Ginger e Fred (1986)

Tja, wat te zeggen van deze latere Fellini?

Op een simpele manier is het allemaal weer ontzettend charmant in beeld gebracht. Neem nou alleen al de manier waarop Guilietta Masina er vaak nogal verloren bijloopt tussen al die krankzinnige personages. Prachtig om te zien gewoon hoe Fellini de vertwijfeling van haar personage weet te vangen.

Op visueel vlak ziet het er in tegenstelling tot E La Nava en ook Satyricon erg gelikt uit. Geen vage en doffe kleuren, maar felle, heldere kleuren die mooi met elkaar contrasteren. Vooral ten tijden van de voorbereiding op de tv - show en de show zelf. Veel paars, roze en beige achtige tinten. Muzikaal een beetje van hetzelfde, maar de pianostukjes gaven mij weer gelijk zo authentiek, nostalgisch ' dit is een Fellini film ' gevoel.

Ik had er niet veel van verwacht, maar ik heb mij weer eens laten verrassen door ' Grande Maestro Fellini '. Hoewel het geheel wat minder dromerig aandoet, zorgen de personages voor genoeg vertier en bevat de film veel knipogen naar zijn andere films. Geweldig zijn die motorrijders die in rondjes op het gazon van de disco blijven rijden en die arrogante dwergen. Lekker chaotisch ook: Masina die een verkeerde pruik krijgt toegewezen, het inzoomen op een verklede kat die spontaan een miauw! op de camera afvuurt. Helemaal mijn humor. Verder een stevige aanrader voor Woody Allen fans aangezien een van de figuren die deelneemt aan de tv show niemand minder dan Woody Allen is. Natuurlijk niet de echte, maar hij lijkt soms sprekend. 4*

Ik had eigenlijk niet zoveel verwacht van deze film, maar hij viel me nogal mee.

Toegegeven: het is een film van een oude man in de herfst van zijn carriere. Het interessante is dat Fellini dat zelf maar al te goed weet. De film gaat over leven in een maatschappij waar je niet meer thuisvoelt. Waar TV theater en film heeft ingehaald en die te snel en te consumptief is geworden.

Verre van gewoon, maar voor een Fellini tamelijk rechtlijnig qua verhaal. Wel zijn verhaal en de mogelijkheid voor Fellini om zijn gekke ideeën uit te voeren erg mooi in evenwicht en is het een grote plus om Mastroianni en Masina, met hun lange acteergeschiedenissen in deze rollen te zien. Een jaar of tien na deze film waren ze alledrie dood.

Bijna jammer dat Fellini hierna nog twee films maakte (die ik geen van beiden heb gezien), want hoewel diet niet op het niveau van zijn allerbeste films zit, was dit een mooi, gevoelig einde van Fellini's carriere geweest.

Dik 3.5*

Warme film door Guilietta Masia.

Ginger kon ik wel appreciëren. Het naïeve personage in de harde wereld van de showbizz wekt medeleven en enig medelijden op. Uiterst sympathiek neergezet door Guilietta Masia. Fred vond ik meer afstandelijker en koud al speelde Marcello Mastroianni dit zeer goed.

De satire en kritiek die in de film zit liet me toch een beetje leeg. Je hebt wel medelijden met het hoofdpersonage maar vond van die ingrediënten te weinig aanwezig.

Wat me is bijgebleven van deze film is de heerlijke muziek. Niet meteen mijn genre maar het is mooi en het werkt goed samen met de beelden. Het decor op het einde vond ik ook prachtig met al de felle lichten.

Eerste aanraking met Fellini is niet in het water gevallen, verre van maar het kon beter.

***

Mooi hoe Fellini hier meerdere elementen die hem na aan het hart liggen verenigt: een satire op de oppervlakkigheid van de televisie, een fraaie verzameling van dubbelgangers, lilliputters en bodybuilders, en een ontroerend portret van een oud showpaar (zíj nog altijd op haar zondagse best, híj enigszins verlopen) dat er in slaagt om nog één keer alles uit de kast te halen. Als dit een Amerikaanse film was geweest hadden Masina en Mastroianni ongetwijfeld op z'n minst nomináties voor een Oscar gescoord, wàt een prachtige rollen. Leuk overigens om de acteur die de "showmaster" speelt terug te zien: Franco Fabrizi speelde ook al Fausto, de hartenbrekende rokkenjager in Fellini's I vitelloni uit 1953, een vaste waarde in mijn persoonlijke film-top-10.

Dit zou inderdaad een geweldige afsluiter van het oeuvre van Fellini zijn geweest. Ik heb de films die later zijn gemaakt nog niet gezien, maar Ginger e Fred heeft iets nostalgisch.

We worden allemaal ouder en elke nieuwe generatie is weer moderner dan de vorige. Dat gebeurt hier ook met Ginger en Fred. Geweldige rollen trouwens van Giulietta Masina en Marcello Mastroianni, twee klasbakken uit de Italiaanse filmgeschiedenis.

Tussendoor zitten er weer leuke originele vondsten in, met grappige personages, situaties en leuke settings, zoals Fellini dat in het verleden ook vaker heeft laten zien. Het tempo is heerlijk rustig en aangenaam, evenals die bijpassende soundtrack. Hoogtepunt is het prachtige einde, dat zelfs voor lichte ontroering weet te zorgen.

Ja, ik vond dit best wel mooi om te zien.

4,0*

De voorbereidingen tot het optreden leken me nogal breed uitgesmeerd. Akkoord, dit is Fellini en hij houdt van veel kleurrijke, liefst, bizarre personages, die er op los tateren, de ene al minder zinnig dan de andere, maar, en dat zal wel de opzet geweest zijn, in zijn geheel als satire op de wijze waarop de consumptiemaatschappij eigenlijk wordt geleefd en geleid.

Giullietta Masina en Mastroianni (een pluim voor het grimeerwerk) zijn fabuleus in een film die toch ook de muziek die de echte Fred en Ginger gebruikten in hun dansnummers, niet verwaarloost : "The Continental", "Let's face the Music", "Cheek to cheek"...Vond dat gedeelte van de film toch ook wel een verademing.

Ginger e Fred geeft een satirische kijk op de commerciële televisiewereld waarbij oude gloriën uit de theater- en musicalwereld steeds moeilijker aan de bak komen, of het moest in een pompleuze variétéshow zijn.

Visueel zeker de moeite en vooral het eindgedeelte springt in het oog met zijn mooie decors, mooie kostumering, vele make-up en diverse personages. De show zelf van Ginger é Fred was het hoogtepunt van de film, alleen jammer dat we er zo lang moesten op wachten. Masina en Mastroianni, die als ‘Ginger’ en ‘Fred’ zorgen tussendoor ook voor voldoende afleiding. Mooie sfeersetting ook naar vervlogen nostalgische tijden.