Hamlet (1990)

Ik ben nog op zoek naar de versie van Kenneth Branagh, maar deze kwam ik sneller tegen. Een pak korter en toch ook met een sterrencast. Visueel is de film van Franco Zeffirelli niet zo mooi, m'n probeert het historisch wat geloofwaardiger aan te kleden. Maar bij een toneelstuk van Shakespeare mag het van mij wel wat romantischer. Maar deze film leek me wel ideaal om het verhaal wat te leren kennen.

Mel Gibson werd opgepikt na rollen waarin hij toch halfgek is als Mad Max of Lethal Weapon. En hij past mooi in de rol van Hamlet. Een boeiend figuur en eens je mee bent met het typische Shakespeare-taaltje, wordt je zo meegesleept.

De film heeft haar momenten en de makers hebben een compromis proberen te maken tussen de authentieke Shakespeare en een film die niet zo lang duurt voor de filmliefhebber. Visueel is dit niet echt mooi, zoals ik al zei, maar de acteurs maken gelukkig wel veel goed. Ik heb meer hoop in de versie uit 1996.

De poging maar eens gewaagd vanwege de Oscar nominaties, een bekende cast, een soundtrack van Morricone, een bekend verhaal en de uitstraling van Shakespeares Hamlet. Toch geeft de film verre van wat er verwacht wordt, en ondanks enkele aardige elementen valt de film als geheel tegen.

Men valt met de deur in huis wat betreft het overlijden van de koning, maar vanaf daar duurt het toch lang tot de volgende stap in het verhaal, namelijk dat Hamlet de verschijning ziet. Tot dan is het tempo matig tot traag, en lijkt er na de verschijning plots verbetering in te zitten, maar helaas. Na een korte opleving die dichter bij de essentie komt, verzand het geheel weer in theatraal gedoe, getergde en wanhopige blikken en lange monoloog achtige dialogen in de ruimte. Elementen die uiteraard bij het genre en tijdsbeeld horen maar het geheel uitermate stroef maken om in te nemen. Pas richting het einde, met het duel, wordt het drama iets verhoogd, stijgt de spanning en is het bijna jammer te noemen dat een verhaal met een dergelijk apotheose niet beter verpakt kan worden.

De soundtrack komt zelden echt naar voren, Gibson heeft aardige momenten maar lijkt toch niet helemaal op zijn plek. Zoals Gilliam ooit Willis bekritiseerde als pratende anus heeft Gibson in zijn houding en mimiek ook van die dingen waar hij gewoon niet van los komt, of het nu een serieuze of niet serieuze rol is. Behalve dat is Hamlet te lang en niet boeiend genoeg, en dat is jammer te noemen, want in het verhaal en vooral de slotfase zit meer, en heeft potentie waar meer van te maken is. Deze Hamlet is dan ook een matige vertoning te noemen en kan gerust overgeslagen worden.