Zi Hudie (2003)

Vreemd toch.

Zit ik tijdens de film te denken dat MM hier wel wat mee kan. Met Chinatown in het achterhoofd zag ik veel dingen voorbijkomen die blijkbaar eigen zijn aan het film noir gebeuren. Veel donkere steegjes, rokende mannen, stoere bikkels ...

Haalt de film hier amper 3* Erg jammer, want voor een keer wél erg mooi geschoten allemaal. Erg intrigerend verhaal ook, best knap gebracht. Het is inderdaad niet vooruit te branden en er wordt weinig gezegd, maar 't is film, en daar kan je gewoon naar kijken. Meer heb je niet nodig om een verhaal te volgen. Allesbehalve vaag.

Mooie film, erg knappe muziek en visueel een pareltje. Soms net iets té sloom maar verder niks op aan te merken.

Met Zwartboek heeft dit absoluut niks van doen, misschien enkel de premisse. Maar wat heb je daar aan ...

4*

Naar verluidt gaat er achter de sombere, trage beelden van deze film een verhaal schuil over liefde en loyaliteit ten tijde van de Japanse bezetting van Mantsjoerije en later van Shanghai. De out-of-focus beelden, het nagenoeg ontbreken van karaktertekeningen en de chaotische montage zijn niet erg behulpzaam om de rode draad van dat verhaal vast te houden: style over substance.

Wat blijft hangen zijn een aantal ondoorgrondelijke personages, die naar het schijnt een relatie met elkaar hebben, maar onderling nauwelijks een woord wisselen en in plaats daarvan frequent een sigaret opsteken of enorme pistolen uit een bureaula halen. Het waarom blijft consequent verborgen achter grote stoomwolken en de vrijwel constant neergutsende regen. En het einde slaat werkelijk alles: journaalbeelden, die niets met het verhaal te maken hebben.

Kortom, een pretentieuze, gekunstelde warboel die de kijker al dan niet doelbewust op afstand houdt. De film past in mijn streven om alle films van Ziyi Zhang te zien. Maar ik zal nog wel eens twee keer nadenken alvorens weer een film van Ye Lou op te zetten.

Pas mijn tweede van Ye Lou, na Suzhou He, waarvan ik me herinner dat ik die vrij 'moeilijk' vond. Maar waarvan ik me tevens herinner dat ik de sfeerschepping werkelijk fenomenaal vond. Waar die film in mijn herinnering 'groenig' was, is deze 'blauwig'.

Weer wint het neerzetten van sfeer en mooie beelden het van een plot waar ik best moeite mee had het te doorgronden. En daar houd ik niet van als plot-driven filmkijker! Uiteindelijk denk ik de film wel te begrijpen, maar tijdens de film koste dit wel moeite! De kritiek daarop kan ik dus wel begrijpen, maar 'style over substance' weer niet, want de film heeft genoeg inhoud.

Ze zeggen wel eens dat Aziatische films weinig emotie vertonen, maar het acteren en de subtiele mimiek van de acteurs en actrices zorgen er bij mij voor dat het niet stoort dat er weinig dialoog is. Zette me wel af en toe op het verkeerde been qua plot, maar dat was blijkbaar de bedoeling van de maker! Ziyi Zhang vind ik toch een heel goed actrice. Ze kan (net als Gong Li dat ook kan) overtuigend zowel een prachtige onschuldig snoepje neerzetten als een vals kreng. Bing Bing Li is ook een snoepje in deze film, jammer dat ze al zo snel het loodje legt!

Ik ben het met Onderhond eens dat het eigenlijk vreemd is dat hier op MM (en helemaal op IMDB ) er zo lauw op deze film wordt gereageerd. Film Noirfans (hoe schrijf je dat eigenlijk Film Noir-fans? Film-Noirfans?) zouden hier toch helemaal mee weg moeten lopen, nietwaar? En daar zijn er toch zat van hier op MM.

Shangai tijdens de Japanse bezetting. Een jonge Chinese vrouw heeft een relatie heeft met een Japanner. Ze is betrokken bij het ondergrondse verzet en haar vrienden worden gedood door een collaborateur. Haar Japanse vriend gaat terug naar Japan. Jaren later worden de twee geliefden herenigd, alleen nu is de vrouw een belangrijke speler in het verzet en de Japanner lid van de Japanse geheime dienst. Een man die per ongeluk voor verzetsstrijder is aangezien raakt ook betrokken in de intriges als zijn vriendin wordt gedood...

Meestal zijn historische films visueel erg degelijk. De aandacht gaat eerder naar de vertelvorm en historische correctie dan naar vernieuwde cinematografie. Ye Lou heeft echter juist erg veel aandacht voor de cinematografie. Zijn stijl doet een beetje denken aan het Italiaans Neo-realisme. Je bent je als kijker erg bewust van de camera omdat je deze merkt bewegen en zelfs ziet hoe het beeld scherpgesteld wordt. Dit maakt de film soms een beetje afstandelijk, maar laat het tijdsbeeld op een of andere manier ook indrukwekkender overkomen. Verder heeft Ye Lou het principe Show-don't-tell gehanteerd. De film bevat nauwelijks dialogen en dat was ook lang niet altijd nodig geweest. De sprongen in tijd zorgde soms voor verwarring, maar uiteindelijk was het verhaal prima te volgen op deze manier.

Het acteerwerk was sterk en de setting van Shangai kwam erg goed over. Het verhaal behandelde de spionage intriges van het verzet zonder in clichés te vervallen. Sterk was ook het einde waar beelden van het Bombardement op Shangai werden getoond. Alles wat het verzet en de Japanse spionnen in de film hebben gedaan is daardoor nutteloos geworden. Japan gebruikte de anti-Japanse sentimenten in China als excuus om tot de aanval over te gaan...

Het stripalbum Kuifje en de Blauwe Lotus speelt zich overigens in precies dezelfde setting en tijd af.