Mil Gritos Tiene la Noche (1982)

"Der Kettensägenkiller", zo luidt de kleurrijke maar verder weinig verhullende titel van de Duitstalige versie van Pieces. Het begint allemaal met een klein jongetje dat keurig een puzzel legt met een naakte dame als onderwerp, een metafoor voor het bloedbad dat hij zo'n 40 jaar later zal aanrichten. We zitten dan in de eighties; spuuglelijke zitbanken, psychedelisch behangpapier en lenige danseresjes in pastelkleurige hotpants vormen het strijdtoneel. Het zal dan ook niet lang duren voor de eerste deerne aan de maniak z'n ronkende kettingzaag geregen wordt. Z'n stijlvolle hoed, lange jas en zwarte lederen handschoenen refereren naar de stereotiepe assassino uit de Italiaanse giallo.

Verder in de film staat de esthetiek van een verbluffend mooi gestileerde moord op een waterbed in schril contrast met een plots uit de bosjes opduikende kungfu-student en een eenogige Pavarotti-kloon die lange tijd als verdachte wordt opgevoerd. Erg merkwaardig allemaal, maar de amusementswaarde stijgt met elke scène. Kortom, het gebrek aan budget is duidelijk zichtbaar, maar het weinige beschikbare geld is goed gespendeerd aan overtuigende effecten en een degelijke uitwerking van het scenario.

Ik heb me vanavond uitermate vermaakt met deze slasher om een aantal redenen:

1) De openingsmoord: Een 8 jarig jochie die zijn moeder, die hem betrapt met een sexueel getinte puzzel, de hersens inslaat met een bijl en vervolgens met satanisch genoegen aan stukken begint te zagen;

2)Een aantal leuke moorden met een redelijke hoeveelheid bloed en gore. In het bijzonder de moord op het waterbed. Fantastisch in beeld gebracht;

3)De Cheese-factor: Geniaal slecht acteren is ook een kunst en al deze 'acteurs' verdienen zo'n raspberry of hoe dat ding heet. Maar iig maakte het de film voor mij nog een stuk leuker;

4)De scene op de tennisbaan: Een zogenaamde tenniskampioene gaat lesgeven en slaat een partijtje met een leerlinge. Het aanwezige publiek wordt ontzettend melig in beeld gebracht. Hoofdjes naar links, dan rechts, weer links, weer rechts. En maar applaudiseren. En dat terwijl ik (en ik weet wel haast zeker iedereen) nog nooit 2 mensen zo slecht heb zien tennissen. Ik heb me echt kapotgelachen;

5)Dat vreemde kung-fu type. Sloeg nergens op ;

6)Het vele (onfunctionele) bloot;

7)Het eindshot waarbij de moordenaar nog eenmaal zijn hand omhoog brengt en de hoofdrolspeler vastgrijpt in zijn kruis.

Al met al genoeg voor een heel fijn avondje. Aanrader dus.

Vanmiddag binnengekregen en direct gekeken. En wat was ik onder de indruk van dit bloederig stukje slasher geschiedenis. De film begint met een van de sterkste intro's die ik op film heb gezien. Bloederig, geschift en o zo geweldig.

Verder is het een erg sfeervolle film, coole shots en een goed scenario. Verder veel ode's aan de genrefilms. Met voorop de moordenaar met zijn zwarte hoed, lange jas en zijn zwarte lederen handschoen dat laat denken aan de giallo's van voor die tijd. Verder heb je als je goed oplet voldoende posters aan de muren hangen van andere genre films. O.a. Friday The 13th en The Last House On The Left. Ook heb je de geschifte chinese vechtleraar die laat denken aan de eind jaren 70 Brucesploitation films. Wat Friday The 13th betreft, let op het einde.

Natuurlijk staat Pieces bekend om zijn beruchte moorden, en op dat vlak stelt Pieces ook zeker niet teleur. Het bloed vliegt je om de oren, met wat erg mooi geschoten en lekker ranzige moordscenes.

4,5*

Boston 1942, we zijn nog geen vijf minuten verder en we zijn alweer veertig jaar later.

Pieces vind ik geen bijzondere film. Plot is wel leuk en de soundtrack was wel oke. De eerste scene met dat jochie die zijn moeder vermoord, vond ik een over gewaardeerd stukje uit de film. Ook een beetje amateuristisch. Vooral raar dat het zich in 1942 moest afspelen, terwijl de puzzel van de naakte vrouw niet de stijl had uit die jaren 40. Er zaten wel wat moorden in die er nog wel goed uitzagen. Zoals een meisje die in het zwembad gaat zwemmen, wordt gepakt door een net, word aan de kant van het zwembad gesleurd en daarna word ze afgemaakt door een kettingzaag . Ook de scene met dat waterbed was wel aardig. Voor de rest wist Pieces mij niet echt te verrassen of interesseren. Vond de film ook een beetje gedateerd. Het einde vond ik ook erg merkwaardig. Ik ben tot nu toe de enige met een lage waardering. Spijtig voor de fans maar Pieces beviel mij niet. 1,5.

Matig slashertje. Wel leuk door 'n 80's of eerder 70's sfeer en de klunzige uitvoering.

'' BASTARD! BASTARD! BASTARD! ''

Mwoah. De kills vond ik erg leuk, de sfeer en soundtrack iets minder. Acteerwerk is natuurlijk om je teentjes van te krommen ( )

Het typische aanzwellende muziekje dat voorspelt dat er iets gaat gebeuren is veelvuldig aanwezig. Gelukkig waren de personages irritant en was het daarom nog leuker om Mr. Killer bezig te zien. Ik moest trouwens soms wel lachen om de mimiek van voornamelijk de actrices. Zó zwaar over the top, beetje zoals ik het doe als ik dramalessen geef aan mijn leerlingen.

Slechte humor, rampzalig acteerwerk, bloederige moorden, zwaar onlogische handelingen en zelfs hier en daar nog wat bloot in beeld. Prima voor een 80's slasher toch? Hoewel, de irritante circusmuziek kon ik niet meer aanhoren, over slecht gesproken.

Al met al redelijk, moet het voornamelijk hebben van de kills en het feit dat je hoopt dat ze allemaal ten prooi vallen. Die tennisscène sloeg werkelijk alles inderdaad.

Middelmatig.

Vermakelijke slasher dit met een heerlijk jaren tachtig sfeertje. Sterke teksten, keurige muziek en een paar geweldige kills, deze film heeft het gewoon.

Aanrader.

Pieces. It's exactly what you think it is. Een betere en eerlijkere tagline bestaat er niet voor dit filmpje. Heerlijke jaren '80 slasher die alle genre-elementen bevat om je bijna anderhalf uur te vermaken.

Piquer windt er geen doekjes om met de harde opening. Een jongen die geen vieze puzzeltjes mag maken van zijn moeder draait door en een bloedbad volgt. Veertig jaar later is hij blijkbaar nog steeds niet genezen en richt opnieuw een bloedbad aan. Waarom hij juist nú weer begint te moorden en de jaren ervoor clean is gebleven is mij een raadsel. Eén van de vele raadsels, want Pieces zit vol vreemde scenes die te serieus zijn om met een knipoog te nemen, maar die tevens ook maar moeilijk te plaatsen zijn. Het meisje dat in de glasplaat rijdt bijvoorbeeld, of de hyperactieve kungfu-leraar en de hand van de dode killer die naar een kruis grijpt. Of die idiote carnavalsmuziek die door de speakers knalt. Dit alles doet echter geen afbreuk aan de film en is gewoon heerlijke kaas-ness.

Over het acteerwerk wil ik niet teveel vieze woorden over kwijt. Maar het zou me niks verbazen als Christopher George zijn hartaanval kreeg toen hij een keer ruzie had met zijn vrouw en tegenspeelster Lynda Day George over wie de afwas moest doen. "BASTARD! BASTARD! BASTARD!!!"

Gelukkig worden de grootste schreeuwlelijken in slashers de mond gesnoerd, en dat gebeurt hier op een erg bloederige, en soms creatieve manier. De bloederige hoopjes ledematen die bij iedere crimescene in een poel bloed liggen zien er realistisch genoeg uit. Dat je niet naar Texas hoeft voor een chainsaw massacre is een understatement in deze. De verhaallijn over de politie is giallo-achtig, evenals de mysterieuze killer. De uitkomst is verrassend, maar het lijk dat erna letterlijk uit de kast valt nog meer. Leuk werkje!

The Boston Chainsaw Massacre, alhoewel je natuurlijk geen tel het idee krijgt dat dit zich in die stad afspeelt. Als je die puzzel ziet, geloof je ook niet dat het 1942 is, maar dat vervliegt snel als het zoontje mama tot de orde roept. Veertig jaar later is er nog steeds veel niet in de haak en niet alleen vanwege een killer die met een kettingzaag lieve meisjes doorklieft. Een detective treft een bloedbad aan bij het zwembad. Meisje in stukjes, torso weg en een bebloede zaag. Bloedserieus vraagt hij zich af of dat wellicht het moordwapen is.

Het is het soort onzin dat zich maar bljft opstapelen en hoe sneller je het doorhebt, hoe grappiger het wordt. Wat zich ook blijft opstapelen, zijn lijken en missende onderdelen, want hoe je het ook wendt of keert, het is al met al wel gewoon een toffe slasher met een klein whodunnit elementje, heel wat gore, een paar piekfijne kills (die in het waterbed, ja) en een killer die iets aan het fabriceren is. En dat leidt tot een geweldig bizar einde. Lachen, gieren, brullen. Of het allemaal zo bedoeld, is een tweede, maar wat geeft het. Bastard! x3.

Na een veelbelovend begin uit de moordenaar zijn jeugd gaan we ineens 40 jaar verder en zakt de film eigenlijk ook behoorlijk door het ijs .

acteerwerk is erg matig en er zitten wat vreemde scenes tussen die of overbodig zijn en raar aanvoelen .

De kills zijn bloederig creatief en goed uitgevoerd en dat is het enige verder dat de film van de ondergang red .

De Spaanse MIL GRITOS TIENE LA NOCHE ('Duizend schreeuwen heeft de nacht') is simpelweg een onnozele slasher die onbedoeld komische momenten afwisselt met bijzonder bloederige moord-scènes. Als ziet er supergoedkoop uit en de beroerde nasynchronisatie helpt ook niet echt. Toch beleefde ik er beslist veel plezier aan. Direct al bij de openingsscène, weet je dit gaat een heerlijke bloederige pulpfilm worden. En inderdaad! Voor de rest hoef je het niet te doen want het is simpele slasher kost: moorden, menig meisje gaat uit de kleren, veel onlogische handelingen en als uiteindelijk de ontmaskering plaatsvindt is de dader precies degene die de kijker verwachtte. Daarnaast moet een goedkope Madrileense studio doorgaan voor een Amerikaanse hogeschool. Maar in de tussenliggende scenes zien we de voorgeschotelde gruweldaden en die zijn dan wel heerlijk wansmakelijk weergegeven, hetgeen zeker de horror-fan zal bekoren. Ook het achtergrondverhaaltje van de maniak is wel geinig: Van lichaamsdelen van verscheidene vrouwen is deze zieke geest bezig een puzzel in elkaar te zetten. Aan het einde van de film is er nog een laatste ´geintje´ dat bijzonder aardig is.

Ook leuk is het om de trivia van de film te bekijken:

Jack Taylor (Professor Brown) speelde al eerder in tientallen Euro-horrorfilms

Edmund Purdom (de directeur) was vijftig jaar lang actief als B-acteur (erg homofoob, ook in deze film)

Christopher George (inspecteur Bracken) speelt zelfs samen met zijn vrouw Linda Day, de blonde tennisster annex undercoveragente Mary Riggs.

Nadat regisseur Juan Piquer Simon mij ook al verraste met Slugs, Muerte Viscosa (1988) ben ik wel benieuwd geworden naar zijn andere werk!

Erg leuke film. Bij dit soort trash films is het altijd moeilijk om de intentie van de makers te bepalen. Het maakt opzicht niet zoveel uit, maar het is wel fascinerend hoe zo'n film tot stand komt. Pieces zit vol met rare scènes, dialogen en plotwendingen. In hoeverre dit een bewuste keuze is of niet weet ik niet, maar alles komt wel prachtig samen hier. Doordat er zoveel schijnbare onligica in zit krijgt weet je nooit zo goed waar scenes naartoe gaan, wat de film ten goede komt. Zo veranderd dag opeens in nacht, en lijken de personages zo incapabel dat het echt spannend wordt hoe IEMAND de moordenaar kan stoppen.kortom: de film verveeld niet. Ook de bloederige kills vind ik van bovengemiddeld niveau. Goede soundtrack ook. En dat geheel lekker bondig in minder dan 90 minuten. Extra pluspunt voor Paul Smith die als tuinman de show steelt. Wat een baas is dat zeg. Dit is alles wat ik wil zien in een trashfilm.

Wat was dit leuk zeg! Heerlijke over the top slasher, waarbij elk onderdeel verrukkelijk slecht is uitgewerkt.

Het begint meteen al met de eerste scène waarin de jeugdervaring wordt getoond die de aanleiding is voor de verknipte toekomst van de slasher. Die aanleiding is verrukkelijk stompzinnig, slaat helemaal ergens op, maar is wel heel hilarisch. Vervolgens wordt meteen hilarisch doorgepakt door het bijbehorende hak- en snijwerk met grote overdrijving weer te geven. Een overtrokkenheid die bij het verdere slashwerk in al zijn grootsheid terugkeert. Heel fijn. De kills zijn echt iets om je op te verheugen.

De film is ook een flutverhaal met flutpersonages. Maar zowel verhaal als personages zijn op een of andere manier niet irritant en allesbehalve slaapverwekkend. Het verhaal is in al z’n onnozelheid zelfs grappig en boeiend en vervult op een vileine manier een bepaalde behoefte aan smerigheid en pulp. De film amuseert in al zijn onbenul. Het is genieten.

Uiteraard is het acteerwerk dat al deze heerlijkheid invult van laag niveau. Stuntelig en haperend bewegen de personages zich door de film. Storend is dat nooit. Leuk wel. Daarnaast laten de vrouwelijke peronages zich vaak disfunctioneel naakt bewonderen en dat is altijd extra fijn in zo’n foute jaren 80 film. Bovendien leidt de naaktheid weer wat af van het slechte acteerwerk.

De moorden zijn erg ok. Prima sfx hoor. Veel spuitend bloed, afzichtelijk snijwerk en lichamelijk bederf vullen het scherm. Heerlijk.

Fijne killer tenslotte. De moordenaar die onherkenbaar en “onopvallend” gekleed gaat in hoed en donkere kledij en onlosmakelijk verbonden is aan een motorzaag, beweegt zich smerig hijgend door de film. Ook dat is in al z’n overdrevenheid een heerlijke kers op de taart.

Slechte film. Onzinnig verhaal, slechte acteurs enzo, maar oh zo leuk. Ja, een verrukkelijk slechte film.

In de herziening na een jaartje of 30. Toen op een VHS uit de plaatselijke videotheek, tegenwoordig in formidabele kwaliteit op VOD. Deze film is zo lekker fout, dit is echt zo'n videotheek jaren 80 classic. Voor Oscars en Gouden Leeuwen deed het allemaal niet mee, bloed, lichaamsdelen, kettingzagen, half blote meisjes in stukken zagen. Nog steeds heel (on)fris na al die jaren.

Oersaai.

Ik zal niet ontkennen dat dit soort films waarschijnlijk nooit iets voor mij zullen worden. Deze film, Pieces, of welke titel je eraan wilt geven (het zijn er zo veel) deed me erg denken aan een Fulci. Alleen dan wel een Fulci die veel grover, agressiever maar net zo vervelend is. Waar Fulci echter nog goede verhalen tot z'n beschikking had, is dat hier enkel een moordenaar.

De opening gaat wel richting iets leuks. De praktische effecten worden al na 5 minuten uit de kast getrokken, om daarna gelijk weer terug gestopt te worden. Deze film kent weinig moorden, te weinig als je je bedenkt hoe bevredigend ze wel niet zijn als ze in beeld komen. De effecten zijn goed, de moorden zijn origineel genoeg en de moordenaar zelf ziet er best dreigend uit.

Tot zover mijn complimenten. Deze film kent erbarmelijk slecht acteerwerk, en ik heb geen enkele rol kunnen bekennen die me interesseerde. Maar naast het feit dat de rollen niet interesseren vond ik het opvallend hoe ernstig de film binnen de lijntjes blijft. De politieagent, de knappe final girl, of in dit geval woman etc. De enige echte die daarbuiten viel was de beveiliger die aan karate deed. Compleet idioot natuurlijk, want als een dief een wapen heeft, gaat die beveiliger je moeilijk beschermen. Dat buiten beschouwing gelaten krijgt die rol ook maar 2 minuten aan screen presence.

Ook het tempo vliegt alle kanten uit en de beelden gaan ongemakkelijk lang door. Het blijft verbazingwekkend hoe saai Simón zijn dialogen wel niet kan schrijven. Bijna elke conversatie valt plat. Zelfs voor een 80s film lijken de scenes herhaaldelijk onoriginele benaderingen te zijn van het genre. Elke film leek destijds erg op deze film, met wat minder talent achter de praktische effecten dan.

Qua flow zit deze film echter ver onder de middelmaat van 80s moordmysteries. Een totaal oninteressante film die me erg koud liet, en enkel naar het scherm toe kon trekken met de moorden. Die zijn namelijk wel lekker uitgebreid, en vooral praktisch. Ondanks de doorzichtige effecten komen ze op z'n minst in beeld. Dat kan ik waarderen, maar verder een erg vermoeiende ervaring.

'You don't Have to Go to Texas for a Chainsaw Massacre'

Herziening na een flink aantal jaar. Moviemeter blijft soms een bizarre plek. Genoeg pareltjes die niet gewaardeerd worden, en dan deze Pieces (een vermakelijk doch amateuristisch prutswerkje bij wijlen) scoort een prima voldoende.

Anyway, Pieces zelf is een opsomming van smakelijk uitziende slachtscenes zonder dat er een duidelijk motief aan hangt, en met een shitload aan continuity fouten en dramatisch acteerwerk. Bud Spencer lookalike Paul L. Smith die de tuinman speelt van het campus loopt de hele film alleen maar gekke bekken te trekken, en Christopher George is het sigaarkauwende (maar nooit rokende) opperhoofd van het meest incapabele politiekorps dat je ooit zult tegenkomen.

Ondertussen, ondanks dat iedereen op scherp staat, weet de killer op klaarlichte dag zich constant over het campus te verplaatsen met een grote kettingzaag. T slaat helemaal nergens op en is zo stupide als wat, maar het vermaakt absoluut. De 'waterbedscene' is een van de weinige scenes die daadwerkelijk goed geschoten is en niet onder 'so bad it's good' valt.

3,5* voor deze Spaanse warboel van een film waar Juan Piquer Simon gewoon zoveel mogelijk slachtingen wilde tonen en al het andere wat een film maakt als bijzaak beschouwd.

Hou je van overdadig bloed? Hou je van onlogische dialogen? Zou je een scène met willekeurige kungfu waarderen? En hoe zit het met kettingzagen? Als al deze dingen je aanspreken en je bent niet vies van een beetje bloot (inclusief in de vorm van een puzzel), dan is "Pieces" zeker een film voor jou.

Op de universiteit van Boston stalkt een moordenaar vrouwen. De moordenaar zaagt de vrouwen in stukken en neemt lichaamsdelen weg om onbekende reden. Terwijl de politie verbijsterd is en probeert de situatie onder controle te houden, schakelt luitenant Bracken (Christopher George) een student, te weten Kendell James (Ian Sera), en een tennisprof die rechercheur is geworden, te weten Mary Riggs (Lynda Day George), in om undercover te gaan op de universiteit als de ogen en oren van de politie. De politie heeft als verdachten tuinman Willard (Paul L. Smith, die eruit zag als Popeye en Bud Spencer), de decaan (Edmund Purdom) en de anatomieleraar Professor Arthur Brown (Jack Taylor). De moordenaar wordt steeds brutaler en de stukjes van de puzzel zijn bijna voltooid!

De opening van de film speelt zich af in 1942 en daarin speelt een een 10-jarige jongen genaamd Timmy Reston met een legpuzzel van een naakte vrouw wanneer zijn moeder (May Heatherly) binnenkomt en naar hem schreeuwt (schreeuwt o.a. tegen hem "Dit pik in niet. Jij kleine viezerik") en hem slaat. Ze vernietigt de puzzel en gaat op zoek naar ander pornografisch materiaal dat hij heeft. Ze stopt echter wanneer Timmy terugkeert met een bijl en haar vermoordt. Hij onthoofdt vervolgens haar lijk met een handzaag en dat net voordat de politie arriveert..

Verdomme, die jongen hield echt van zijn porno (hij deed me aan iemand denken) Hoe dan ook, hij verbergt zich en doet alsof hij het slachtoffer is op de plaats van het delict. De politie gelooft de jongen en stuurt hem weg om bij zijn tante te gaan wonen. Veertig jaar later opent een in het zwart geklede figuur een doos met de bebloede kleding en een foto van Timmy's moeder. Hij pakt ook de bebloede puzzel uit en begint hem in elkaar te zetten.

Deze geweldige opening van de film zet gelijk de toon voor de rest van de film, die zich vooral afspeelt op de universiteit. "Pieces" heeft veel Slasher elementen maar voelt ook aan als een Italiaanse Giallo film. Hoewel het verhaal zich afspeelde in Amerika, is het eigenlijk ook meer een Italiaanse Giallo dan een rechttoe rechtaan Slasher film en dat met geen enkele vrouwelijke hoofdrolspeler, behalve een tennisser die undercoveragent werd, te weten Mary (Lynda Day George), die voor een groot deel van de film aan de kant staat (ze is voor het eerst te zien na circa 33 minuten).

De onbekende moordenaar (oftewel de inmiddels 50 jarige Timmy Reston) die vrouwen stalkt (meestal schaars gekleed of naakt) en van wie we alleen zijn zwarte schoenen, broek, hoed en silhouet zien, combineert deze twee genres. Het verhaal is opzicht lachwekkend slecht door o.a. de vele slechte dialogen en de logica die er niet is, maar weet door de vele onnozelheid, de verschillende personages, het vele bloed, de vele moorden met een kettingzaag en mes en het bloot gehalte te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Als we op de universiteit van Boston zijn belandt verspilt de mysterieuze moordenaar weinig tijd om zijn schrikbewind te beginnen. Een willekeurige studente, te weten Virginia Palmer (Roxana Nieto), studeert liggend op het gras in het park van de universiteit, wanneer ze uit het niets wordt onthoofd door de verduisterde moordenaar met een kettingzaag. Daarna maken we kennis met luitenant Bracken en zijn partner sergeant Randy Holden Holden (Frank Braña) die de moord komen onderzoeken en daarbij maken we ook gelijk kennis met de drie mogelijke verdachten, te weten de decaan, professor Brown en tuinman Willard die buiten een heg aan het trimmen is met een kettingzaag die vergelijkbaar is met die van de moordenaar. Aangezien Timmy Reston inmiddels 50 jaar oud moet zijn, is het niet moeilijk om te raden wie van de drie de moordenaar is.

Na deze kennismaking vindt er weer snel een nieuwe moord plaats en in dit geval gaat hem om studente Jenny (Cristina Cottrelli), die een vriendin is van Kendell James, die topless (dus dan zien we ook de borstjes van Cristina Cottrelli) gaat zwemmen in het zwembad op de universiteit. Ze wordt daarbij met een schepnet door de mysterieuze moordenaar uit het water gehaald, waarna hij haar vermoordt met de kettingzaag en bepaalde lichaamsdelen meeneemt.

Na deze twee moorden denkt de politie dat tuinman Willard de moordenaar is omdat hij steeds op de plaatsten van het delict gezien wordt. Ondanks dat hij bloed op zich heeft, hij het moordwapen oppakt, hij probeert te vluchten en drie politieagenten aanvalt, is hij natuurlijk niet de moordenaar. Daarna haalt luitenant Bracken een undercoveragent binnen, te weten Mary Riggs, die ook een voormalig tennisser was. Bracken legt aan Holden uit dat Mary undercover gaat om zich voor te doen als tennisinstructeur op de universiteit en Kendall zal haar helpen wanneer hij maar kan. Buiten Mary Riggs maken we ook nog kennis met verslaggeefster Sylvia Costa (Isabel Luque).

De moordenaar zit natuurlijk niet stil en heeft nu zijn oog laten vallen op het aerobics meisje Mary (Silvia Gambino), die hij stalkt en daarna in een lift vermoord met de kettingzaag. Hij zaagt daarbij haar armen af die hij meeneemt. Bij deze moord is ook geen bloot te zien, maar dat is wel vrij snel daarna te zien als Kendall in bed ligt te vrijen met een schreeuwende studente (Pilar Alcón) waartegen hij zegt:

"Moet iedereen wakker worden van je gekerm? Straks denken ze dat ik die kettingzaagkerel ben."

Als Kendall opstaat (dan zien we ook de slappe piemel van Ian Sera) en uit het raam kijkt, ziet hij Mary Riggs in het donker lopen op straat. Deze wordt opeens aangevallen door een Aziatische man met wie ze vecht en van wie ze wint (ze trapt hem o.a. in zijn ballen). Als Kendall dan aankomt op zijn motor (die klinkt als een kettingzaag) blijkt het te gaan om zijn kungfu leraar Chow (Bruce Le, niet verwarren overigens met Bruce Lee) en zegt deze:

"Ik was aan het joggen en opeens lig ik op de grond. Misschien slechte bami gegeten."

Als Mary samen met Kendall op zijn motor wegrijdt, zien we ook verslaggeefster Sylvia Costa over straat lopen en zij wordt het volgende slachtoffer van de moordenaar. Ze wordt echter niet vermoordt met een kettingzaag, maar zij wordt doodgestoken met een groot mes op een waterbed, wat voor een echt geweldig beeld zorgt.

De volgende dag gaat één van Mary's tennisstudenten, te weten Suzie (Leticia Marfil), na een tennistraining de kleedkamer binnen nadat de moordenaar muziek op de luidsprekers heeft aangezet en gaat ze douchen (daarbij zien we dan de borsten en billen van Leticia Marfil). Als ze zich na het douchen begint aan te kleden (dan zien we ook nog even de behaarde schaamstreek van Leticia Marfil) start de moordenaar de kettingzaag en rent ze topless weg. Ze verbergt zich dan in een toilet waar ze in haar broek plast van de angst. De moordenaar zaagt dan de deur van het toilet open en zaagt haar daarna horizontaal doormidden (werd fraai in beeld gebracht).

Als Kendall en Mary aankomen (afkomende op de muziek) en ze zien het vermoorde lichaam van Suzie, dan zegt Mary:

"Toen wij met die muziek zaten te klooien, was die klootzaak haar aan het vermoorden. Klootzak! Klootzak! Klootzak! "

Terwijl Mary hysterisch "Klootzak!" aan het schreeuwen is, zie je Kendall er wat ongemakkelijk bijstaan. Mary gaat daarna even langs Professor Arthur Brown (die een homofiel blijkt te zien) en gaat daarna praten met de decaan, die natuurlijk de moordenaar is. Het is zo verdomd duidelijk wie de moordenaar is en "Pieces" geeft je heel weinig alternatieven die ergens op slaan. Zodra je de decaan in beeld ziet lopen, weet je het ook gewoon en hij is ook degene die het beste past bij een profiel van een 50-jarige man. Hij biedt Mary ook koffie aan en terwijl hij deze koffie klaarmaakt, doet hij er een drug in waardoor Mary zich niet meer kan bewegen. Ondertussen komen Kendall en sergeant Holden er ook achter dat de decaan de moordenaar is en wordt er ook gezegd:

"Het is de de decaan. Zijn moeder werd vermoord toen ie nog klein was."

En echte verklaring waarom hij de moorden pleegde is er niet en het enige feit wat er is, is dat zijn moeder zijn pornopuzzel pakte en hij knapte. Je kunt dit of dat theoretiseren, maar het levert niets op. Wees gewoon tevreden met het idee dat hij gewoon een complete gek is. Het levert wel een leuk en lachwekkend einde op waarbij Mary het overleeft en de decaan wordt doodgeschoten (door zijn hoofd) door luitenant Bracken. Als sergeant Holden dan leunt op een boekenkast, begint deze opeens te draaien en kiept er een lijk van een vrouw in de jurk van Reston's moeder om (valt dan op Kendall) die dan opengaat en dan zien we dat het lijk bestaat uit verzamelde uiteengereten lichaamsdelen van de vrouwelijke slachtoffers. Oftewel de moordenaar maakte zijn eigen puzzel die lijkt op zijn moeder.

Je zou denken dat de film dan is afgelopen, maar dan volgt er nog een geweldig eindscène waarbij een hand van de in elkaar gepuzzelde vrouw naar het kruis van Kendall grijpt en deze fijn knijpt (er is dan ook veel bloed te zien) en waarbij Kendall het dan uitschreeuwt. De film is daarna ook afgelopen na circa 85 minuten.

Een ding waar je Pieces niet van kunt beschuldigen, is een gebrek aan bloed en gore. Er zijn emmers en emmers van het spul en voor het grootste deel ziet het er fantastisch en geloofwaardig uit. In feite waren blijkbaar enkele van de gebruikte effecten echt dierlijk bloed en organen. Het steken op het waterbed of het gedenkwaardige beeld van het bloedfeest in het toilet (waarbij je het halve lichaam van Suzie ziet liggen en waarbij de wandtegels, de toiletpot en de vloer onder het bloed zitten en ook zie je organen op de vloer liggen), het is allemaal echt een lust voor het oog.

ik vond het ook geweldig om te zien hoe nonchalant iedereen, inclusief de politie, is voor een loslopende maniak met kettingzaag. De enige keer dat iemand enige echte emotie toont, is wanneer Mary "Klootzak!" schreeuwt. maar hoe minder ik daarover zeg, hoe beter. Over het algemeen zijn de uitvoeringen van zowat iedereen in de film behoorlijk houterig. Ze leveren monotone teksten en reageren niet adequaat op bepaalde scenario's en Paul L. Smith (als tuinman Willard) speelt vrijwel gewoon zijn Brutus-personage uit "Popeye (1980)". Wel moet ik zeggen dat de jonge vrouwelijke slachtoffers waarvan wat naaktheid te zien valt, best mooi waren en ze hadden ook allemaal mooie borstjes. Jammer genoeg zien wel niet Carmen Aguado als aerobic instructrice Carla bloot, die er best mocht wezen. Ook is het leuk om te weten dat Linda Day George (Mary Riggs) in het echt getrouwd is met Christopher George (luitenant Bracken) en haar "Klootzak!" schreeuwmoment is één van de beste slecht acterende scènes aller tijden.

Over het algemeen is "Pieces" geen hoogstaande of spannende Thriller / Horror film, maar ik ben er vrij zeker van dat regisseur Juan Piquer Simón dat ook niet probeerde. In plaats daarvan streefde hij ernaar een uitbuitingsslasher-film te maken, die synoniem is met dat tijdperk. Naar mijn mening slaagt "Pieces" er volledig in om zeer vermakelijke en gedenkwaardige film te zijn en zeker als het leuk vindt om vrouwen in films te zien die bloot zijn te bewonderen, die domme keuzes maken (zo rent één van de vrouwen weg van de moordenaar zonder shirt, dat is natuurlijk heel dom maar wel leuk om te zien) en op brute wijze vermoord worden.

Prima vermaak dankzij alle onnozelheden, waarschijnlijk allemaal al genoemd maar toch nog even een kleine greep: de tenniswedstrijd, "Basterrrrrd!!!!", alles met de tuinman (die ondanks zijn gebalde vuisten en vuile blikken de onschuld zelve blijft), alle conversaties van de politie ("he's a good kid and we might need him"), de kung fu leraar, het uit het zwembad vissen van een slachtoffer met een schepnetje, het absurde einde niet te vergeten, waarbij de fun vergroot wordt door de talentloze acteurs en de maffe dialogen. Ook vermeldenswaardig: het gebrek aan geloofwaardige verdachten, waardoor je al vanaf het begin weet wie de dader is. De kills zijn in hun belachelijkheid nog vrij creatief maar de gore is net als alles aan deze film vooral grappig.

Eigenlijk zou dit hooguit één ster verdienen, maar ik heb toch eigenlijk een prima filmavondje gehad, dus verdubbel het toch maar naar een ruime 2.

Het gaat er nogal zwaar over. Waardoor ik me toch even afvraag of de regisseur het nu serieus meent of hij een vette knipoog zet. Natuurlijk willen ze graag andere films overtreffen dus dan gaat het er al snel over. Het einde is hilarisch … maar in een tongue in cheek slasher is dat welkom.

Fameuze gore en goeie sfeerzetting o.m. dankzij een fijne electro soundtrack. Maar het is niet zo dat de suspense ten top wordt gedreven. Eerder is het een louter bloederige aangelegenheid. Uitbouw van de karakters ontbreekt waarbij empathie met de slachtoffers dus duidelijk geen prioriteit is van de makers. Entertainend is het allemaal wel (als je ervan houdt).

Een erg leuke slasher met slecht acteerwerk een script als draadje om de moorden en het einde aan elkaar vast te knopen, veel bloed, een losgeslagen gek met een kettingzaag, Lichamen in stukjes. What's not to like.

Zoals gezegd is het acteerwerk echt van een belabberd niveau en is het detective verhaaltje er alleen maar om alle moorden aan elkaar vast te breien. Maar in de eerste drie minuten word al snel duidelijk dat het de filmmakers daar niet om te doen is, daar we daar onze eerste kill al krijgen. En de lichamen stapelen zich gaande weg op. Dit onder het genot van de geweldige muziek die de film ondersteund.

Een prachtige editie ook vanuit Arrow. Erg mooie restauratie.