• 15.758 nieuwsartikelen
  • 178.094 films
  • 12.212 series
  • 33.983 seizoenen
  • 647.093 acteurs
  • 199.019 gebruikers
  • 9.372.679 stemmen
Avatar
 
banner banner

Der Todesking (1990)

Horror / Drama | 80 minuten
2,95 30 stemmen

Genre: Horror / Drama

Speelduur: 80 minuten

Alternatieve titel: The Death King

Oorsprong: West-Duitsland

Geregisseerd door: Jörg Buttgereit

Met onder meer: Heinrich Ebber, Angelika Hoch en Hermann Kopp

IMDb beoordeling: 6,3 (3.154)

Gesproken taal: Duits

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Der Todesking

Zeven episoden met het thema zelfmoord en gewelddadige dood. Elke episode is gekoppeld aan een kettingbrief, diegene die hem ontvangt zal diezelfde week sterven.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van jedymaster

jedymaster

  • 889 berichten
  • 2520 stemmen

De 2e film van Jorg en weer maakt de film indruk. Zeer naargeestige sfeer. Horror op een ander level.


avatar van brucecampbell

brucecampbell

  • 3315 berichten
  • 7366 stemmen

zeer deprimerende film! niet echt mijn stijl maar deze film doet je toch nadenken waarom de mensen tot zelfmoord geneigd zijn


avatar van Halcyon

Halcyon

  • 9952 berichten
  • 0 stemmen

Dat Buttgereit een obsessie heeft met de dood in de ruime zin van het woord en alles wat daarmee samengaat, was na Nekromantik al duidelijk. In zijn tweede langspeelfilm, Der Todesking, bewijst hij opnieuw dat hij het begrip “horror” naar een hoger plan weet te tillen middels een doordachte boodschap die de oplettende kijker op een of andere manier toch weet te grijpen. Dit keer zien we allerlei normale mensen in banale, alledaagse situaties die hetzij zelfmoord plegen, hetzij op een zeer geweldige manier aan hun eind komen. Zeven sterfgevallen, voor elke weekdag eentje, kaderend binnen een filosofische theorie rond de Koning des Doods die mensen doet sterven of doet verlangen naar de dood.

De aanpak oogt erg low-budget. Visueel vrij afzichtelijk, eerlijk is eerlijk, en qua setting, kleurgebruik en camerawerk erg grimmig en deprimerend. Mits het filmen van grauwe gebouwen, kleine appartementjes opgetrokken in Oost-Europese architectuur, industriële taferelen en allerlei geflipte personages met “mental issues” wordt een zeker claustrofobisch sfeertje gecreëerd wat de inwendige boodschap van deze film des te krachtiger maakt. Alsof je door de buurt en omstandigheden waarin je woont voorbestemd bent om als genadeloos slachtoffer ten prooi te vallen aan de Koning des Doods.

Als curiosum is Der Todesking zeker en vast de moeite waard, maar de narratieve, visuele en auditieve extremen uit Nekromantik worden nergens geëvenaard. Deze film is dan ook meer een pessimistische inkijk in de zieke en uitzichtloze wereld van verschillende tot wanhoop gedreven mensen, dan een doorsnee horrorfilm (al was Nekromantik uiteraard ook alles behalve dat). Vanuit dit perspectief bekeken is het dan ook logisch dat de deprimerende boodschap al snel de bovenhand haalt. Wat Buttgereit, die hierin overigens ook een rolletje speelt, hier precies mee wil zeggen is niet echt duidelijk. Wil hij ons gewoon onder het mom van een documentaire meedelen hoe de laatste uren van iemand die dra z’n aardse entiteit zal verlaten eraan toe gaan? Of wil hij ons dwingen tot zelfreflectie over onze eigen problemen? Geen idee, maar nadenken doe je hoe dan ook na het zien van dit naargeestige werkje. Vooral de sequentie waar met een lang travelling-shot de brug waar reeds vele sukkelaars die het leven niet meer zagen zitten te pletter zijn gestort maakt indruk.

Verwacht in ieder geval geen spannende achtervolgingsscènes, liters bloed, afgehakte ledematen of andere visuele hoogstandjes, want dan zal je hoe dan ook teleurgesteld zijn. Ook de klassiek-industriële soundtrack van Herman Kopp (Nekromantik 1&2) klinkt minder geïnspireerd dan voorheen. Maar ben je een fan van Buttgereit en/of zoek je horror waar over nagedacht is, dan is Der Todesking beslist een bizarre afwisseling tussen al het doorsnee horrorgeweld van de laatste jaren.


avatar van Boeikens

Boeikens

  • 4467 berichten
  • 5319 stemmen

Horror, horror... ik lees hier steeds maar horror maar gezien heb ik hiervan in deze film niets!

Een "dood"saaie deprimerende film is het die men beter in de categorie documentaire afdeelt en waar ik geen seconde heb nagedacht waarom de ene of de andere vrijwillig zijn pijp aan Maarten geeft, gewoon omdat ik mij 80 minuten zat te ergeren over de tijd die ik aan het verliezen was bij het kijken naar zo'n prul.

In Nekromantik, en zelfs Schramm, kan men ook over de filminhoud nadenken en krijgt tevens visueel iets geboden maar hier?

Niemand verdient 0 sterren dus is het minimum 0,5* alleen weet ik nog niet goed waarvoor..... voor de moeite?


avatar van brucecampbell

brucecampbell

  • 3315 berichten
  • 7366 stemmen

Boeikens schreef:

Horror, horror... ik lees hier steeds maar horror maar gezien heb ik hiervan in deze film niets!

Een "dood"saaie deprimerende film is het die men beter in de categorie documentaire afdeelt en waar ik geen seconde heb nagedacht waarom de ene of de andere vrijwillig zijn pijp aan Maarten geeft, gewoon omdat ik mij 80 minuten zat te ergeren over de tijd die ik aan het verliezen was bij het kijken naar zo'n prul.

In Nekromantik, en zelfs Schramm, kan men ook over de filminhoud nadenken en krijgt tevens visueel iets geboden maar hier?

Niemand verdient 0 sterren dus is het minimum 0,5* alleen weet ik nog niet goed waarvoor..... voor de moeite?

Dit is ook geen horror, maar drama.


avatar van Boeikens

Boeikens

  • 4467 berichten
  • 5319 stemmen

brucecampbell schreef:

Dit is ook geen horror, maar drama.

Boven bij de Info staat hij afgedeeld bij Horror, anderen vinden het horror op een ander level, jij vindt het drama en ik docu. maar in ieder geval vind ik (smaken en meningen verschillen nu eenmaal) heeft hij niets te zoeken bij het genre horror!


avatar van yorgos.dalman

yorgos.dalman

  • 980 berichten
  • 0 stemmen

Mensen, horror omvat meer dan alleen liters bloed en afgehakte ledematen. De horror kan ook naar binnen keren, psychologisch zijn.

Lees wat Halcycon schreef: ...Mits het filmen van grauwe gebouwen, kleine appartementjes opgetrokken in Oost-Europese architectuur, industriële taferelen en allerlei geflipte personages met “mental issues” wordt een zeker claustrofobisch sfeertje gecreëerd wat de inwendige boodschap van deze film des te krachtiger maakt. Alsof je door de buurt en omstandigheden waarin je woont voorbestemd bent om als genadeloos slachtoffer ten prooi te vallen aan de Koning des Doods.

Deze deprimerende, kille setting, met een keur aan eenzame, onaangepaste personages die in een uitzichtloze wereld leven, dat is de échte horror, daar hoeft geen Special Eeffects Crew aan te pas te komen.

De onontkomelijkheid van de dood, de naargeestigheid die de personages en ons, de kijker, in zijn wurgende greep houdt, en de leegte waarmee het leven van anonieme mensen in een anonieme stad gevuld lijkt te zijn... even gruwelijk als hartverscheurend.

De laatste episode van de film, waarin een naamloze jongen wakker wordt op een pover matrasje en, schijnbaar zonder aantoonbare reden, zijn hoofd tegen de muur slaat is toch horror pur sang??


avatar van Boeikens

Boeikens

  • 4467 berichten
  • 5319 stemmen

yorgos.dalman schreef:

Mensen, horror omvat meer dan alleen liters bloed en afgehakte ledematen. De horror kan ook naar binnen keren, psychologisch zijn.

Horror moet bij de kijker angst opwekken, meestal door gebruik van monsters, geesten, moordenaars en onverwachte gebeurtenissen. Hiervan was voor mij niets te bespeuren. Hoogstens medelijden met psychologisch gestoorde mensen. Dus een psychologisch drama in docustijl.


avatar van yorgos.dalman

yorgos.dalman

  • 980 berichten
  • 0 stemmen

De horror zit hier onderhuids door de constant dreigende, deprimerende sfeer: dat constante gevoel dat 'iets' je zijn greep houdt waaruit geen ontsnappen mogelijk is en waar zelfdoding de enige uitweg is.

Hoeveel horror wil je nog?


avatar van joolstein

joolstein

  • 10830 berichten
  • 8916 stemmen

Een soort experimentele documentaire-achtige film die over zeven dagen is uitgesmeerd en elke dag een zelfmoord toont. Echter regisseur Jörg Buttgereit heeft nu niet echt een mooie visuele stijl en hierdoor oogt het allemaal nogal grauw. Alsof je een nieuw deel uit de Faces of Death-serie zit te kijken.Tijdens (donderdag) opnames die vanuit verschillende camerastandpunten een brug laten zien met eronder de namen, leeftijden en beroepen van de verschillende mensen die daadwerkelijk ook van de brug waren gesprongen, werd die vergelijken nog meer toepasselijker. Helaas zag ik ook te veel van die niets toedoende shots, die de film vooral saai maakte. Daarnaast was de muziek ronduit irritant. Tijdens zaterdag moest ik zelfs het geluid uit zetten zo veel irritatie wekte het monotone geluid op. Soms waren er een paar lichtpuntjes maar over het algemeen vond ik de film te traag en dus niet goed. Denk dat deze film duidelijk een gevalletje; je houdt er wel van of je houdt er niet van, is! Ik hoor tot de laatste groep!


avatar van leatherhead

leatherhead

  • 3556 berichten
  • 1813 stemmen

Het beste wat ik van Buttgereit gezien heb tot nu toe, maar nog steeds een beetje matig. Z'n films hebben altijd wel iets interessants en ook deze Todesking heeft een boeiend concept als basis, maar het is de uitwerking ervan die toch weer wat underwhelming is. Eigenlijk zijn enkel het eerste en het laatste segment de moeite waard, alles daar tussenin liet me emotioneel redelijk koud. De minimalistische opzet zonder al teveel gore staat me zeker niet tegen, maar daar moet dan ook wel een pakkende sfeer of iets dergelijks tegenover staan en die ik hier echt maar met mondjesmaat ontdekken. De (zelf)moordscenes an sich zijn echt weinig verheffend, de visuele stijl is vrij saai en droog, de soundtrack iets beter maar soms ook een tikje vervelend. Vooral die eeuwig durende tussensegmenten met dat ontbindende lijk en irritant deuntje hadden ze integraal mogen schrappen.

Hier en daar zit er best een interessante scene tussen, het concept zorgt ervoor dat het nooit écht vervelend wordt en het duurt gelukkig ook niet al te lang allemaal, maar verder een film die op papier een stuk beter is dan het uiteindelijke product. 2,5*


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 11364 berichten
  • 6689 stemmen

Hm.

Ambitieus is deze controversiële film van de net zo controversiële regisseur Buttgereit zeker. Het jammere is dat de beste man zijn eerste film op zo'n bijzondere manier moest opzetten, want met deze film toont hij toch wel aardige ideeën te hebben in de regiestoel. Het jammere is dan ook dat deze film als "disturbing" bekend staat, want dan zijn de verwachtingen toch net anders.

De film is verder erg traag en tempo zit er nergens in. Je zal er dan ook echt je aandacht even bij moeten houden, want het vraagt wel wat van de kijker. Daarnaast is Buttgereit ook redelijk snel met zijn details, want als je even knippert heb je soms hele interessante sequenties gemist. Goedkoop is het zeker, maar de ambitie is er wel en die breekt soms goed door. Buttgereit weet net niet genoeg te benutten, maar de potentie is er ten alle tijden.

Der Todesking is een anthologiefilm waarbij elk verhaaltje steeds iets te maken heeft met zelfmoord. Allemaal hebben ze een zelfde regiestijl, maar het verloop is steeds heel anders. Enkele sequenties zijn beter dan de andere, maar in het algemeen zitten ze op een lijn. Echt uitschieters zitten er niet bij, elke sequentie heeft uitstekende camerabewegingen maar daar houdt het op.

Het mist toch wat charme en subtiliteit, het lijkt te makkelijk te scoren op het onderwerp zelf. De personages zijn steeds erg mak en het verloop iets te levenloos om echt goed te zijn. Dat het verder vooral bedoelt lijkt te zijn om te choqueren mag ook duidelijk zijn, want de beelden die je hier te zien krijgt, alhoewel niet bizar expliciet, zijn toch wel heftiger dan een gemiddelde film.

Daarnaast is het acteerwerk zwakjes, de beste stukken komen vanuit de regie en dat lijkt dan ook het element te zijn wat telt. Daar leunt de film ook op, want zeker de scenes waarbij de camera boven een brug hangt zijn erg fraai, en maken deze film toch wel de moeite waard om op z'n minst 1x gezien te hebben. Als je echter niet van het onderwerp houdt, zou ik deze film overslaan. Maar ik vraag me af of deze film ooit wel echt ontdekt gaat worden, kan het me maar moeilijk voorstellen.


avatar van Collins

Collins

  • 7294 berichten
  • 4311 stemmen

Zeven keer het laatste uur. Zeven keer de laatste minuten voor het definitieve aardse einde. In zeven vertellingen komt het thema zelfmoord aan bod. Der Todesking toont personages die zijn vervreemd van het aardse bestaan en daar graag afscheid van nemen. De film toont in zeven oersaaie vertellingen het lijden dat gepaard gaat bij het sterven. De verhaaltjes zijn met kunstzinnigheid omgeven en hebben een experimenteel karakter. Onder de filmpjes hangt een repetitief dromerig muziekje dat na verloop van tijd de irritatiegrens overschrijdt.

Deprimerende filmpjes zijn het. In de visie van de regisseur waarschijnlijk toch nog niet indringend genoeg om de kijker te beroeren. Beter zeker zijn, zal ie hebben gedacht. En dus is het de kijker op geen enkel moment toegestaan het verval van het stoffelijke te vergeten. Tussen de filmpjes door kan de kijker zich derhalve vergapen aan een steeds meer in ontbinding verkerend lijk. Het is verrukkelijke poëzie. Jörg Buttgereit heet de regisseur. Eens vluchtig gekeken naar zijn oeuvre. Tja, erg bezig met de dood, zo te zien. Niet erg interessant.

Der Todesking. Ik vond er geen reet aan.