Rock-a-Bye Baby (1958)

De idiote bekken van Lewis zorgde ervoor dat ik tijdens het zappen vanmiddag even bleef hangen. Bleek een nog best geestig filmpje te zijn, vooral Lewis en die verschillende banen, zoals dat bandje waren best geestig. Verder nogal braaf en voorspelbaar en al dat zingen had van mij ook niet gehoeven.

2,5 sterren

Redelijke film met flauwe afloop afgezien van de goortegolf. Leuk vond ik de gevolgen van de val in de schoorsteen en het ophangen van de luiers (let op de wasknijpers).
Overigens: hoewel geparodieerd worden al in deze film de kwalijke gevolgen van roken genoemd en dat in 1958!

Eerste Jerry Lewis die ik in tientallen jaren zag. Zijn standaard "grappig" gezicht is: scheel kijken.

Moet je kunnen verdragen, als kind vond ik dat leuker dan nu. Toch - onverwacht - wel een paar keer goed kunnen lachen. Met een paar melige liedjes minder en wat meer geslaagde grappen had dit filmpje zelfs de middelmaat kunnen ontstijgen.

DVD lag bij MM voor €2,99. Beeldscherpte en kleuren (technicolor) zijn goed voor een film uit de '50's.

Begint beter dan hij eindigt.

De combinatie Tashlin/Lewis is meestal niet verkeerd, op basis van de eerste 10-15 minuten lijkt dit zelfs één van de beste samenwerkingen tussen de twee te gaan worden. Vooral het schoorsteenstukje + watervervolg is gewoon grappig.

De film kent nog een aantal van dat soort scenes, alleen voelt het vaak wat te gefaseerd aan. De muzikale nummers en plot-gedreven scenes zijn iets te afgelijnd, waardoor je soms het gevoel krijgt dat je naar drie aparte films zit te kijken, die pas later door elkaar geëdit zijn. Beetje dat "oké, nu hebben we even genoeg gezongen en is het plot weer ver genoeg. Jerry, doe nog eens lollig voor een minuutje of 5".

Naar het einde toe zat er ook iets minder humor in had ik het gevoel. Toch blijft de typische Lewis luchtigheid wel overeind en is ook dit filmpje weer nergens echt vervelend of irritant. Althans, als je bestand bent tegen Lewis de komiek natuurlijk.

1.5*

Een van de meer verteerbare films met Jerry Lewis, waarin hij nog wel grappig doet maar niet overdrijft en niet teveel schreeuwt en gekke bekken trekt. Een leuk onschuldig jaren '50 sfeertje, zachte Technicolor pastelkleuren, maar een erg ongeloofwaardig verhaaltje (waarom neemt Clayton de taak op zich om voor de baby's van Carla te zorgen, terwijl hij niet eens de vader is?). Het gezang tussendoor is wel even doorbijten, want Lewis kan helemaal niet zingen. Een interessant detail is dat Jerry's zoon Gary Lewis de rol van Clayton als kind speelt, ze zingen zelfs samen een liedje.

"Is my cologne getting to you, Tiger? "
"No, but your father is."
"Kiss me quick before my cologne evaporates."
"Cut it out Sandy, you're gonna swallow your caps."

Hm.... ik zal zeker niet beweren dat hij een goede zanger was, maar wanneer hij zijn gekke stemmetjes niet uit de kast haalde, en de lagere vocale regionen aansprak had hij wel enig talent als crooner.

Zie: zijn rol als "Buddy Love" in "The Nutty Professor" en zijn theatershows.

Ik keek toevallig twee dagen geleden naar "The Nutty Professor", dat is in mijn opinie de beste film van Jerry Lewis. En zijn gezang is daarin inderdaad wel te verteren. Hij zal zeker wel lessen gevolgd hebben, neem ik aan. Maar ik vind zijn zangstem niet aangenaam om naar te luisteren. En zeker niet in deze film! Maar ben het met jou eens hoor, hij kan wel zingen... alleen niet erg goed.