Crash Dive (1943)

En van de lucht naar het water met een film van bijna dezelfde leeftijd en dat leverde dus deze Crash Dive op. Dus kom maar op, maar helaas leed deze film aan dezelfde ziekten als The War Lover en werd het zelfs nog erger.

Aan de opening zal het niet liggen met de innemende luitenant Stewart en diens overplaatsing naar de onderzeebootdienst en ontmoeting met Jean. Vanuit het tijdsbeeld gezien braaf maar gelukkig geeft Tyrone Power het geheel de nodige kleur. Uiteraard moet de film het daarna hebben van de missies op het water met een aanvaring met een Duitse kaper en zijn de momenten onder water en onder aanval knap gemaakt met een leuke list om van de aanvaller af te komen. Tot dan lijkt het allemaal niet zo verkeerd...

Maar vervolgens wordt net als in de vorige film erg veel tijd opgesoupeerd aan de romance die qua spanning ook nog eens niets toevoegt want de conclusie dat beide mannen met dezelfde vrouw omgaan duurt veel te lang en komt pas een half uur voor het einde aan het licht. Vervolgens proef ik aanboord weinige spanning tussen de twee maar wordt de film vervolgens nog eens volledig ondermijnd en naar de tering geholpen doordat de commandant verwordt tot een waaghals, wat nog tot daar aan toe is, maar om vervolgens een commandomissie met zijn bemanning op te zetten is complete kolder. Hier zijn die mensen niet voor getraind, straks sneuvelt er een cruciaal bemanningslid, en men heeft nooit zoveel wapens en explosieven aanboord om dit te doen. Totale onzin wat dat betreft.

En dat is andermaal jammer net als in het geval van The War Lover waar ook in dit geval de focus alle kanten opwappert, het geheel in clichématigheden eindigt en als klap op de vuurpijl met iets totaal ongeloofwaardigs komt. Eindresultaat is dan ook een dikke onvoldoende wat mij betreft.