden uitkijken om een avond uit te gaan als hoogtepunt van de week, en dan kwamen ze ongetwijfeld niet van een koude kermis thuis. Het beste vind ik de rondrit door Rome en de ontmoetingen met de drukke Italianen. Een tijd waar je daar blijkbaar nog niet onder de voet werd gelopen.. Op de koop toe krijg je nog genoeg uitgekiende en perspectiefvolle zwartwit shots.

Het einde had ook niet anders gekund: een prinses ging er niet vandoor met een journalist. Erg van genoten en het stemgemiddelde is eigenlijk nog te laag.

Jezus, wat een film

Wie maakt nu zo iets? En wat erger is, wie zit nu op zoiets te wachten?

Het verhaal is gewoon zoooo ' '. Een prinses is haar leven met al het gedoe beu en loopt weg uit het paleis, en ontmoet een simpele jongen.

Ook het aspect van de film dat 'komedie' zou moeten betekenen was totaal niet grappig maar irritant en flauw.

Heb het uit gezien, met veel moeite en irritatie.

1,5*

Roman Holiday is zo'n film die groeit tijdens het kijken. In het begin kon ik mij nog irriteren aan die "komische" momenten, die zeer vaak voorkomen in dit soort films. Met name de eerste ontmoeting tussen beide hoofdpersonen is vrij vervelend gespeeld door Hepburn.

Maar naarmate de film vordert, bevalt de film steeds beter. Het zijn dan ook twee uitstekende acteurs, en ook Wyler weet wel hoe zo'n verhaal vertelt moet worden zonder dat het eindresultaat al te zoetsappig is.

Eigenlijk vond ik vooral het einde zeer opvallend en heb ik zelfs mijn vraagtekens bij. Voelt de princes zich op dat moment niet bedrogen en gebruikt door Bradley? Het is in deze fase tenslotte niet duidelijk of er een artikel van haar in de krant komt. Daarnaast hield Bradley vol dat hij ander werk had en niet wist van haar echte persoonlijkheid. Ook die extra foto die werd gemaakt met de aansteker lijkt een moment om het bedrog nogmaals erin te wrijven. Maar gezien de gezichtsuitdrukking van Hepburn, voelt ze zich niet bedrogen of wellicht is het een gezicht van berusting. Ik ben benieuwd wat het oordeel van andere kijkers van de film hierover is.

Erg leuke film weer van William Wyler, die ik steeds meer als regisseur ga waarderen. Een film met een verhaal als deze heeft een goede hoofdrolspelers nodig die een bepaalde chemie met elkaar moeten hebben om het een succesvolle film te maken. Gelukkig zijn die ingrediënten hier zeker aanwezig. Gregory Peck overtuigd in deze film als de charmante journalist, die steeds meer het hart van prinses Audrey Hepburn weet te veroveren. Ook Hepburn doet het goed en de momenten die zij samen beleven zijn vaak uiterst vermakelijk om te zien.

Verder toont Wyler af en toe fraaie plaatjes van een mooi en sfeervol Rome en blijft het allemaal tot het einde toe genieten van deze leuke film. Even had ik nog verwacht dat ze op het einde bij elkaar zouden blijven, maar eigenlijk is het maar goed dat dit niet gebeurde, want dit einde sluit veel beter aan bij de film. Ja best wel van deze film genoten en wil zeker nog meer van Wyler zien.

4,0*

Prachtige prent.

Het portret van Peck op het scootertje met Hepburn achterop is alleen al een klassieke prent. En ook nog typisch Rome. Misschien is de film daardoor aan zijn status gekomen? Of toch niet, ik denk zelf dat het meer komt door het romantische/originele verhaal. De film is ook erg sterk vanwege de prachtige stad Rome. De stad van de romantiek net zoals Parijs. Ze hadden de film ook wel in Parijs kunnen filmen maar in Rome was toch echt beter.

De acteurs zijn hier uitmuntend. waaronder Peck als journalist en Hepburn als de mooie prinses. De aankleding schitterde ook.

Zelfs de diadeem die Hepburn in haar haar had, had klasse.

De romantiek in deze film is aangrijpend. Ook sommige scene's waren zeer goed geschoten. De stijlvolle straten van Rome zijn natuurlijk erg prachtig. Ik ben ook wel blij dat ik deze film op vakantie in Rome heb leren kennen. Ik vond het fijn om Rome zo weer te zien. Ik vond dat wel fijn (net zoals bij Dolce Vita). Ook mooi om sommige scene's weer te zien. Zo kan ik me ook nog herinneren dat de foto's van scene's uit deze film op de straten van Rome werden verkocht. Waaronder natuurlijk de foto van Peck en Hepburn op de scooter.

Ik vond dit een erg fijne, mooie film wat duidelijk een klassieker is. 5,0.

In de jaren '30 en '40 waren de romantische komedies vooral screwball comedies die heerlijk druk en excentriek waren. Roman Holiday is al weer van de jaren '50 en de film is een stuk terughoudender en kalmer dan zijn voorgangers. Daardoor ook iets minder grappig, maar de relaties zijn wel geloofwaardiger. De reden waarom deze film nog steeds bekendheid geniet is Audrey Hepburn. Ik heb al eerder gemerkt dat ze niet veelzijdig is, maar in de juiste rol levert het magie op. Dit is haar beste rol samen met Breakfast at Tiffany's. Ze komt ongeloofelijk spontaan over en is bijzonder charmant. Het is één van die zeldzame acteerprestaties die meteen de hele film de moeite waard maken. Gregory Peck lijkt onder haar invloed ook lichter en spontaner te worden, al is dat misschien mijn verbeelding. Hij is in ieder geval zeer overtuigend. Verder valt vooral de sterke eindscène op. De rest van de film is vakwerk van William Wyler, maar niet gigantisch opzienbarend. Toch, door Hepburn wordt dit boven het gemiddelde uitgetrokken.

3,5*

Zeer vermakelijke romcom dat in mijn ogen nog opvallend fris is, wat gelijk al te merken valt aan de beginscene, waar Hepburn haar voet in haar schoenen probeert te krijgen.

Verhaaltechnisch weinig bijzonderheden, behalve dan dat dit denk ik wel 1 van de weinige films uit die periode is dat de hoofdrolspelers de film niet eindigen met een kus. Verder is er chemie tussen Peck en de werkelijkwaar beeldschone Hepburn, die mij keer op keer weet te overtuigen met haar charmes.
Verder een aantal leuke moment, wat ook te wijten valt aan het filmen op locatie, iets wat in die tijd ook niet allerdaags was. Wel duurt de film iets te lang voor dit genre, waar ik anderhalf uur toch wel de max vindt voor dit soort films.

3,5*

Heel erg prettige film, waarin je wel verliefd moet worden op Audrey Hepburn. Wat een schitterende vrouw om te zien. En een hoogtepunt is zeker als ze zegt 'Dag Mevrouw' tegen de journaliste uit Amsterdam. (Maar ik zie ook nu pas dat ze in Nederland heeft gewoond en Belgisch is. Dus zo gek s het niet) Het verhaal is misschien niet zo heel bijzonder, maar door de sfeer en chemie is het gewoon hele fijne romantische komedie. Zonder dat de romantiek er vanaf springt. De opbouw is vrij lang, maar absoluut niet saai. Gewoon hele fijne film waarin Audrey en natuurlijk Gregory Peck schitteren. Daarnaast moet er gezegd worden dat ondanks dat de film alweer bijna 60 jaar oud is, het totaal niet gedateerd overkwam.

4*

roman holiday is een typisch verhaaltje over prinses die het moe wordt om prinses te zijn en de wijde wereld intrekt. Alleen is dit een soort voorloper op alle misbaksels die hierna zijn uitgebracht geworden. William Wyler creërt een mooie sfeer, en slaagt erin die vast te houden tot het einde zonder echt melig of klef te worden.

Langs de andere kant neemt de film me ook nooit echt mee naar een speciaal hoogtepunt, waardoor m'n cijfers op 3.5* blijft steken.

Dit was nog een aangename verrassing. Ondanks dat dit een zwart-wit film is, is hij toch nog het bekijken waard. Het verhaal is niet zo bijzonder, maar wist me toch de volledige speelduur te boeien. Het einde vond 'k nog verrassend en was gelukkig eens geen cliché.

De cast speelde overtuigend, vooral Audrey Hepburn en Gregory Peck waren geknipt voor de rol.

Voor de rest was de film ook niet overdreven romantisch, dus best genietbaar voor iedereen.

'k vond het een goeie film, 'k had er geen verwachtingen bij en zo is hij reuze meegevallen en het einde was erg geslaagd.

Terug van een lang weekend Rome deze dvd weer maar eens afgestoft. Heerlijke romantische komedie met in feite niet meer dan een flinterdun verhaaltje, maar die desalniettemin van begin tot eind boeit.

Dat is vooral de verdienste van Audrey Hepburn. Zij heeft een speciale uitstraling die ik niet goed kan duiden, maar waardoor ik telkens weer geniet van haar films. Zonder meer een van de allerbeste en aantrekkelijkste actrices ooit, bovendien vaak getooid met een aanstekelijke, stralende glimlach. Ook Gregory Peck en zeker Eddie Albert zijn in deze film trouwens goed bezig.

Onder de bekwame leiding van William Wyler maken zij er tegen de fraaie achtergrond van Rome (Trevi fontein, Spaanse Trappen, e.d.) een hartstikke leuke en gezellige film van.

P.S. Vergeleken met deze film is de remake uit 1987 een gedrocht.

Heerlijke, charmante film. Simpel maar o zo doeltreffend. Met name de grapjes, de fraaie sequentie waarin Hepburn in haar eentje door Rome doolt en het einde verheffen dit boven de middelmaat. En dan is er nog het acteerwerk en de uitstraling van Audrey "You weren't so bad yourself" Hepburn, in waarschijnlijk haar beste rol (van de vier films met haar die ik zag dan). Fijne klassieker, niks gedateerds aan.

Gisteren de kans gehad deze in de vroegere Minerva in Apeldoorn te kijken. En wat een leuke verrassing was het.

Zoals wel meer films van vooral vroeger spat het plezier eraf. Zoals het eigenlijk hoort wordt cinema hier in essentie teruggebracht tot puur vermaak dat in de handen van de juiste makers vanzelf kunst wordt. En de makers van deze Roman Holiday handen duidelijk de juiste handen. Een eenvoudig verhaal wordt zo toch heel wat.

Het begint al met de goed geschreven dialogen. Scherp, vlot, fijn om uit te spreken en dus lekker in het gehoor. Dat is al de helft van het al dan niet goed kunnen acteren. Dan zijn er een aantal hoofdrolspelers die prima spelen. Peck is wat stijfjes en degelijk maar komisch op de juiste momenten en goed genoeg in het algemeen en staat zo tegenover de sprankelende Hepburn. Een meisje lijkt ze nog met de lange haren (en later kort, dat je weet waar Tautou in Amélie haar inpiratie vandaan haalde) en met haar eindeloze charme wint ze al de helft. Daarnaast speelt ze prima. Geen overacting tijdens haar slaapdronken toestand, fris en fruitig in haar jurkje paraderend door een zonnig Rome en vorstelijk en streng (de kin omhoog) met haar prinsessengewaad aan, als show voor de rest van de wereld. En altijd even geloofwaardig. Knap, haast niet van die tijd en haar Oscar is dan ook verdiend.

Technisch is het aardig. De regie overheerst in ieder geval nooit maar ondersteunt wel waar nodig. Er zit een enorm tempo in, er wordt met minieme beelden de juiste informatie gegeven (alleen die eerste scène al met de pijnlijke voeten) en ook de muziek gaat nergens overheersen. Nergens zware muziek onder zware melodramatiek. Fijn!
Twee shots trokken mij in het bijzonder. Als Peck dan eindelijk het meisje afzet blijft hij verdomd lang staan met zijn auto, zonde resultaat. En het laatste shot, als de camera hem volgt en je de steeds grotere ruimte (lees: leegte) ziet ontstaan achter hem, terwijl hij nog eenmaal kijkt, wederom zonder resultaat. Zowel de afloop van de film als die van de shots zijn toch wel verrassend, zeker als je meer films in die genre hebt bekeken.

Blijft over een soms wat flauwe en belegen humor. Veel 65+’ers in de zaal vonden het wel grappig maar het kon mij niet altijd bekoren. Ook de zin met de informatie dat de hele film geschoten was in Rome (toen nog een bijzonderheid) was aardig, maar om dan te beginnen met drie bewegende beelden uit London, Amsterdam en Parijs? Tsja. Dat mag verder de pret niet drukken, dus verdiend 4,5*.

Qua plot valt Roman Holiday enigszins tegen. Een simpel verhaal en de romance tussen Bradley en de prinses is bovendien niet al te overtuigend. De film is wél onderhoudend genoeg en heeft ook een aardig einde. Ook levert de film prachtige plaatjes van Rome op, alleen dat maakt hem al de moeite van het kijken waard. Een prima decor voor een film. Bovendien is Audrey Hepburn een zeer charmante verschijning, zij zet hier een goede rol neer.

Roman Holiday is een Cary Grant film zonder Grant. Al mogen we niet klagen met Gregory Peck. Het is wel even wennen, want de film is niet helemaal op zijn lijf geschreven. Grant voelde zich te oud om een liefdesverhaal te spelen met de jonge Hepburn en Peck wilde wel eens een romantische komedie spelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik voordien niet echt een liefhebber was van Audrey Hepburn. Dat is bij deze meteen rechtgezet. Ze is briljant als de prinses die er een dagje tussenuit wil. De vrolijkheid spat er af en op zich past de ongemakkelijkheid van Peck (die tenslotte op de eerste plaats de intentie had om een interview af te nemen) er wel mooi bij.

De film is een vrolijk sprookje van een prinses die wil genieten van het leven buiten haar glazen kooi. Ze beleeft wel wat in Rome en dat houdt de film boeiend. Je wordt meteen gegrepen door Hepburn die hier terecht een Oscar voor won. Niet evident voor een debutante. Later in de film wordt de spanning opgebouwd omdat beiden (prinses en journalist) hun achtergrond geheim houden en je afwacht of ze het nu aan elkaar gaan zeggen of niet.

Een bijzonder mooie film vol humor en romantiek. Het enige minpunt is wel dat de film zich afspeelt in een mooi stad waar niets mee gedaan wordt. Bewust werd de film in zwart-wit gemaakt om de aandacht van de acteurs niet af te leiden. En ik denk net dat deze film wat technicolor kon gebruiken. En misschien had het met een Cary Grant toch net iets beter geweest ook.

Een lieve schattige film. Adrey Hepburn is om op te vreten. De sfeer van de film is zoet. Rome in de '50 jaren is zoet. Gregory Peck is zoet. Charmante film.

film reviews in 100 woorden: Roman Holiday (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Roman Holiday is een fantastisch romantische klassieker dat zich afspeelt in de meest sprookjesachtige locaties van Rome. Het verhaal is vrij simpel en de regisseur neemt dan ook genoeg de tijd om scenes en personages uit te werken. Een film als deze moet volledig vertrouwen op de chemie tussen de hoofdpersonages, Audrey Hepburn speelt de onschuldige prinses en Gregory Peck de charmante journalist. Er zitten genoeg subtiele grappige momenten in deze film, maar ook genoeg kleine romantische momenten die de relatie tussen de 2 personages echt naar de voorgrond brengen. Roman Holiday is oprecht grappig, romantisch en vooral charmant.

3.5*

Houten-klazen romance.

Heb ondertussen toch wat films uit de 40s en 50s gezien. Genoeg in ieder geval om te weten dat de houterigheid in deze film niet aan het tijdsbeeld is toe te schrijven. Misschien wel de combinatie tijdsbeeld + genre, maar daarvoor heb ik nog niet genoeg pure romances gezien uit die periode.

Vond het in ieder geval niet veel. Peck is flauw, maar het is vooral Hepburn die er zeer weinig van bakt. Dat "drowsey" acteerwerk aan het begin in pijnlijk om te aanschouwen. Maar ook daarna is het vooral oogjes knipperen en gezichtjes opzetten. Vervelende actrice die meer zichzelf staat te showen dan dat ze een rol probeert te spelen.

Ook de editing viel een aantal keer negatief op. Blijkbaar zijn een aantal scenes niet vlot in één keer op camera vastgelegd, maar de slordige knipjes tussendoor vestigen daar onnodig veel aandacht op. Plotje is verder supersimpel, maar daar hoef je een gewone romcom als deze niet meteen op aan te kijken.

Mnee, oubollig, houterig en overdreven lang. Geen chemie, een vervelende Hepburn en een veel te simpel plot voor iets dat 120 minuten duurt.

0.5*

Gezien de verhitte discussies - waarom is mij een raadsel - deze film die al een tijdje in mijn kast staat maar weer eens bekeken. Tja, wat moet ik er van zeggen. Het is namelijk zo'n 20 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb en ik had er toen gezien mijn vier sterren best wel veel waardering voor. Dat is nu na herziening helaas niet meer het geval en dat ligt vooral aan de koninklijke poppenkast aan het begin en aan het einde van deze film die Roman Holiday hopeloos gedateerd maakt. Wil je vandaag de dag een geslaagde komedie maken, dan moet je niet met zo'n flutverhaal aankomen van een prinses die hoog-waardigheidsbekleders ontvangt en daarna de benen neemt omdat ze er genoeg van heeft.

Tot zover het negatieve.

Heeft deze film dan ook nog iets positiefs te vermelden? Jazeker. Het samenspel tussen Gregory Peck en de zeer aantrekkelijk ogende Audrey Hepburn is zonder meer uitstekend. De beelden van het Rome van de jaren vijftig zijn zeer mooi met als uitschieter het zeer vermakelijke ritje op de scooter door Rome met aan het stuur brokkenmaakster Audrey. Best wel gelachen om die scène.

3,0* na herziening

“Joe, we can't go running around town with a hot princess!”

Leuk! Roman Holiday is mijn eerste kennismaking met icoon Audrey Hepburn en ik heb genoten. Natuurlijk heeft ze dat theatrale acteren wat toentertijd gebruikelijk was maar ik heb daardoor ook erg om haar moeten lachen. Prachtige actrice en terecht wordt ze één van de mooiste actrices ooit genoemd (die ogen en mond...!). Ook Peck is erg goed en hij weet de journalist die langzaam valt voor prinses Ann perfect te spelen. Casting is zo belangrijk in dit soort films en Peck en Hepburn hebben een onweerstaanbare chemie.

Maar daarnaast is Roman Holiday ook erg grappig met sterke dialogen en leuke fysieke komedie (de manier waarop Peck de hele tijd koffie morst over de geweldige Albert om hem iets niet te laten zeggen, een dronken Hepburn). Maar het mooiste vond ik hoe Rome bijna een karakter op zich is. Er is echt op locatie gefilmd en dat geeft het geheel wel wat authentieks. Hepburn en Peck die op een scooter door Rome rijden terwijl Albert foto's probeert te maken is een fantastische scene. Het einde is realistisch, grappig en ontroerend tegelijk. Hepburn, Peck, Albert, leuke humor, romantiek, Rome.... Genoten!

Eén van de allermooiste, zoniet de mooiste romantische komedie die ik ooit zag.

Het was in ieder geval een onvoorstelbare aangename verrassing als ik hem voor het eerst zag, toen hij pas was uitgebracht.

Als een sprookjesverhaal met heerlijke, hartverwarmende scènes.

Een innemende Gregory Peck en een enig-charmante Audrey Hepburn. En ook Eddie Albert (Oscarnominatie)

En ook ontroering..."Rome, by all means Rome...".

Wat is die Hepburn toch een mooie actrice, zowel qua uiterlijk en uitstraling als qua acteerprestatie. Geen wonder dat ze de prijs voor beste actrice binnenhaalde bij de Oscars, de Golden Globes en de British Academy. Met haar gedrag en haar mimiek zet ze ontzettend sterk de personage van een jonge rebellerende prinses neer, qua mimiek moest ik zelfs aan het op dat gebied ongeëvenaarde City Lights (1931) denken. Ze tilt deze luchtige en leuke film naar een hoger niveau, waarbij de twee mannelijke tegenspelers beslist niet achterblijven. Ik had me nooit in haar verdiept, wist dus ook niet dat ze van oorsprong eigenlijk Belgisch-Nederlands is, in België opgroeide en tijdens de oorlog in Nederland woonde.

Dit was toch wel een erg prettige romcom om naar te kijken, er gebeurt van alles, er is chemie tussen de acteurs, en de slotscene wanneer ze de journalisten één voor één groet maakt indruk. Prachtig. 4,5*