Anonimo Veneziano (1970)

Een Italiaanse vertelling vol drama, met het in het moeras wegzakkende Venetië als decor. Venetië was nog een echte stad, geen openluchtmuseum, en je zou wensen dat het weer zo kon worden. De film wordt vooral bevolkt door Venetianen, slechts een enkele keer loopt een cultuurminnende toerist langs, ingetogen, nauwelijks zichtbaar. Het spreekt vanzelf dat ikzelf in een dergelijk toekomstbeeld die ene welkome, ingetogen toerist ben

De beelden van Venetië vormen de hoofdmoot, het verhaal boeide in eerste instantie maar half, misschien omdat de hoofdpersoon toch ook wel een beetje een eikel was. Maar op het eind, als hij het titelstuk dirigeert en zijn vrouw vermaant te gaan was dat toch wel mooi, en blijkt de film naast een ode aan de stad toch ook een ode aan de ziel. De ziel die, zo bleek even daarvoor, nog niet klaar is en niet gelaten zijn dood accepteert maar in opstand komt, boos wordt, en zich tegelijk onmachtig weet. De film wist dus toch een (Venetiaanse) snaar te raken en is dus wel degelijk meer dan een verzameling mooie plaatjes- de pontificale reclame voor Bevilacqua was er wel net iets over.

In België te zien via Netflix. Italiaanse praatfilm, dus naast de dialogen (die nogal heen en weer vliegen) zijn de decors en de manier waarop dit wordt afgebeeld bepaald flamboyant te noemen. Veel muziek ook, maar niet altijd van meerwaarde. De beeldkwaliteit is uitstekend en in de meer tedere momenten tussen de twee hoofdrolspelers weet Anonimo Veneziano absoluut te boeien.

Redelijke film waarin een man zijn vrouw ontmoet na een aantal jaren gescheiden te hebben geleefd. De dialogen en de relatie tussen de twee hoofdpersonages wist me maar matig te boeien. Maar de herinneringen die worden opgehaald geven de film een fijne, nostalgische toon (de mooie muziek draagt hier zeker een steentje aan bij). Verder genoeg mooie beelden van Venetië).

Erg mooie film met een herfstig (wat kil en nat na de regen) Venetië nog zonder veel toeristen als prachtig decor. Gewoon een film over twee echte mensen met echte gevoelens, ergens deed de film me enorm denken aan Before Sunrise. De film sprankelt misschien iets minder dan die andere film maar weet wel een fijne melancholiek mee te geven. Goed geacteerd ook al vond ik Musante net iets te vlakjes maar zeker Bolkan was fantastisch. 4,0*.