Blood Simple (1984)

Je hoeft niet meteen weer als de gebeten hond (pun intended) te reageren hoor. Het viel me gewoon op dat je vaak te term "te braaf" gebruikt. Ik had het daarbij niet specifiek over deze film.

Erg stijlvolle film die me af en toe zelfs liet schrikken en aan het lachen maakte. Vooral de privé detective was grappig. Lekker duister sfeertje wordt er gecreëerd net zoals in Fargo. Alleen hier met wat minder humor erin en met wat minder excentrieke personages.

Natuurlijk wel weer ontzettend genoten van Frances Mc Dormand!

Het verhaal draait dan ook voornamelijk om 4 a 5 personen die elkaar het leven zuur proberen te maken. Dat resulteert in flashbacks van autosnelwegen, naaldhakken en een prachtige sfeer met een geweldig passende muziek erbij. De tijd vloog werkelijk voorbij bij deze thriller die ik veel beter vond dan Chinatown, om maar eens wat te noemen.

Mij is in ieder geval duidelijk waar David Lynch voor zijn Lost Highway de mosterd vandaan haalde. 4*

Bij Robert Aldrich!

Is dat zo ja? Welke films van Aldrich dan?

Ik heb altijd het idee gehad dat David Lynch geboren is uit Kiss Me Deadly

Kiss me Deadly en Lost Highway vertonen inderdaad wel wat gelijkenissen.

Ik heb een leuke avond gehad en dat telt... 3,5*

Het succesvolle debuut van de gebroeders Joel en Ethan Coen is een zeer aangename. Heerlijk sfeertje en prachtige soundtrack, in combinatie met een sterke originele verhaallijn maken van deze film een topper in het thriller genre.

De niet alledaagse stijl van de broers baarde internationaal opzien en in het verdere verloop van hun carrière is dat uitgegroeid tot een stijlkenmerk. Eigenzinnige personages, bizarre dialogen en cynisme dat hoogtij viert. Blood Simple hoort ongetwijfeld bij het beste werk dat de broers, tot nu toe, de filmwereld geboden hebben. 4*

De eerste...de beste

Blood simple is één van die debuutpareltjes, een prent gemaakt zonder enige pretentie, edoch bulkend van de kwaliteit.
Het is zo'n typisch product van de laat jaren '70 en vroeg jaren '80, een lichting van donkere en vrij pessimistische films, met als enig doel een realistische en indringende kijk te bieden op de maatschappij. Een overgangsperiode die de filmwereld voor een aanzienlijke periode heeft gedomineerd.
Joel Coen voelde zich daarbij geroepen om naast zijn sociale focus, een geweldige terugkeer te maken naar de glorieperiode van de cinema en meer specifiek de film-noir. Blood Simple is namelijk een hypergestilleerde ode aan dit genre, gekenmerkt door een bijna Welliaanse cameravoering. Met de volle overtuiging stel ik het volgende vast: Blood Simple is één van de beste, zoniet simpelweg de beste prent van The Coen Brothers.

Blood Simple opent met prachtig desolate establishing shots, die de setting van het verhaal vastleggen en Coen de mogelijkheid gunnen om zijn gang te gaan; de sfeer is namelijk gezet.
Het verhaal an sich komt redelijk traag op gang, maar de noir stijl laat zich reeds vroeg opmerken. Extreme shots met diepe focus op grotesk uitvergrote voorwerpen spelen de grootste rol, aangezien ze vaak enig nut dienen bij de plotontwikkeling. Ook het spel met licht en schaduw is duidelijk aanwezig, vooral in het magnifieke slot (zelden geziene spanning met een bijzonder efective mise en scene).
Daarbij komt een onderliggende dreiging die bijna steeds aanwezig is, benadrukt door vaak shaky 'over the shoulder' en 'over the car' shots, maar ook door de klassieke perspectief shots die eigen zijn aan het genre. Tijdens het 'roadmovie' segment is het bovendien ook vaak genieten, maar het 'leukste' shot blijft de zwevende dolly over de toog van de bar en over een slapende dronkaard.

Uiteindelijk biedt Blood Simple een bijna voyeuristische kijk op een lichtzinnige en onervaren maatschappij; een samenleving waarin elk persoon een zekere vorm van geweld en onmenselijk gedrag in zich voelt opborrelen.
Tot slot was en is deze prent nog steeds een monumentale terugkeer naar de film-noir en overklast met gemak The Black Dahlia (om maar een heel recent voorbeeld te noemen), aangezien eerstgenoemde veel vlotter en grauwer voor de dag komt.

Een iconische 4.5*

heerlijke film!

Iemand enig idee wat de director's cut (uit: 02-01-07) aan deze film toevoegt en waarom hij slechts 3,99e kost?

http://www.mediadis.com/video/detail.asp?id=160583

Enkel een ander hoesje. De dvd die eerder is uitgegeven in Nederland is ook de director's cut (staat er wat minder opvallend op, maar het staat er op). Ik ken derhalve geen andere versie. Ken jij die wel?

Ah nee, je hebt helemaal gelijk. Was in de war gebracht door het "director's cut". Maar heb 'm hier zelf dus ook in de kast staan!

Ok. Helaas allebei 4:3. Had even de hoop dat ze een 1.85 : 1 versie hadden uitgegeven.

De Nederlandse Bridge DVD is wide screen.

Is die niet letterboxed?

Oh ja. Dat zal het dan zijn.

Ik begrijp al jullie positieve reacties niet. Ik ben een grote Coen brothers fan. En had ook erg veel van deze film verwacht. Maar hij viel tegen in elk opzicht.

Erg matige soundtrack, vaak alleen maar stilte. Dacht soms dat ik naar de Poolse Bruid uit het kijken was.

Misschien moet ik hem ooit nog eens herkijken, maar dat dus ver slechts *2

Meesterlijke thriller met geniale bijrollen en een bloedstollende ontknoping.. ik zie niet in waar je over zeurt.

Absoluut, orbit. En een pertinent aanwezige soundtrack zou bovendien niet echt bij het geheel passen. Behalve het prachtige nummer dat enkele malen wordt herhaald.

Weet iemand trouwens hoe dat nummer heet?

Nummer? Kan me wel een terugkerend pianothema herinneren.

Ja, dat bedoelde ik. En weet je toevallig ook hoe het heet?

Dat nummer werkte juist erg goed in de film, kan ik me herinneren. Het verschil met de latere Coens vond ik dat er minder humor in deze film zit, maar hij is heerlijk strak en spannend.

Zal binnenkort eens op de soundtrack kijken. Heb de CD.

Nu jullie het zeggen, geweldige muziek idd. Moet hem maar weer eens herzien, heb het idee dat er een halfje meer in zit.

Laatste coen die op me lijstje stond. Sterke film. 4*

Nummer dat Maurice draait is "It's the same old song" van de Four Tops. Toepasselijk nummer. Dat pianostukje is volgens mij Rogaciano.

Blijft opnieuw erg sterk. Het niveau van een Miller's Crossing of The Big Lebowski (wat mij betreft toch wel de twee ultieme Coen films), maar door de geweldige fotografie van Sonnefeld, de heerlijke muziek, de heerlijk bizarre karakters (die vooral in The Big Lebowski nog iets extremer worden uitgewerkt), en enkele, ook al eerder genoemde, fantastische scenes (sowieso alle scènes met die privé detective zijn goud waard) maakt dit tot een geweldig debuut.

Halfje d'r bij.

4,5*

blood simple is mischien wel de beste misdaad-film die ik ooit heb gezien.

noir van de bovenste plank!

je zou bijna denken dat coen hulp kreeg van james ellroy.

4,5*

Een 'kleine' film, maar groots.

De eerste keer dat ik een misdaadfilm zag waar de mensen een beetje normaal deden. En bijwijlen zó grappig! De Brothers nemen je mee op het puntje van je stoel en je weet nooit waarheen het leidt. Briljant.