The Last Tycoon (1976)

Middelmatig drama.

Het begin van de film is best goed, maar ergens halverwege gaat het zo traag vooruit dat je als kijker wel erg veel moeite moet doen om geboeid te blijven kijken.

Het verhaal draait op dat moment ook wat in rondjes, met Monroe Stahr en Kathleen Moore die niet lijken te weten wat ze willen.

Met de intrede van Jack Nicholson's personage komt een klein beetje vaart in, dat uitmondt in een bevredigend einde.

Robert De Niro deed al beter. Hier zie je dat hij dat jaar met oa Taxi Driver belangrijkere rollen had. In de scènes met Jack Nicholson (wat keek ik er naar uit om De Niro én Nicholson samen te zien!) wordt hij weggeblazen door Jackieboy.

Verder is Tony Curtis erg amusant, en doen oa Robert Mitchum en Ingrid Boulting het ook niet slecht. Donald Pleasance valt tegen.

Sfeervol, degelijke muziek, redelijk mooie decors, maar als geheel kan dat het gebrek aan vaart niet opvangen.

3

Bijzondere en sfeervolle 70s film over 'Klassiek Hollywood'.

Mooie rol van Robert de Niro in zijn goede periode. Een merkwaardig personage, die worstelt met het verlies van zijn vrouw en de eenzaamheid die hieruit voortvloeit.

Hij is een workaholic, die als producer beslissingen neemt waar niet iedereen blij van wordt.

Beetje vervreemdend, melancholisch en mysterieus. Laat zich niet zo makkelijk onder een bepaalde noemer vatten; ik houd daar wel van.

Matige film over een succesvolle filmproducent in het Hollywood van de jaren '30. Een wat onsamenhangend begin en vooral nogal traag en langdradig. De film concentreert zich te veel op het liefdesverhaal en minder op het meer interessante film maken. Een paar goeie scenes (zoals de scene met De Niro en Pleasance) en twee goeie rollen van Robert De Niro en Robert Mitchum weten de film niet te redden.

"I can't stop looking at you." Me neither. Wat een prachtige vrouw was Ingrid Boulting indertijd. De film stond al een tijdje op mijn watch-list en ik zag dat het deze maand van Netflix verdwijnt. Dus ik heb er toch even de tijd voor genomen.

Ondanks het chaotische begin wist de film mij op een gegeven moment wel te interesseren. Maar het kwam maar niet van de grond. Ik bleef vooral gefascineerd kijken naar Boulting. Er zijn ook best wat grote namen in deze film te zien zijn. DeNiro en Nicholson heb ik altijd al eens samen willen zien werken. Van zulke acteurs van formaat had ik echter meer verwacht.

Aan het einde dacht ik "waar heb ik naar zitten kijken?". Toch geef ik het een voldoende omdat het mij net genoeg boeide om te blijven kijken en omdat het acteerwerk ook niet slecht is te noemen. Er had wel meer in gezeten in de film op verschillende gebieden.

Ik vond dit een heel behoorlijke film. Het geheel deed enorm jaren 50 aan maar wel stijlvol en toch met wat moderne nuances. Prima tempo, vooral door de enorm sterke en snedige montage. Het verhaal is in de basis best boeiend, maar wel vond ik de film als geheel wat afstandelijk. Dat maakte dat de film wel vermaakte maar me nooit helemaal greep, zeker het centrale liefdesdrama terwijl dat nu het het centrale deel van de film was. Uiteindelijk zie ik wat de regisseur wilde maar helemaal overbrengen lukte hem niet. Geen idee wat het precies was. Allicht het onderkoelde acteren, de vele grijze ruimtes, de kale soundtrack. Stuk voor stuk best goed, maar wel wat klinisch. Maar de positieve punten helpen de film wel nog met gemak aan een goede voldoende. 3,5*.