Living It Up (1954)

Ik heb een haat-liefde-verhouding met zowel de films als de muziek als de biografie en psychologie van Dean Martin, en in dat kader heb ik me natuurlijk ook gewaagd aan de films die hij tussen 1949 en 1956 met Jerry Lewis maakte. Helaas lukt het me niet altijd om een film van dit duo in één keer uit te kijken : vaak ga ik tussendoor koffie zetten, naar de wc, de planten watergeven, mijn nagels knippen, alles om maar even verlost te zijn van Jerry Lewis. Van de vele komieken die een carrière hebben gemaakt van een personage met een negatief IQ (Norman Wisdom, Lou Costello, George Formby...) is hij toch wel de tenhemelschreiendste, en ik weet niet wat ik erger vind : zijn schelle stem, zijn gekke-bekken-trekkerij of zijn hardlopen met infantiele X-beentjes.

        Gelukkig zijn er andere dingen waar ik bij deze film plezier aan kan beleven : de geweldige bijrolacteurs zoals Fred Clark (met z'n mooie slow burn), Sig Ruman (ben ik al een fan van sinds Groucho hem in A day at the races toevoegde : "Don't point that beard at me – it might go off!") en Edward Arnold (die helaas te weinig te doen krijgt); de prachtige Janet Leigh; de warme kleuren (met dank aan cameraman Daniel Fapp) die de zorgeloze Hollywood-jaren vijftig lijken te weerspiegelen; de niet onaardige plot (een remake van Nothing sacred); en toch ook een paar aardige sketches van Lewis, met name zijn niet onaanzienlijke kunsten op de dansvloer, zijn optreden als drie verschillende artsen (inclusief neptanden en idem accenten) en zijn uitvoering van Every street's a boulevard in old New York naast Martin.

        Ach, dit is een film uit lang vervlogen tijden, waarin humor nog simpeler en kluchtiger kon zijn. Indertijd was dit een enorme hit, nú is het slechts één van de films van een duo met vervlogen roem uit een voorbije tijd. Hoewel, voorbij... Over drie dagen wordt Jerry Lewis 91, en hij verschijnt incidenteel nog steeds op het scherm, volgens IMDb zelfs nog in 2016 in The trust met Nicolas Cage en Elijah Wood. Vooruit, net als mijn voorganger maak ik er *** van.