Sette Note in Nero (1977)

The Psychic is een absolute stijlbreuk met Fulci's grote (lees: bekende) producties. Waar films als Zombi 2, The Beyond en The New York Ripper resoluut de bloederige kaart trekken, focust The Psychic zich op een oerdegelijk scenario.

Het uitgangspunt is dat van een whodunnit in de zuiverste soort, maar dan met een paranormaal tintje. Op Lynchiaanse wijze ontleedt Fulci het visioen waardoor de bevallige Virginia geteisterd wordt en vervolgens kneedt hij een overtuigend verhaaltje rond de steeds wederkerende elementen van dit visioen. Om de dromerige sequenties te onderscheiden van het centrale detectieveverhaal gebruikt Fulci enkele visuele foefjes, waaronder scherpe close-ups, frivole camerastandjes en sterke kleuren.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het eerste uur nogal standaard is. The Psychic heeft tot dusver weinig om het lijf en meer dan "een verhaal vertellen" zit er spijtig genoeg niet in. Maar exact op het uur komt er een kentering die én het eerste uur van context voorziet én een voorbode is voor een halfuur suspens vergezeld van een duistere sfeer. Het evenwicht is allicht wat zoek, maar de compensatie is desalniettemin bevredigend. In de ontknoping vallen giallo-gewijs alle puzzelstukjes op z'n plaats en Fulci laat niet na met een sterke scène af te sluiten.

Voor liefhebbers van Fulci's zombiewerk is The Psychic ongetwijfeld even wennen. Niet alleen thematisch is het verschil immens, maar ook op audiovisueel vlak zijn de contrasten groot. Op overvloedige gore waarvoor Fulci bij het grote publiek bekend staat moet je dit keer niet rekenen. Ook de muzikale keuzes doen hier en daar de wenkbrauwen fronsen. Hoewel Fabio Frizzi (The Beyond, City of the Living Dead, Zombi 2) nog steeds de componist van dienst is, zijn z'n naargeestige tunes niet meteen te herkennen. Naar het einde toe herpakt hij zich evenwel en levert hij alsnog een sterke soundtrack af.

Kortom, The Psychic is een absolute must voor Fulci-fans en liefhebbers van de giallo.

Dit is een ontzettend goede film van Lucio Fulci. Zeer stijlvolle giallo die een behoorlijk aantal Argento-trekjes bevat. Misschien wel de giallo met het meest onverwachte doch logische einde. Sowieso is het laatste half uur meesterlijk. De al naargeestige sfeer die in de film hangt vindt hierin echt een hoogtepunt. Bijzonder grimmig gegeven en Fulci maakt een gewaagde keuze. Daarnaast bevat de film een ijzersterke soundtrack wat een zeer belangrijke sfeerfactor is. Sette Note in Nero is een unieke en ijzersterke giallo, één van Fulci's beste films.

Heel aardige horror-story door Lucio Fulci (Zombi 2, The New York Ripper) die in deze tijd nog gewoon westerns deed, maar al eerder indruk maakte met "Don't Torture a Duckling".

Eerste scene lijkt wel een soort van kopie van een scene daaruit, verder laten we het bekende sadisme, ingewanden en bloederigheid achterwege, nee we doen het zelfs zonder zombie.

Plot is heel aardig gevonden en verrassend genoeg al moet Fulci het nooit hebben van schitterende cinematografie, geen idee of de scene in het museum nou een poging is tot artistiek doen of gewoon onderbelicht is.

Enige nadeel is dus dat we denken aan die andere Italiaanse horror-meister die met dit materiaal een echt briljante film had kunnen maken.

Geen zombies en weinig bloed en dergelijke in deze Fulci. Een thriller over iemand die een lijk achter de muur vindt en visioenen heeft van een gruwelijke moord. Fulci doet dat met indringende beelden, kleuren en muziek. Stilaan ontvouwt zich een soort whodunit of hoe-zit-het-precies. Redelijk boeiend, maar ook een beetje voorspelbaar, waardoor het afsluitende deel niet helemaal uit de verf komt. Het duurt eigenlijk net iets te lang, iets bondiger had de spanningsboog misschien iets strakker kunnen aantrekken.

Een redelijke thriller waarbij vooral de uitlating over het in de toekomst zien i.p.v. het verleden wel sterk bedacht is. Het acteerwerk is ook meer dan behoorlijk voor een Fulci film.
Met name de belichting doet er hier en daar dan wat voor onder, met een handvol scenes die overbelicht of onderbelicht worden. Nu was Fulci nooit de meest talentvolle filmmaker, maar hier maakt hij toch vrij grote fouten.

Mijn tiende Fulci al! En deze was wel redelijk tot goed , ja. Absoluut niet zijn beste werkje, of zijn slechtste.. De film kent veel goede aspecten, maar er kon meer in gezeten hebben. Ten eerste, het verhaal is best goed (en dat maakt het kijken meer dan waard!) en de ontknoping, ondanks je hem al aan ziet komen, werkt. Best eng gegeven ook. De muziek is ook erg goed en heeft degelijk een functie in het verhaal naast alleen sfeer aanwakkeren. Het is ook niet voor niks dat Quentin Tarantino een gedeelte van de soundtrack gebruikt heeft voor Kill Bill: Vol. 1 (2003).

De spanning kon beter ook, zeker in het midden, want de vaart zat er niet echt in.

Nu nog enkele van zijn westerns, Una Lucertola con la Pelle di Donna (1971) en Un Gatto nel Cervello (1990) bekijken.

Surrealistisch met ingetoomde horrorbeelden en spijtig, een toch al te clichématige verhaallijn en te verwachten ontknoping.

Vertolkingen, filmisch en inzake soundtrack mag hij er best zijn. Echt boeien deed het echter niet.

Sterke thriller die gewoon knap in elkaar steekt. Een vrouw heeft een visioen van een vermoorde oude vrouw en herinnert zich daarna tot in de puntjes alle details. Wanneer ze in het landhuis van haar kersverse echtgenoot het skelet vindt van een ingemuurde vrouw, beginnen de details uit het visioen langzaam naar de werkelijkheid door te druppelen. Ik vond het een spannende film want je probeert al die puzzelstukjes in elkaar te passen, terwijl Fulci beetje bij beetje hints prijs geeft die naar de ontknoping leiden. Daarmee is deze thriller een redelijk interactief spel geworden tussen regisseur en publiek, al was het achteraf bekeken net een tikkeltje te voorspelbaar. .

Fulci.

Na het zien van deze film weet ik wel zeker dat ik en deze regisseur geen vrienden gaan worden, want ook deze film zit vast een een redelijk stevige onvoldoende. Fulci is een beetje de Argento zonder kleur naar mijn mening. Gericht op stijl, maar op een ontzettend ouderwetse en vervelende manier uitgevoerd.

Om te beginnen op een positieve manier, de film kent een oprecht goed verhaal waarin alle puzzelstukjes in een goede manier op elkaar vallen. Leuk hoe er met details wordt gewerkt in deze film en hoe een vage clue uiteindelijk helemaal wordt uitgewerkt. Ondanks dat ik moeilijk door de stijl heen kon komen vond ik dat leuk om te volgen en ook de wendingen zitten op de juiste plek.

Helaas gaat het qua regisseren verder mis. Fulci mikt op stijl, zoals ik eerder benoemde, maar doet dat op een nogal eigenaardige manier. Hij blijft erg onrustig en bijna agressief op de cast inzoomen, en herhaald dit totdat het ronduit frustrerend wordt. De film is op geen enkele manier strak opgenomen, de praktische effecten zijn doorzichtig en de horrorkant van het verhaal niet spannend uitgewerkt.

Daarnaast is het acteerwerk ook om te huilen. Geen enkele emotie, maar ook op geen enkel moment overtuigend dialogen uitgesproken. Het voelt allemaal erg cheesy aan. Fulci kiest voor een mysterieus pad in deze film en dat weet inhoudelijk te werken, maar de uitwerking van de rest is gewoon niet om aan te zien, en dat gaat een goed doordacht verhaaltje ten spijt.

The Psychic is geen slechte film, maar ik denk dat dit wel voorlopig de laatste Fulci is die ik opzet. Als ik er nog eentje kijk binnenkort, komt dat omdat er gezelschap aanwezig was, niet omdat ik het zelf zo graag wil zien. Interessant geschreven, maar op een dramatische manier geregisseerd. Wat haat ik de stijl van Fulci eigenlijk.