Tokyo-Ga (1985)

Komt als extra op de Criterion-editie van Ozu's late Spring.

Erg interessante documentaire, ik heb hem gekocht uit interesse voor Wenders en omdat ik van plan ben naar Tokyo te reizen. Op de koop toe ben ik nu meteen geintroduceerd in het werk van Ozu!

4*

Fraaie stukken van Tokyo annu 'nu' (1985). Fascinerend zijn de golfers en vooral de waxfood-fabriek. Het interview met Chishu Ryu levert nit veel op, Werner Herzog had thuis kunnen blijven, maar vml. cameraman Atsuta steelt ni het laatste half uur de show met zijn trots, maar vooral nederige dankbaarheid dat hij met Ozu had mogen werken. Leuke details, weetjes en kleine anecdotes.

Blijft over Wenders zelf... Het leverde een dilemma op: kijken mét of zonder geluid. Wenders zit namelijk ontzettend op zijn bekende manier uit zijn nek te zwetsen (in het Engels ook nog eens), met 'diep'filosofische niemendalletjes en andere prietpraat en bruggetjes die er niet zijn. Want hoe hij ook zijn best deed zijn gemijmer over Ozu had niets te maken met wat we in beeld zagen ook al deed hij nog zo zijn geforceerde best.

En het dilemma: zonder het geluid mis je de geweldige avant gardistische muzikale begeleiding. Die was absoluut geweldig.

Mee eens. Dit zijn eigenlijk twee documentaires in een. De stukken over het moderne Tokyo hebben weinig te maken met de stukken over Ozu. Het interview met Herzog hoorde bij geen van beide. Wenders was gewoon blij een collega aan de andere kant van de wereld tegen te komen en heeft hem maar meteen gefilmd. Als geheel vond ik de film toch wel erg geslaagd. De stukken over het moderne Tokyo deden mij soms denken aan Lost in Translation waar de stad en haar bewoners met eenzelfde vertedering werden getoond. Sofia Coppola heeft Tokyo-Ga vast gezien. Wenders' commentaar is inderdaad niet altijd even briljant, maar af en toe denk ik dat jij met een kruistocht tegen de beste man bent begonnen, Rokuro!

Nee hoor. Wenders is mij op zijn beste momenten best lief. Paris, texas, Der Amerikanische Freund, Alice in den Städten zijn allemaal goede films.

Ik heb alleen bezwaar tegen Wenders z'n quasi filosofieën, die hij in docu's en dus ook in die van zichzelf rondstrooit. Net zo zwaar op de hand als Bono. Goedbedoeld, maar schoenmaker blijf bij je... Zeg maar. Geen wonder dat hun beider samenwerking resulteerde in een van de slechtste films ooit gemaakt Million Dollar Hotel .

En -dat is mijn probleem- ik vind die zemelige stem van hem gewoon onprettig. Zeker in het Engels en dan gaat hij ook nog in het Engels (ipv ondertiteling) door de Japanners heen wauwelen. Wordt me af en toe even te veel.

Wat was er tegen de keuze geweest, waarbij Wenders zelf in beeld was ipv dat observerende en dat hij in gesprek ging zonder dat hij invult wat mensen denken of wat Ozu hiervan gevonden zou hebben. Had wat mij betreft beter gewerkt. Dan had hij de link tussen beide delen der dcou's aan elkaar te maken misschien wel kunnen bewerkstelligen.

Ik ben het wel met je eens dat Wenders een weinig opwindende stem heeft, maar om hem nou constant in beeld te zien, dat lijkt míj nou weer wat te veel van het goede. Ik heb me eigenlijk niet zo erg gestoord aan zijn commentaar en hij is goed te verstaan, maar ja ik kijk zijn films ook bijna altijd nog een keer met zijn eigen commentaar (zoals op de Duitse DVD-uitgaven meestal mogelijk is) dus wellicht ben ik wat meer gehard dan jij. Ik heb de dvd van Tokyo-Ga op het moment aan iemand uitgeleend, maar mocht ik hem ooit terugkrijgen dan zal ik nog eens kijken of je gelijk hebt! Enne, Wenders veroordelen omdat hij jou aan Bono doet denken, hmmm...maar The Million Dollar Hotel is inderdaad zijn slechtste film.

Ik sluit me vrijwel geheel aan bij Mochizuki Rokuro. Herzog had eruit gemogen en Wenders commentaar was verre van briljant. Een optie zonder commentaar, maar met muziek (en de Japanse geinterviewden ondertiteld) was welkom geweest op de DVD.

Maar buiten die nadelen was dit bij vlagen een prachtige documentaire, met fraaie fascinerende beelden die samen een mooi document vormen over Tokyo en past eigenlijk erg goed bij zondagmiddag.

Prachtig en ontroerend was het interview op het einde met Ozu's cameraman.

3.5*

En ook ik sluit me geheel bij Mochizuki Rokuro. Wat tenenkrommend commentaar van Wender, deed echt afbreuk. Ook Werzogs artsy farty geneuzel was irritant.

Bijna net zo oppervlakkig en nietszeggend als zijn Chambre 666. Gelukkig maakt het interview met Chishu Ryu en Ozu's cameraman veel goed.

Prachtige docu, die het midden houdt tussen een ode aan Ozu en een nawoord bij diens werk. Wat ik er goed aan vind is dat je het op verschillende niveau's kunt bekijken. Je kunt je gewoonweg laten onderdompelen in het moderne Tokyo en je opperbest vermaken, maar je kunt ook het intellectuele debat aangaan. Wenders filmt Tokyo als een afgeleide van de stad die centraal staat in de films van Ozu. We zien beelden van beelden van beelden, de werkelijkheid verstoppend. Mensen spelen geen golf maar slaan hun balletjes in de verte, zonder dat er een gat in de grond aan te pas komt. Ook de fabriek die plastic vitrine-voedsel maakt past in dit afgeleide plaatje. Maar je kunt ook vaststellen dat het geduld en de precisie waarmee in deze fabriek gewerkt wordt, en waarmee de golfers hun slagen oefenen, rijmt op de precisie waar de cameraman van Ozu over bericht als hij zijn anekdotes vertelt. Waardoor de enorme breuk met het verleden gaandeweg een soort van continuüm wordt. En net als je denkt dat deze docu met voice-over enorm lijkt op de docu's van Werner Herzog, verschijnt laatstgenoemde in beeld om je het verschil piekfijn uit te leggen De een is geïnteresseerd in pure beelden, de ander in veel meer. Een mooi contrast tussen ogenschijnlijk gelijkgestemden.

[En mensen gebruiken de term artsy-fartsy te pas en te onpas. En veel te snel. Niet alles wat hoogdravend klinkt is het ook. Geef het wat tijd. En alles waar je geen seconde bij stil wenst te staan is oppervlakkig.]

Ik had geen idee waar ik aan begon toen ik deze schijf uit mijn machtige Wim Wenders box haalde en in mijn blu ray speler stopte. Maar dectitel sprak mij aan, want ik ben dol op Tokyo en eigenlijk alles dat Japans is.

Het bleek een documantaire. Eentje die zich focusde op het Tokyo in 1983 en het werk van Ozu.

Nu heb ik enkel Tokyo Story gezien van zijn hand en was ik daar niet erg enthousiast over. Maar goed. Soms helpt wat achtergrond informatie bij een herwaardering. Hij wordt immers wel als grootmeester bestempeld.

Zo wisselt de film tussen beelden en eigennaardigheden van Tokyo, die voor mij zeer hrrkenbaar waren. Was er in 2006 en 2019 en je kijkt daar echt je ogen uit. Voor elke niche is daar wel een flinke groep mensen op de been te krijgen, waardoor het een rijk geschakkeerd gebeuren is.

Ook de info over Ozu vond ik waardevol. Dat hij alles met een vaste 50 mm lens schoot, zodat er minimale vertekening was. En de camera altijd still.

Misschien Ozu toch maar eens een tweede kans geven na deze fijne onderdompeling is Tokyo.

3,5