Tóngnián Wangshì (1985)

Aardige film van Hou.

Beter dan ik eigenlijk verwacht had. Waar een oude Tsai eigenlijk maar weinig waarde heeft voor mij weet Hou toch een mooi sfeertje neer te zetten.

De film oogt vaak zonnig en samen met de luchtige muziek krijgt de film een erg zomerse sfeer. Doet soms zelf een erg klein beetje denken aan Miyazaki.

Visueel is het aardig, Hou weet de camera te plaatsen, maar de meerwaarde die het visuele in zijn latere films hebben is hier nog grotendeels afwezig. Veel meer dan kundig strak observeren doet Hou niet.

Verder veel drama op typisch Aziatische wijze verhaald. Veel losse scenes tussendoor die binnen het geheel meer dan hun doel bewijzen.

Film duurde mij iets te lang, ook redelijk typisch. Toch was het nergens vervelend en wist de film de gehele tijd te boeien. Einde was een beetje vreemd, met een zachtaardig muziekje, wat tegenslagen in voice over vorm en een rottende oma. Toch is het wat Ramon zegt, ondanks alles toch een warme film.

Leuk om een keer gezien te hebben, vooral Hou's tweede film spreekt me nu wel aan. Z'n eerste (gedoe met bendes) ben ik eigenlijk wat op uitgekeken. Ook meteen de mindere stukken van deze film.

Fijne film, al is het geen verhaal tegen Hou's latere meesterwerkjes.

Aardige 3.5*

Mooi voortkabbelende film. Wel erg cheesy muziek af en toe. Leek haast wel uit en jaren tachtig Amerikaanse TV-film afkomstig.

Bijzonder mooi vond ik de scène waarin oma met de jonge Ah-Hsiao terug naar huis gaat. Oma is al dementernd al de pest, maar dit is echt zoiets wat iemand zijn hele leven kan onthouden als speciale herinnering van een samenzijn met iemand die je lief is. Heel aandoenlijk o.a. het jongleren met de guaves.

De derde film die ik zie van Hsiao-hsien Hou. Waar de eerste twee films niet zo heel bijzonder waren, is dit echter een schot in de roos. Het is duidelijk dat Hsiao-hsien Hou veel naar Yasujiro Ozu gekeken heeft, want daar doet dit regelmatig aan denken, En net als Ozu weet ook Hsiao-hsien Hou de familiaire sfeer en levensstijl op een erg mooie wijze over te brengen.

Het tempo is niet al te hoog en het leven van de familie kabbelt rustig voort met een aantal ups, maar ook zeker een aantal downs. Het sfeertje is behoorlijk zomers en de kleuren ogen toch vaak wel vrolijk en fris, ondanks de soms sombere gebeurtenissen die plaatsvinden.

Het acteerwerk is prima en ondanks dat de hoofdrolspeler door verschillende acteurs wordt gespeeld, kreeg ik er wel een sterke band mee. Erg mooi ook om te zien, hoe ze daar in Azië met elkaar omgaan. Ik blijf dat uitermate boeiend vinden.

Het camerawerk en de cinematografie is verder in orde. Het is netjes, maar niet bijzonder goed of opvallend. Inhoudelijk is dat het gelukkig wel en Tong Nien Wang Shi is een film met het hart op de juiste plaats en ook een film, die wel een plaatsje in mijn hart heeft verovert. Erg goed dus en Hsiao-hsien Hou is op slag een interessante regisseur geworden.

4,0*

Lijkt erg hard op A City of Sadness, hoewel deze me beter beviel.

Statische shots, mooie kadrering, familiesituaties, opgroeien en sterven. Zoals hierboven al meermaals werd aangegeven is de vergelijking met Ozu niet ver te zoeken. Blijkt wel dat Hou pas na deze film Ozu heeft ontdekt, omdat men hem steeds bleef wijzen op de overeenkomsten tussen hen beiden, is hij maar eens een paar Ozu's beginnen kijken. Het beviel hem, zegt hij.

Enkele mooie momenten zijn wanneer De dochter die autobiografie van haar vader ontdekt en voorleest ,dan begin je soms af te vragen wat Hou allemaal heeft meegemaakt aangezien dit een erg persoonlijke film is (Hou's familie verhuisde zelf van China naar Taiwan in deze periode), en het prachtige shot waarin de moeder Ah-Ha laat weten dat ze misschien kanker heeft en haar weerspiegeling te zien is op het portret van de overleden vader. Prachtig.

Aardige film, met vooral een observerende camera die me wel bevalt en zo een heerlijke schets geeft van het leven van een gezin. De film doet ook niet heel veel fout, alleen mis ik hier nog een beetje de echt sprekende of mooie beelden die hij later zou schieten (maar soms ook al in The Boys from Fengkuei). Daarnaast moest Hou nog wat werken aan tempo, dat hier soms ook niet helemaal perfect is waardoor de film soms wat gaat slepen. Op andere momenten kabbelt het dan weer heerlijk vooruit. Wel was het soms wat lastig de personages uit elkaar te houden, vooral als ze opgroeien (dus andere acteurs) en de namen leken te veel op elkaar. 3,5*.