Cinderella Man (2005)

De cliché's zijn inderdaad niet van lucht, maar ondanks de voorspelbaarheid is Cinderella Man een ongemeen boeiende en bij vlagen erg aangrijpende film. Russell Crowe acteert alweer alsof z'n leven er vanaf hangt en Paul Giamatti is mogelijk nog beter als zijn bokspromotor die absoluut de schijn hoog wil houden. Alleen Renee Zellweger verdwijnt af en toe te ver naar de achtergrond; haar brave huisvrouwenrolletje is wat mij betreft iets te mager uitgewerkt.

Wel kostte me het in het begin flink wat moeite om in de film te komen, vooral omdat de eerste scènes eigenlijk niet veel soeps zijn. Vooral een onderonsje tussen Crowe en Zellweger aan het begin van de film is zo tenenkrommend slecht dat ik eigenlijk de neiging kreeg om op te stappen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, want dat rotmoment stond in schrik contrast met de rest van de film, die ook buiten de strak gefilmde boksscènes altijd boeiend blijf. Absolute uitschieter is een scène waarin een volledig vernederde Jim met de pet rondgaat in zijn voormalige boksclub; het dieptepunt in zijn leven, maar een van de meest aangrijpende filmmomenten van dit jaar.

4 sterren.

Vakkundig gemaakt, weinig bijzonder Oscar-bait filmpje. Een paar prachtige scenes (het rondgaan met de pet, het bestuderen van opnames van een tegenstander) maken er nét een 3,5 van. Eindelijk een film waar Crowe z'n jarenlange ervaring met het in elkaar slaan van mensen kan toepassen

foightin 'round the world

Gelikt Hollywood sentiment? Wellicht. Maar oh zo stijlvol, oh zo meeslepend en werkelijk schitterend geacteerd (Giamatti is werelds) en vorm gegeven. De score is perfect en aan het eind ben je alle scepsis kwijt; een heerlijke film. 4*!

Nou nee, helaas niet! Wat een ongelooflijk opgeklopt meldodrama en vals sentiment zeg deze film. Film kon mij werkelijk bijna nergens overtuigen. De hele trukendoos wordt weer opengetrokken om maar eens aan te geven hoe zielig het gezinnetje het in de crisisjaren wel niet heeft. Daarbij worden de nodige cliches absoluut niet geschuwt. Niet dat dit altijd zo vreselijk is, waren het niet dat Ron Howard hier wel erg zijn best doet om het door de strot te duwen. Zodoende wordt het voor mij niet meer dan een opsomming van drama dat rechtstreeks uit het "Hollywoodhandboek voor beginnend regissers" lijkt te zijn overgenomen. Maw, het werkt niet en het irriteert me zelfs regelmatig. De manier alleen al waarop Jimmy en Max tegenover elkaar worden gezet, het heilige boontje tegen de brute slager. Nee nergens komt het tot mooi of subtiel drama.

Ik ben op zich ook helemaal geen tegenstander van traditioneel Hollywooddrama hoor, Maar breng het dan een beetje met eigenheid en overtuiging. En niet dit valse standaard gezeur.

Okay, de beelden zijn zeker wel verzorgt en ook het acteerwerk is behoorlijk. Maar ook dit heb ik al eens mooier en beter gezien, Amerika in de crisisjaren, een hele hoop scenes leken mij zelfs min of meer rechtstreeks overgenomen uit On The waterfront en Once upon a time in America.

Grootste pluspunt is uiteindelijk het laatste gevecht, mooi vormgegeven, goede spanningsopbouw en ook de enige keer dat de film eens de rouwheid van de bokssport goed weet te tonen.

De finale is dus goed maar red deze verder veel te gelikte, te brave en zeurderige film niet. 2*

Aangrijpend verhaal over een bokser in de tijd van financiele armoede en werkeloosheid.

Erg mooi, intrigerend verhaal dat op hoog niveau is geacteerd. Zon film staat of valt met het feit of je je in kan leven in de personages. En dat kon ik zeker.

Daarnaast vond ik de boksscene's ook erg mooi, ook al heb ik niks met die sport.

Maar de film zelf is wel een meesterwerkje. Misschien zelfs wel ondergewaardeerd.

4*

Opnieuw een film van Ron Howard, bij meer mensen bekend als Richie Cunningham, en ik moet zeggen dat Howdy Doodie face zoals The Fonz hem graag noemde in Happy Days doet het weer goed. Zonder twijfel is Cinderella Man een van de meeste films waar ik zoveel met het hoofdpersonage heb meegeleefd. Russell Crowe weet hier een gevoelige bokser neer te zetten tijdens de crisis in Amerika. Hijzelf en zijn gezin zitten ook in een diepe crisis, geld om eten te kopen is er niet en dan worden één van de kinderen nog eens ziek. Misschien allemaal wel wat cliché maar ik bleef er niet ongevoelig voor en dat is een hele prestatie bij mij. Een pluim op de hoed van Ron Howard en Russell Crowe dus maar ook op de hoeden van de mensen van de decors die de jaren 30 schitterend in beeld brengen. Boksen blijft ook boeiend om naar de kijken, niet enkel op eurosport maar ook op het witte doek (Ranging Bull, Rocky, Million Dollar Baby). De boksscène op het einde mag voor mij zeker bij één van de betere en met het juiste tempo erin hebben we een topper, zeker een aanrader!

4,5

Heel mooi verhaal met bloedstollende boksscènes, een kijkje achter de schermen van de bokswereld en de ellende van de depressie uit de jaren 30.

Knap in beeld gebracht, met een handvol uitstekende acteurs.

Niet zonder emotie bekeken.

Verrassend goede Howard.

Na A Beautiful Mind had ik Howard eigenlijk helemaal opgegeven. Nu is deze film ook niet vrij van opgeklopt Hollywood sentiment, maar Howard weet het beter te kanaliseren.

Crowe vond ik matig, doet ook niet echt veel, behalve dan een nogal duf karikatuur neerzetten. Giamatti daarentegen kan z'n lol weer niet op in deze film. Heeft een paar foute filmkeuzes gemaakt maar over het algemeen toch een acteur die ik meer en meer begin te waarderen.

Visueel een vreselijk draak van een film en ook de muziek is eigenlijk niet om aan te horen. Sterktepunt zijn de bokswedstrijden die qua opbouw en inleving erg sterk uitgevoerd zijn. Bij het eindgevecht kon er zelfs een inwendige "yeah!" vanaf. Misschien ook wel een beetje omdat ik op een slecht einde zat te wachten, maar het is natuurlijk geen Eastwoord film.

Amusant voor hoelang het duurt, Howard weet gedurende de speeltijd het melodrama steeds te camoufleren. Toch is het daarbuiten een oerlelijk ding om 140 minuten tegenaan te staren.

2.5*

Sterke film van Ron Howard, met wederom Rusell Crowe in de hoofdrol, al is deze film toch wel wat beter dan A Beautiful Mind. Crowe laat in deze film wederom zien een ontzettend goed acteur te zijn, met de manier waarop hij zijn rol op zeer overtuigende wijze neerzet. Ook Giamatti is zoals altijd goed en is hard op weg een van mijn favoriete (bijrol)acteurs te worden. Ook Zellweger doet het niet onaardig. De film geeft een mooi tijdsbeeld van de ellende en armoede van de jaren dertig en kenmerkt zich tevens door een sterke sfeer. De film spreekt logischerwijs veel mensen aan, want wie houdt er nu niet van de ongekende dapperheid van een goudeerlijk persoon, die door hard te werken verder komt dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. De boksscene's in de film zijn erg sterk en zien er erg goed uit moet ik zeggen. De film is misschien niet altijd even origineel en een tikkeltje te langdradig, maar verder is het zeer zeker een aanrader voor mensen die van een sterk drama en goed acteerwerk houden!

4,0*

Inderdaad een sterke film waarbij zeer goed valt in te leven in de personages. Het acteerwerk is van hoog niveau, van iedereen eigenlijk wel. Het verhaal is ook goed. Ik zat eigenlijk wel een beetje op een slechter einde gewacht, maar erg is het niet. Ook de boksscenees zijn erg goed geregiseerd. Goed belicht en mooi camerawerk. Ik vond de film helemaal niet langdradig zoals sommigen hier trouwens.

One man's extraordinary fight to save the family he loved

Ik begin me de laatste tijd wat meer te interesseren voor boksfilms. Mijn broer is er zelf ook wel fan van en had deze Cinderella Man gekocht. Gisteren was het dan eindelijk tijd om hem eens op te zetten.

Cinderella Man is ten eerste een zeer aangrijpend verhaal over het harde leven van een gewone familie in de jaren '20, de crisisjaren. Spijtig genoeg zitten er hier en daar een aantal clichés in maar die zijn gelukkig nergens storend. De gevechten zijn mooi in beeld gebracht en ook zitten er een aantal knappe scènes in waaronder het stuk waar Braddock in het restaurant zit en dat Max Baer binnenkomt. Die trouwens wel als een verschrikkelijke bruut werd neergezet. Toegegeven, het was geen simpel type en hij heeft inderdaad twee boksers dood geslagen maar hier werd hij gewoon als een alles vernietigend beest neergezet terwijl het tegendeel eigenlijk wordt bewezen in de documentaire bij de extra's waar je delen van het echte gevecht tussen Baer en Braddock ziet.

Russel Crowe begint zich voor mij toch wel meer en meer als een geweldige acteur te profileren want ook hier zet hij een geweldige performance neer. Ook Craig Bierko als Max Baer was zeer goed maar degene die een beetje tegensloeg was Zellweger. Haar verhaal mocht ook wel wat beter worden uitgewerkt. Het jaren '20 sfeertje wordt trouwens ook zeer overtuigend neer gezet.

Cinderella Man is een meer dan uitstekende film die je veel zin geeft om zelf in de ring te stappen.

4*

Cinderella man...sounds kinda girly! De woorden die de vrouw (Zellweger) van James Braddock (Crowe) in de mond neemt als reactie op een uitspraak over het levensverhaal van haar man in de krant. Dat was ook mijn eerste gedacht voordat ik deze film gezien had. Note to myself: veroordeel geen film op z'n titel alleen. Want dit is geen "meidenfilm", verre van. Wat het dan wel is: een modern sprookje, over een man die van zero to hero gaat (technisch gesproken eigenlijk eerst van hero to zero en dan back to hero, maar goed).

Zeer aangrijpend drama over de Grote Depressie (de vergelijking met de huidige economische crisis is overtrokken, maar het kwam toch af en toe bij me op) die in de jaren '20 - '30 de VS (en de hele wereld) diep trof. De beurs crashte en heel wat mensen zagen al hun spaarcenten in rook opgaan. Zo ook de bokser Braddock die, na een succesvolle periode als bokser, uit pure miserie aan de dokken moet gaan werken om z'n vrouw en kinderen te kunnen onderhouden. Hij krijgt een tweede kans om opnieuw de handschoenen op te nemen en hij grijpt die kans met beide handen of in zijn geval vuisten.

De film neemt uitgebreid de tijd om de personages van Braddock en diens vrouw en kinderen uit te werken. Het tempo ligt vrij laag, maar ondanks de relatieve lengte zakt de film op geen enkel moment in. Er zijn genoeg boksmomenten in de film die een perfect tegengewicht vormen voor de meer tragere momenten. Vooral het laatste deel van de film, met als hoogtepunt de boksmatch tegen Baer, is het sterkst.

Visueel zit alles snor. De hele film ademt de jaren '20-'30 sfeer uit. Qua camerawerk blijft het allemaal vrij sober en eenvoudig, op de boksscènes na, die waren knap geschoten.

Crowe blijft me steeds weer verbazen, en ik begin hem steeds beter te smaken. Zellweger vond ik vrij neutraal staan acteren, maar ze stoorde niet. De boksmanager (Giamatti) zorgde met z'n one-liners vaak voor grappig momenten.

Alles bij elkaar een zeer sterke film.
4.0*

geweldige film. Uitstekend acteerwerk ook van Russell Crowe (iets minder van Renée) en nog mooie achtergrondmuziek ook. Een dik verdiende 4*, wel nog net niet genoeg voor een top 10 plaats

Dat Ron Howard een vakman is, dat blijkt wel: zijn films zijn immer aangrijpend, mooi geschoten, kennen een aangenaam tempo en prima acteerprestaties. Ook Cinderella Man zit technisch prima in elkaar, ware het niet dat de film tekort schiet op hetzelfde punt als vrijwel elke film van de heer Howard: hij is voorspelbaar, sentimenteel, conventioneel en daardoor weinig memorabel. Howard mag wel eens wat meer lef tonen bij het maken van zijn films, en een aantal verrassende wendingen in zijn verhaal of cinematografie gooien; nu is Cinderella Man een prima film zonder ballen. En ballen had 'ie best kunnen gebruiken, want van plan om onder de gordel te stoten, was ik toch niet.

3,0*

Overigens vond ik Renée Zellweger in deze film wel degelijk een schone dame; jullie hebben allemaal gewoon geen smaak

Eigenlijk heel standaard, zo'n fall-and-rise-verhaal over een bokser, maar Ron Howard weet er toch wel wat van te maken. Alleen is het zo oversentimenteel. Het gezin heeft financiële zorgen, maar ondanks dat is het heel gelukkig met alles wat ze hebben. Walgelijk voorbeeldje is dat vader, moeder en kinderen het net bij elkaar gezochte hout in de kachel gooien en er dan zo'n houten speelgoedtreintje in beeld komt. Tsja, ik moet vast denken: "Oh wat erg, zometeen wordt het speelgoed van de kinderen ook in de kachel gegooid" . Desondanks waren de boksscenes opvallend spannend.

Onzettend tegenvallend. Toonbeeld van voorspelbaarheid met een clichematige benadering van, ja van eigenlijk alles.Er wordt teveel en te geforceerd een beroep gedaan op sentimenten. Met name het arme gezin dat rillend onder een deken een laatste koekje of iets dergelijks deelt gaat toch te ver. Renee Zellweger is als moeder ook compleet ongeloofwaardig. 13 in een dozijn film.

Nogal een standaard, cliché en niet al te bijzonder verhaal, maar wat levert regisseur Ron Howard hier voor de rest een stukje vakwerk af zeg. Erg mooi gemaakt.

Visueel prachtig, van het begin tot het einde meeslepend en sterk geacteerd door Crowe, maar vooral ook door Giamatti, wat een geweldig acteur. Zellweger vond ik dan weer wat minder. Voor de rest kent het verhaal een uitstekende opbouw, ondersteund door prachtige muziek en zijn de gevechten (vooral de laatste) erg fraai in beeld gebracht. Het is wel behoorlijk melodramatisch allemaal, maar als ik Crowe op het einde dan na zo'n spannend gevecht zie winnen en het audio-visueel allemaal zo mooi naar mij als kijker toe gebokst wordt, kan ik eigenlijk vooral maar positief zijn.

Ik zat op het einde echt half mee te boksen tijdens het kijken ( ) en dat geschreeuw van Giamatti maakte de gevechten gewoon heerlijk af. Hele dikke voldoende.

Ouderwets oerdegelijk Hollywood-sentiment.

De hoofdpersoon voldoet natuurlijk volledig aan het Amerikaanse ideaal. Iemand die hard voor zijn familie werkt, doorstrijdt en nooit opgeeft, er is letterlijk niks op hem aan te merken, dus iedereen kan zich identificeren met hem. Het ultieme sympathieke wezen. Alleen dat al gaat volledig langs me heen, ik geloof er niks van, mensen zijn niet perfect.

Verder een hoop vals sentiment, maar wel degelijk gemaakt. Stoorde me er ook niet bijzonder aan, maar vond de film qua timing een beetje falen door een uur lang op te bouwen naar dat laatste gevecht, een erg saai stuk was dat. Slotgevecht was wel mooi in beeld gebracht.

Verder wel goed geacteerd enzo, maar ik had toch weer mijn twijfels bij Crowe (dat accent?) en vind hem qua voorkomen gewoon nooit zo overtuigend.

Goed gemaakt dus, maar plat als een dubbeltje, en over-sentimenteel. En in godensnaam, waar sloeg die loftrompet nou op 'We live in a great country..'

2.5*

Oh wat een heerlijke film. Ik zat er lekker goed in en ging er zeker goed in op. Er zaten zeker een aantal erg sterke momenten in. De gene die er met kop boven uitsteekt is wanneer Braddock moet bedelen om de elektriciteit te betalen en zijn kinderen weer terug te kijken. Je ziet goed in de gezichten wat er aan de gang is wat voor mij zeker een dik pluspunt is. De boks gevechten waren ook erg lekker gefilmd waardoor je alle klappen goed kon zien, met hier en daar een special effect als Braddock echt op de verkeerde plaats geraakt werd.
Ik begin Russel Crowe ook steeds meer te waarderen voor zijn acteerprestaties.

Ik geef deze film een 4.5, dit omdat ik net niet het gevoel van een 5 heeft maar zeker beter is dan een 4

Naast een verhaal over een bokser die krampachtig zijn taak als kostwinner probeert te vervullen, belicht deze film de economische crisis in de jaren `20/30, 20ste eeuw. De beschimpte, nobele ( braak....) bokser staat symbool voor hoop en wilskracht, althans voor velen van de 15 miljoen werkelozen onder de beroepsbevolking, die o.a. tesamen komen in kerken om hun held, op afstand verbaal te ondersteunen in de bokskring. Voor even verdringt de bokser de kerk als ultieme geloofsprediker......En in het begin van de film introduceert iemand het verhaal van Jim Braddock als bijzonder en nog meer van dat nonsens.....

Terwijl een film als deze van alles is, behalve bijzonder. De film doet niets met zijn tijdsetting dan grauw en lelijk staan wezen, kan niet borduren op een sterk verhaal en is in zijn geheel een nogal afgekloven gebeuren. Toch weet de film mondjesmaat te werken dankzij wat verteltalent van de regisseur, redelijke bokspartijen en wat opgeklopte heisa rondom het eindduel en het einde. Zeker nadat die andere boksfinalist vertelde dat sprookjes niet altijd goed aflopen dacht ik dat daad bij woord gevoegd werd. Gelukkig pakte het anders uit! Daarom een kleine 3*

Shit man, wie staat hier nu grauw en lelijk te wezen? Wat wou je dan? Dat een film ten tijde van de "Grote Depressie" kleurijk en mooi staat te wezen? Tegen de achtergrond van dit tijdsbeeld is Cinderella Man een fantastische saga van persoonlijke overwinning en triomf. Dat het ook nog gebaseerd is op een echt verhaal, maakt het verhaal werkelijk bijzonder en supersterk.

Waar heb jij naar gekeken? De bokspartijen zijn juist onvoorstelbaar realistische en fantastisch in beeld gebracht. Ik ben geen fan van boksen, maar ik zet hier op het puntje van mijn stoel. En dan het eindduel... grandioos!

Cinderella Man is één van de beste films die ik ooit heb gezien (en ik heb er heel veel gezien in mijn leven ) 5*, en binnen de categorie van 5*, nog eens 5*. Zien!

Geweldige film. Prachtige mix tussen de sociale ellende van de jaren '30 en de uitstekend gefilmde bokswedstrijden. Zonder twijfel de beste sportfilm ooit. Sommigen kunnen het verhaal misschien niet realistisch vinden, maar insiders in de bokswereld weten dat de film heel weinig fictie bevat. Ook de teruggave door Braddock van het bijstandsgeld is echt gebeurd.

Een 5, maar eigenlijk een 5+.

Gisteren weer bekeken (op Nederland 3 zonder vervelende interrupties, heerlijk!) en mijn huidige waardering blijft staan.

Ron Howard heeft goed zijn best gedaan om de sfeer van die tijd uit te ademen op het doek. Dat zie je aan alles, de bokshal, de straat, de kostuums en rekwisieten; het schreeuwt jaren '30.

Daarnaast vind ik dat Howard in sommige scènes veel talent laat zien. De scene waarin Braddock met de pet rondgaat bij de boksbobo's vond ik daar een mooi voorbeeld van.

Jammer dat de gevechten in de ring soms overduidelijk versneld zijn (vooral de wedstrijd tegen Lewis). Daarnaast vond ik het jammer dat de film niet begon tijdens de crisis, dat vond ik namelijk veel interessanter dan het gedeelte dat daaraan voorafging.

Redelijke boksfilm, met de economische crisis van eind jaren '20, en de jaren '30 als achtergrond. De film was wel overdreven sentimenteel en cliche. Crowe en Giamanti acteerden aardig, maar Renée Zellweger vond ik niet overtuigend. De bokswedstrijden waren het enige hoogtepunt van deze film, al liet het einde zich makkelijk raden.

Prachtig boksdrama, dat echt veel beter is dan andere films in het genre.

Allereerst is de film interessant te noemen: van Jim Braddock had ik nog nooit gehoord, maar wees maar zeker dat hij nu in mijn geheugen een plaats heeft gekregen! Dit leidt mij meteen tot een volgend punt: een drama als Cinderella Man ga ik nog meer appreciëren als het gebaseerd is op waargebeurde feiten. De regisseur had er dan ook voor gekozen om zowat de gehele carrière van Jim Braddock te verfilmen, wat natuurlijk de enige juiste keuze was. Het was mooi om te zien hoe Braddock evolueerde van volksheld, naar een bokser waar mee gelachen werd omdat hij amper nog een kamp kon winnen, tot nieuwe volksheld.

Die laatste 2 periodes in zijn leven (die tevens ook de focus kregen in de film) waren uiterst interessant. Het was eigenlijk erg om te zien hoe snel iemand in de bokswereld van zijn troon kan vallen, en dit in combinatie met de crisis in de VS leverde erg sterke scènes op: zo denk ik meteen aan de scène waarin Braddock met zijn petje moest gaan bedelen bij de grote meneren van de bokswereld (wat ik misschien wel de sterkste scène vond van de hele film).

Het vervolg, namelijk zijn comeback, was ook echt om duimers en vingers van af te likken. Bij deze fase van de film lag de nadruk echt op het boksen. Er werd veel aandacht besteed aan de kampen van Braddock die uiteindelijk tot zijn wereldtitel hebben geleid, en meer dan terecht. De boksscènes vond ik zeer sterk in beeld gebracht en verveelden geen minuut. Bij sommige scènes moest ik wat aan de Rocky-reeks denken: die reeks staat in ieder geval ook bekend om zijn leuke gevechten.

Een film als deze heeft natuurlijk meer nodig dan een sterk verhaal. Zet 1 of andere prutser in de hoofdrol, en je krijgt een film die nog nauwelijks de moeite waard zal zijn om te bekijken. In deze film heb je in ieder geval niet te klagen: Russell Crowe in de hoofdrol moet zowat een garantie zijn op een sterke acteerprestatie (ik heb hem nu al in tal van films aan het werk gezien, en ik ben nog nooit echt teleurgesteld geweest). Crowe deed het dan ook fantastisch als Jim Braddock: hij kwam zeer overtuigend over en ook in de boksscènes trok hij goed zijn plan. Ook de rest van de cast is in orde, waarbij het vooral Paul Giamatti was die me nog opviel in de positieve zin: het enthousiasme van die man straalde gewoon op mij af, wat zijn personage dan ook een komisch kantje gaf. Zelfs Renée Zellweger, waar ik niet meteen de grootste fan van ben, deed haar best en viel bijgevolg zeker niet door de mand.

Eigenlijk alleen maar positieve dingen dus, die 140 minuten vlogen dan ook voorbij!

Ik heb echt geprobeerd om kritische punten te bedenken maar ik vind niet dat er slechte kanten aan de film zitten. Het was heel realistisch en je leefde ontzettend mee. De spanning was vooral tijdens de bokswedstrijden, natuurlijk vooral tijdens de laatste, erg te voelen.

Ik vond dat zowel het boksen als de armoede tijdens de crisis mooi weergegeven werd. Daarnaast werd er erg goed geacteerd en kwam het heel realistisch en geloofwaardig over. De film duurt lang, maar absoluut niet té lang. Ik heb mij geen seconde verveeld en de film bleef boeiend. Het is echt een schitterend drama dat mij erg verraste en ik heb er van genoten. 5*

Weer een boksfilm, was mijn eerste gedacht. Wat was er zo speciaal dat de film in de top 250 kon brengen naast andere boksfilms als Million Dollar Baby en Raging Bull. The Hurricane beviel me ook wel. Maar kom, hij staat in de top 250 en zowel het onderwerp als de cast spraken me wel aan. Ron Howard maakt er een episch drama van. Soms wel wat cliché, daar moet ik de vele kritieken hier in bijtreden. Maar die clichés zijn dan wel extra sterk in beeld gebracht. Ik ken de bokser langs geen kanten, maar ben meteen mee als kijker. Ik voel mee met de crisis en zijn motivatie voor en tijdens het boksen. En waar zelfs Raging Bull en Million Dollar Baby niet in slaagden is hier wel gelukt. Nog nooit was een boksmatch zo spannend als deze slotwedstrijd. Prachtig gewoon!

P.S: in vergelijking met deze film is Rocky echt wel van een ander level...

Gisteren deze eens bekeken en hij is me goed bevallen. Het klassieke verhaal van zero naar hero, maar dit stoorde niet, vooral omdat dit een waar gebeurd verhaal is.

De film speelt zich al tijdens de jaren dertig en dit werd goed weergegeven in de film. De cast deed het uitstekend, vooral Russell Crowe en Paul Giamatti waren erg sterk. Ondanks dat de film ook een redelijk lange speelduur (meer dan 140min) had, verveelde de film niet. Een spannende boksfinale maakte het plaatje compleet.

De film is zoveel meer dan een ordinaire boksfilm. De film bevat voldoende drama dat ook een niet boksliefhebber deze film zal appreciëren.

Een vergelijking naar Million Dollar Baby is natuurlijk ook snel gemaakt en dan blijf 'k die toch nog iets sterker vinden, maar vond Cinderella Man zeker ook de moeite waard om te bekijken

Hele mooie film!

Boksen is totaal niet mijn ding maar gelukkig bleek al snel dat de film niet alleen om boksen draaide. Er wordt gelukkig veel tijd gestoken in de familiaire situatie en de financieel enorm moeilijke tijd tijdens de Grote Depressie.

Het verhaal wordt in alle rust verteld en overal wordt rustig de tijd voor genomen. Dat komt de film ten goede, zeker het feit dat in alle rust naar de grote climax wordt toegewerkt.

Een climax die absoluut het hoogtepunt van de film is en waardoor de film nog net een extra half sterretje kreeg.

Russel Crowe begin ik steeds meer te bewonderen. Hij stond mij altijd bij als iemand die niet kon acteren, maar wel kon knokken en schieten.

Een jaar geleden heb ik 'A beautiful mind' gezien en begon ik al op bovenstaande mening terug te komen.

Na het zien van deze film kom ik helemaal terug, want wat Crowe hier laat zien is pure klasse. Zowel de actiescenes als de emotionele scenes zijn stuk voor stuk van hoog niveau!

Ook een verrassing voor mij was Renée Zellweger. Meestal een absolute verschrikking voor mij en het is zelfs een tijdje zo geweest dat ik films met haar zoveel mogelijk probeerde te vermijden. Maar ook hier zat ik mis. Prima acteerprestatie van haar, zeer geloofwaardig.

Paul Giamatti is bijna altijd goed en ook nu weer laat hij zien wat hij kan!

Een geweldige film, een aanrader voor iedereen!

4*