The Wild One (1953)

Zeker de moeite waard om te kijken.de film is wel verouderd,maar het acteerwerk is nog steeds goed.vooral de karakterisering is er goed.verder vond ik dat er wel ietse minder melo-drama in voor mocht komen, omdat de film daardoor wat realistischer zou zijn. Feitje:in 1954 werd de flm verboden in engeland en pas in 1968 werd ie voor het eerst vertoond.

Na On The Waterfront een tweede vroege Brando. Deze film is duidelijk minder goed, maar net als in On The Waterfront is het Brando die de film draagt en naar een hoger plan tilt. Hij geeft Johnny diepte. Weer een bewijs dat Brando onmiskenbaar van begin af aan een grote was.

3.0*

Ik vind het erg leuk om deze film gezien te hebben. Omdat een nog heel jonge Brando de hoofdrol erin speelt, en omdat één van mijn favoriete bands hun naam heeft ontleend aan die van de bende waarvan Brando's personage het hoofd is; Black Rebel(s) Motorcycle Club.

Verder is het een heel flauw en zoetsappig verhaaltje. Het is niet zo dat ik niet van ouwe films hou, maar omdat iedereen er daar zo perfect uitziet (nu ook nog, maar dan in een andere mate), kan ik er nooit goed inkomen, en er daardoor niet serieus naar kijken. Naar The Godfather bijvoorbeeld weer wél. Maar dan hebben we het ook over bijna twintig jaar later.

Leuk om zo'n klassieker in bezit te hebben, maar héél vaak kijken zal ik 'm niet. Misschien leuk voor een Klassieke Film Marathon, but that's all there is to it, for me.

Marlon Brando in z'n latere jaren is af en toe een vreemde eend in de bijt tussen de nieuwe lichting acteurs. Maar als je enkele oude films van hem ziet, merk je toch wel de grote acteur die hij was. De film komt uit een tijd dat er ietwat een nieuwe lichting kwam piepen: de adolescent. Een generatie die te jong was voor verantwoordelijkheden en te oud om onschuldig te spelen. En door de toen moderne tijden geen oorlog voerde of van 's morgens tot 's avonds moest werken om een boterham te verdienen. Deze jeugd wordt in het leven gegooid maar weet zich geen blijf met zichzelf. Het vergelijk met de film Rebel without a cause is dan ook niet ver weg.

Wonderlijk dat deze film tot laat in de jaren '60 verboden was in Engeland. Het verhaal dat de ronde doet van The Beatles die zich noemden naar The Beetles in deze film lijkt me dan ook onwaarschijnlijk. Ik kan me eerder vinden in de versie dat ze zich The Beatles noemden naar analogie met The Crickets.

Brando speelt Johnny, een iconische filmrol waar velen zich aan spiegelden. Dan denk ik aan de rebelse rollen van James Dean of Jailhouse rock van Elvis Presley (die zich inspireerde op deze rol trouwens). Brando is geknipt voor dit genre en draagt het nodige charisma uit. Verder zien we nog enkele gezichten zoals Lee Marvin die nog verre van bekend was en pas later zou doorbreken met rollen in films als Paint your wagon of Dirty Dozen.

The Wild One is een zeer aangename film die goed in elkaar steekt. Het is een typische film van z'n tijd maar de sfeer zit goed. Je voelt de spanning in het dorpje groeien door die bende en de rol van Brando maakt het zo boeiend dat je zeer benieuwd bent naar zijn motivaties en verdere bewegingen. Geen overdonderende film, maar wel de moeite om te kijken.

Aardige film waarin een motorbende neerstrijkt in een stadje en daar amok maakt. De escalatie tussen de bewoners en de leden van de motorbende is geloofwaardig neergezet. En uiteraard is Marlon Brando gewoon goed in een toch wel iconische rol. Echter is deze film 60 jaar na dato toch wel wat gedateerd en komen de ruige motorrijders meer over als vervelende pubers. Net geen 3.5 sterren.

Haalt de voldoende net niet... Twee motorclubs (waarvan één onder leiding van Marlon Brando) hallen rottigheid uit in een klein Amerikaanse plaatsje. Dat deze film tegenviel, heeft natuurlijk niet te maken met Marlon Brando. Die speelt zijn personage (tikkeltje nonchalant, stoer overkomend) okee, maar echt goed uit de verf komen lukte niet echt vond ik. Meer moeite had ik dat de film nogal gedateerd en pointless overkomt nu. Na afloop had ik ook niet echt het idee wat de film zelf nou wou vertellen.

Marlon Brando maakt in zijn eentje de film het bekijken waard. Had er een andere acteur ingezeten was dit helemaal vergeten geweest (misschien had James Dean nog gekund). Die man blijft een bezienswaardigheid. Je kunt je ogen niet van hem afhouden. Dit heeft puur te maken met screen presence, er zijn namelijk best wat rollen te verzinnen waarin ie eenvoudigweg nog sterker was.

De film weigert zijn personages diepgang mee te geven. The Wild One speelt in op de burgertruttigheid van de jaren ’50. Interessant, maar er gebeurt nauwelijks wat interessants mee. De personages schoppen tegen de verveling, conventies en zedelijkheid. Maar waarom eigenlijk. My old man used to hit harder then that. Maar veel meer komt er niet uit. Op deze manier worden de personages, inclusief de hoofrolspeler, niet meer dan een stel gezichtloze raddraaiers en hooligans. Van kattenkwaad, naar vandalisme naar misdadiger praktijken. Maar intelligente maatschappelijke grondslagen worden geskipd. Less is niet altijd more.

Ik ben er van overtuigd dat in de handen van een getalenteerde(re) filmmaker een meesterwerk(je) had kunnen worden. Nu is het slechts een aardige film, die de moeite waard is met name door Brando. 3 sterren.

Oh ja, die outfits waren toen vast heel stoer, inmiddels doet het wat nogal homoseksueel aan. Op zich niets mis mee, maar dat was vast niet de insteek.

Nog weinig gezien van Marlon Brando, sterker nog volgens mij is dit de eerste film die ik van hem zag.
Hij deed mij erg denken aan James Dean, wat natuurlijk niet zo vreemd is aangezien ze beide uit de zelfde periode komen en in het geval van deze film een soortgelijke rol speelde.
Ik ben het er niet helemaal mee eens dat Marlon de film naar een hoger niveau tilt en dat alleen hij dat kon, ja hij acteerde zijn rol goed maar dit had James Dean of bijvoorbeeld Humphrey Bogart (in zijn jongere jaren) ook best voor elkaar gekregen.

Voor mij persoonlijk was Mary Murphy het grote lichtpuntje in deze film, niet alleen was ze een prachtige meid maar ze vult haar rol geloofwaardig in, het onschuldige meisje wat wel wat meer avontuur wilt.
De motorbende vond ik trouwens ook geloofwaardig overkomen en de onrust tussen hun en de mensen in het dorp was interessant om te zien, de spanning wordt hierbij op een mooie manier opgebouwd.
Het einde vond ik stiekem wel een beetje te gehaast en iets te geforceerd, maar voor de rest heb ik mij prima vermaakt met dit leuke tussendoortje!

Twijfel op dit moment sterk tussen 3 of 3,5 sterren, maar ik hou het voorlopig op een 3.

Hey Johnny, what are you rebelling against?

The Wild One is een film met een legendarische status ten huize Metalfist. Toen mijn vader klein was, was hij naar de film op televisie aan het zien en op het moment dat Brando zijn bierflesje kwaad op tafel kwakt (waardoor er wat bier uitvliegt), kwam zijn moeder voorbij en sprak de gevleugelde woorden: 'oei, dit is geen film voor brave jongetjes' waarop ze de televisie afzette. Hij heeft het vervolg pas terug gezien ergens in 2007 toen ik onwetend van die gebeurtenis met de DVD thuis kwam. Dit was echter een film waar nog geen review van mij bij stond dus hoog tijd om daar eens iets aan te gaan doen.

De charme die ik toen van de film vond afstralen is wel een tikkeltje gezakt trouwens waardoor er een kleine verlaging in score zit aan te komen, al was het toch wel even gniffelen toen ik terug aan dat korte (en verder helemaal niet zo bijzondere) stuk kwam. De bendeleden blijven er ietwat knullig uitzien maar voor de rest is dit wel weer zo'n toffe oldschool Hollywood film. Lekker kort ook waardoor dit erg vlotjes wegkijkt en het vooral genieten is van de climax waar Johnny achterna wordt gezeten door de inwoners van het plaatselijke stadje. Verder toch vooral een film die vandaag de dag wat gedateerd (die opening ook met die green screen, ik blijf het na al die films nog altijd grappig vinden) aanvoelt. Je voelt dat er een strijd tegen een oudere generatie in verscholen zit (op eenzelfde manier als ook Rebel without a Cause dat twee jaar later - en beter- zou doen) maar echt veel diepgang zit er niet in. Dat van die korte speelduur is dus een mes dat langs beide kanten snijdt.

Het gevoel ontsnapt me dan ook niet dat dit vooral nog overeind is gebleven door Marlon Brando. Misschien wel één van de meest iconische acteurs van zijn generatie maar die hier nog niet de faam had die hij later wel zou verwerven, al zitten in zijn beginperiode achteraf gezien toch ook een aantal indrukwekkende rollen. Soit, Brando beklijft als bendeleider en is eigenlijk de enige in het groepje die echt nog goed overkomt. Lee Marvin is als de rivaliserende Chino eerder lachwekkend en de film steunt dan ook vooral op de relatie tussen Johnny en Kathie. Die laatste wordt gespeeld door Mary Murphy en die doet dat uitstekend. Ze weet, net als Brando, er een personage van vlees en bloed van te maken.

Van regisseur Laslo Benedek later ook nooit meer veel van gehoord en daar schijn ik niet alleen in te staan. Meer dan 2/3 van de stemmen op zijn volledige oeuvre zijn toegekend aan deze The Wild One en de gemiddelde scores van die overige 11 films spreken ook niet meteen boekdelen. Het sterkt het vermoeden nog meer dat dit vooral dankzij Brando vandaag de dag nog gekend is en die doet het inderdaad weer uitstekend.

3.5*

Een jaar of tien geleden stapte ik voor het eerst op de motor en begon ik me te verdiepen in de motorcultuur. Met name de wereld van motorbendes heeft altijd mijn fascinatie gehad, hoewel ik mezelf niet geroepen voel eraan deel te nemen. Noem het een gezonde antropologische interesse. In alle boeken die ik las over motorbendes werd de film The Wild One genoemd. Een film die ik dus moest kijken.

The Wild One is een film die je in zijn tijd moet plaatsen. De keurig aangeharkte jaren 50 werden opgeschud door de komst van motorclubs en de jeugdcultuur, en deze film was hier onder andere een katalysator van. The Wild One is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen in Hollister, hoewel het in de film allemaal flink aangedikt schijnt te zijn. Desondanks geeft het wel aan dat het hier om een relevante film ging, die de komst van een nieuwe jeugdcultuur belichaamde. Niet veel later brak Elvis door.

De film moet het dan ook vooral hebben van twee dingen: het eerste is de continue strijd tussen de gegoede burgers en de rebelse motorclub. Hoewel de motorrijders zich vaak vervelend gedragen, is het ook vooral lollig en hebben ze vooral een boel veelal onbedoelde chaos om zich heen. Dat verandert wel halverwege de film, wanneer alcohol het overneemt en de sfeer grimmiger wordt. Toch blijft dit allemaal naar huidige maatstaven binnen de perken, maar de onderhuidse spanning is de hele film voelbaar.

De strijd tussen burgers en rebellen wordt het best zichtbaar in de relatie tussen Johnny en het barmeisje. In een emotionele scene leggen beide hun gevoelens bloot op hun eigen manier, en blijken beide hun angsten te hebben. Zij voor onzekerheid, hij voor de saaiheid van het bestaan. Allebei dromen ze over wegvluchten. De veelbetekenende blik van die ze elkaar aan het eind van de film toewerpen, getuigt dan ook van een vleugje hoop. Beide zijn immers niet zo heel verschillend als ze eerst dachten.

Het tweede waarin de film uitblinkt is simpelweg de rol van Marlon Brando. Zonder zijn acteerwerk zou de film niet de impact hebben die het gehad heeft. Want met enkel een blik weet hij je voor zich te winnen. Brando is non-stop cool in deze film, ook wanneer hij zijn emoties niet de baas is. Het archetype rebel met zijn laarzen en leren jas. Een look die we later veel terugzagen (o.a. Grease) maar die hier toch echt door Brando voor het eerst, en onovertroffen neergezet wordt.

Het verhaal is weliswaar wat braaf naar huidige maatstaven. Maar wie daar doorheen kan kijken krijgt met The Wild One een spannende film met een iconische Brando. Een klassieker die een sterk tijdsbeeld neerzet, en daarnaast een boodschap brengt die tijdloos is.

4*

Als method actor werd Marlon Brando lid van een motorbende ter voorbereiding van z’n rol. Hij maakte zich een stoer loopje eigen en liet beginnende bakkebaarden groeien. Hij sprak binnensmonds en gebruikte amerikanismen: “Whadda you got?”, “You gotta make some jive!”

Jongeren in de jaren ‘50 kwamen in opstand tegen de burgerlijke maatschappij. Je kunt je afvragen waar ze het geld vandaan haalden voor een motor en benzine. Het alfamannetje Johnny is de leider van zo’n groep rebellerende jongeren, getooid in zware leren jassen met een doodskop op de rug. Als symbool van z’n mannelijke trots draagt hij een gestolen trofee met zich mee.

Kathie (Mary Murphy) vertoont een mengeling van aantrekking en angst voor deze jongen met de wilde levensstijl. Zij weet Johnny’s zachte kant naar boven te halen. Hij krijgt wel last met een rivaliserende motorbende en met een spontaan opgerichte burgerwacht onder leiding van Chino (Lee Marvin). Na een dramatische ommekeer is Johnny plots het individu dat belaagd wordt door deze burgerwacht.

Het openingsshot is gaaf. Een camera op het wegdek registreert stipjes in de verte, die dan motoren worden die erlangs razen. Verblindende koplampen geven het intimiderende effect weer van zo’n groep motorrijders, net als het lawaai van brullende en claxonnerende voertuigen. Het is een sprekend portret van de provocerende jongerencultuur in die periode. Verkopers van motoren en leren jassen hebben er wel bij gevaren.

Deze vroege Brando kwam onlangs op TV. Is wellicht één van de oudste bikerfilms. Een stoere bende, aangevoerd door Johnny (vandaar de benaming "Johnny's" voor opzichtige jonge mannekes misschien?) komt in een dorpje aan. De komst van een andere bende en hun apenstreken zorgen er voor dat de boel kwalijk escaleert bij de dorpsbewoners. Brando is eerder een antisociaal fenomeen dan een echte opstandige held; veel sympathie kun je voor dit lulletje niet opbrengen. "Dank u" zeggen valt hem op het einde al moeilijk genoeg en de ruwe manier waarop hij zonder enig echt sentiment de serveerster probeert in te palmen liegt er ook niet om. De gestolen trofee heeft een belangrijke symbolische rol. Op zich geen grote klassieker maar wel een belangrijke rol voor de verdere carrière van Brando.