Everything Is Illuminated (2005)

Sterke film, die een beetje bedolven wordt onder al te veel schoonheidsfoutjes.

Iets te flauw "in een ander land met andere gewoontes" gedoe. Erg standaard uitgewerkt. Ook het sentiment is toch net iets te makkelijk, zeker qua thema. Score is ietwat slaapverwekkend, en Woods acteert als een blinde in het donker. Ah, en de poster zuigt ook. Totaal misplaatst bij een film als deze.

Maar verder ook genoeg positieve punten. Tempo is goed (al komt het niet altijd evengoed over, gezien weinig emotionele attachement), mooie beelden en goed acteerwerk van de rest van de cast.

Had veel meer ingezeten, nu is het net allemaal te cliché uitgewerkt. Nogal wat momenten die te goedkoop overkomen (het afscheid aan het station oa, Alex die voor de eerste keer Jonathan's naam goedzegt.

3* dan maar. Niet slecht, onderhoudend, maar had meer kunnen zijn.

Niet helemaal bevredigend. Frodo is aardig, maar zal nooit eens iets kunnen spelen zonder dat ik daar een kleine hobbit voor me zie. Die Alex deed me qua stem een beetje aan Borat denken, wat ook niet helemaal in z'n voordeel werkte. Verhaal, mede door enkele over-gestileerde scènes (die zonnebloemscènes waren mooi, maar deden me geen zak...) is te afstandelijk om mee te leven met Jonathan of Alex.
Enkele pluspuntjes doen helaas onder voor de te grote minpunten.

2,5*

Originele, aparte film die begint als een soort surrealistische komische roadmovie maar uiteindelijk toewerkt naar een zeer aangrijpende finale. Prachtig in beeld gebracht, uitstekend gespeeld (vooral Hutz is geweldig) en voorzien van geweldige muziek. Een zeer emotionele kijkervaring, wat mij betreft. Indrukwekkend regiedebuut van akteur Liev Screiber.

een redelijke film die mij deed denken aan 2 dingen. Ten eerste het onvermijdelijke: Frodo én aan Borat (voornamelijk het eerste deel dan, met dat Sovjet sfeertje ed).. Ik vond de film na een aardig (grappig) begin wat inzakken en hij werd veel te sloom. Daarom 2.5*.

Best aardig filmpje maar haalt het bij lange na niet bij het boek. Vooral de humor die in het boek wel overkomt komt hier veel minder uit de verf. Ook is het contrast tussen het jolige begin en het serieuze einde veel te groot. Heb me verder toch niet verveeld dus een drietje.

Pluspunt is dat er veel Russisch dialoog is, in plaats van Engelse. Er zitten ook leuke momenten in.

Nadeel is dat het soms iets te saai wordt.

In de film rijden ze in een Trabant door Oekraine. Alleen werd het merk Trabant nooit in Oekraine verkocht, waardoor ik nooit het gevoel kreeg dat het in Oekraine afspeelde.

Wat gebeurt er als je een verhaal met veel potentieel in de handen stopt van een debutant? Dat het resultaat waarschijnlijk een unieke film oplevert, maar dat kan zowel positief als negatief uitvallen. In het geval van Safran Foers roman ‘Everything is Illuminated’ werd het verhaal namelijk uitbesteed aan ene Liev Schreiber, waarschijnlijk ook iemand met Joodse roots (daarvan getuigend de prachtige, diep gewortelde soundtrack) die een zoektocht naar de eigen identiteit (een vaak terugkerend thema bij Joodse kunstenaars?) wel zag zitten. En met Elijah Wood op de affiche krijg je sowieso een schare nieuwsgierigen achter je aan…maar staat die formule tevens garant voor een goeie film?

Stilistisch is ‘Everything is Illuminated’ niet de meest interessante film van de laatste jaren, integendeel. Enkele mooie plaatjes daar gelaten vind ik de film vooral erg goedkoop aanvoelen, alsof een budgettaire beperking zijn weerslag vindt in nagenoeg elke scène.

Dat “low class”-gevoel werkt echter sfeerverhogend: ik had een beetje het gevoel naar een tragikomische roadmovie te kijken zoals ‘Sideways’, met een vleugje Ali G (of Borat, zo u wil), het geheel overgoten met de uitbundigheid van iets à la ‘Black Cat, White Cat’.

Een allegaartje van tegenstrijdigheden, en zo voelt de film ook aan. Des te meer zelfs, wanneer ‘Everything is Illuminated’ halfweg een droevige ondertoon krijgt en langzaam maar zeker evolueert richting een tragische vertelling. In de roman werkt die klemtoon-verschuiving misschien beter, maar Schreiber slaagt er niet in de overgang volledig natuurlijk te laten aanvoelen. Niettegenstaande is het tweede deel minstens even mooi, zij het op een gans ander vlak.

Toch is ‘Everything is Illuminated’ volgens mij geen blijver. Het is een plezierige trip voor een keertje, maar de personages hebben iets te veel absurde trekjes en net iets te weinig raakvlakken met de realiteit om werkelijk door je hoofd te blijven spoken.

Een heel geestige film, maar ik begin bij 3,25* - later komt er misschien nog een halfje bij.

Het is voor mij moeilijk om hier een duidelijke mening over te formuleren omdat er zoveel van het boek verloren is gegaan in de verfilming. Kregen het dorp Trachbrod en zijn inwoners nog een gezicht in de roman, voor de film is er daar de ruimte niet meer voor. Maar is dat een groot gemis? Ook in het boek vond ik de interactie tussen de introverte Jonathan Safran Foer en de spraakwaterval (hetzij in vormelijk woordenboeken-Engels) Alex het mooiste. Die kant van het boek hebben ze zeker in stand gehouden in de film, en ik rolde dan ook van de bank van het lachen door de briljante taalvondsten nu eens uitgesproken te horen. ''It's a very premium movie, yes'' . Tel daarbij op dat Liev Schreib zorgvuldig is geweest in de aankleding van zijn film, het weet de sfeer van het boek moeiteloos naar het scherm terug te toveren. Ik zou de film dan ook niet slechter noemen dan het boek, eerder anders.

Een redelijk dramafilm...

Komedie is mijn genre niet...

Wel grappig dat klein autootje zo tour rijdt...

Prima acteerwerk...

Grappig mooi verhaal, niet echt spannend...

Volgens mij is geen waargebeurd verhaal...

Mooi omgeving...

Jammer dat de Nederlandse ondertiteld met achter

buitenlandse tekst, dit is slordig...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Everything Is Illuminated gaat over een joodse Amerikaan die naar de roots van zijn grootvader zoekt in Oekraïne, die destijds tenauwernood kon ontsnappen aan de nazi's. Het vormt tevens het regiedebuut van acteur (en jood) Liev Schreiber. Al snel ontpopt de film zich als een roadtrip vol met ietwat obligatoire cultuur-botsingen, maar het geheel is best genietbaar.

De film is gebaseerd op een boek en dat is hier en daar wel te merken. Niet alleen in positieve zin in de dialogen, maar ook in negatieve zin in het feit dat sommige scènes niet of nauwelijks uitgelegd worden. Er wordt nogal wat aan de interpretatie van de kijker overgelaten en dat is tot op zekere hoogte niet erg, maar hier wordt een grens gepasseerd.

Het is een film die qua humor doet denken aan de roadmovies Little Miss Sunshine en Sideways. Geen dijenkletsers maar licht absurde situaties met subtiele grapjes. Een voorbeeld hiervan is wanneer Jonathan door de Oekraïense Alex wordt opgepikt op het station en Alex een blaaskapel instrueert de Star Spangled Banner te spelen voor de Amerikaanse gast. Echt zo'n gniffelmomentje. De grapjes zijn een beetje van dat niveau. De andere humor komt van de vertaalfouten en bizarre woordkeuzes van Alex. Een soort Borat avant-la-lettre. Vanzelfsprekend is Alex een soort 'wigger' die houdt van de Amerikaanse culcuur zoals Michael Jackson, basketbal en breakdancing. Dat voelt nogal obligatoir aan.

Als compensatie is daar zijn opa, een norse oude man die geen Engels spreekt maar sowieso niet veel spreekt. Althans, niet over zijn gevoelens. Veel moeten we dan ook aflezen uit zijn blik en/of vochtige oogjes en dat wordt op een gegeven moment irritant. Ik houd niet van films waarbij mensen dingen lang voor zich houden. Informatie moet je delen. Het houdt het verhaal alleen maar op.

De film opent heerlijk met enkele grappige scènes die door Schreiber leuk gefilmd en gemonteerd zijn (bijvoorbeeld de vuistslag die Alex van zijn vader incasseert). Maar gaandeweg slaat de toon van de film om: uiteraard komt Jonathan, die onderzoek doet naar joden en nazi's een aantal nare dingen aan de weet. En dan komt toch een beetje de moraal om de hoek zetten. Het was allemaal heel erg toen en daarom moeten onze traanbuizen maar weer eens open. Dat is niet een ontkenning van het feit dat WO2 verschrikkelijk was, maar wel een stuk kritiek aan het adres van de schrijver van deze film. Het voelt allemaal zo gekunsteld aan.

Meer te spreken ben ik dus over het regiedebuut van Schreiber: de film zit vol met originele camerastandpunten en andere visuele vondsten waardoor het heerlijk wegkijkt. Ik vind het altijd prachtig wanneer regisseurs méér doen dan een verhaal vertellen.

Elijah Wood, die wel nooit helemaal los zal komen van zijn Frodo imago, kan ik ondertussen beter verdragen omdat de Lord of de Rings films alweer wat dieper in het geheugen liggen. Hij doet wat hij moet doen: moeilijk kijken door een enorme jampotbril. Eugene Hutz kende ik niet maar hij doet het redelijk (zij het een wat makkelijke rol). Ster van de show is echter de karakterkop van de opa gespeeld door Boris Leskin. Hoewel ik het gesloten karakter van zijn personage zeer vervelend vond, valt niet te ontkennen dat hij zijn rol mooi neerzet.

Verder nog een eervolle vermelding voor de goed passende soundtrack - van typische oosteuropese vioolmuziek tot en met foute, drukke Oekraïense popmuziek.

3 sterren

Zeer leuke amusante roadmovie. Ik had er nog niet van gehoord en na enig opspeurwerk las ik dat de film niet in de zalen verscheen omwille van de tegenvallende bioscoopresultaten in de Verenigde Staten. Het is eveneens de enige film op het conto van Liev Schreiber, die het ook eens als regisseur wilde proberen. In mijn ogen een meer dan geslaagde poging.

Het is een vrij bizarre film. Uiteraard zit je met de locatie ergens in Oekraïne, maar de zeer aangename veelvuldig voorkomende zigeunerdeuntjes maken het fijn en luchtig. Ook de setting van de stokoude maar oerdegelijke Trabant past volledig binnen het concept.
Elijah Wood is zowat de ster van de film, maar komt er in mijn ogen toch niet helemaal uit. Het zijn vooral Alex en diens vader die zorgen voor de sfeer en diepgang. Het personage van Wood, een introverte Amerikaanse Jood die op zoek gaat naar de vrouw die zijn grootouder gered heeft van de Nazi's. Je komt erg weinig van het personage te weten behalve dan het feit dat hij vegetariër is en de eigenaardige gewoonte heeft relikwieën van van alles en nog wat aan zijn muur te hangen.

De film kent een aantal hilarische momenten. De norse vader van Alex is geweldig en het woordenboekengels van Alex levert leuke humor op. De conversaties over de hondenfobie, zijn naam, of het vegetarisme van Jonathan was super. Naar het einde van de film toe werd het een pak serieuzer en verdween de humor. Het einde laat de kijker met vragen zitten en de dood van de vader laat een leemte achter. Alles bij elkaar een geslaagd debuut van de regisseur.

"Waarom doet ge dat ?"

"Omdat ik het niet zou vergeten"

Dergelijke gekke dialogen komen wel meer voor in deze film die toch ernstige gebeurens uit WO II bergt.

Maar het is nu éénmaal een film die ge kunt verguizen of ophemelen.

Bijzonder is hij wel, eigenzinnig uitgewerkt met meerdere originele cameravondsten.

Erg mooie zichten.

Het debuut van regisseur Liev Schreiber is de verfilming van de gelijknamige roman van Jonathan Safran Foer. Foer beschrijft een reis die hij in Oekraïne ondernam. Een zoektocht naar zijn roots. De held en verteller is de Joodse auteur zelf. Begeleid wordt hij door zijn tolkende gids Alex die eveneens een vertellende rol vervult en wiens bijdragen vaak verzanden in vaag gezwets. De derde persoon van belang is Alex’ enigmatische grootvader die het trio door de landelijke uithoeken van Oekraïne chauffeert. Uithoeken waarin zelfs de plaatselijke bevolking niet altijd de weg weet.

Everything is Illuminated is eigenlijk een film die bestaat uit twee delen. In het begin houdt de film zich bezig met de culturele en sociale clash van de Joodse schrijver met de Oekraïense samenleving en met de verschillen binnen het reisgezelschap. De film doet dat vooral luchtig. Het reisgezelschap is een bizarre samenklontering van gekke personages. De verschillen, het onderlinge onbegrip en de misverstanden die daaruit voortkomen zijn op zijn minst lachwekkend en af en toe heerlijk hilarisch.

In de tweede helft stapt de film weg van de verstrooiing en het amusement en belandt in ernstiger vaarwater. Dat gebeurt als het ware fluisterend. De reis die in eerste instantie als leuk en grappig werd voorgesteld, ontpopt zich steeds meer als een ernstige, treurige, naargeestige en melancholische reis door een niemandsland vol verzwegen verhalen en gebeurtenissen.

De film bezit bizarre personages, zonderlinge personages en halfgare personages, die daarnaast altijd intrigerend zijn. Gewoonweg heerlijk. De hoofdrol is voor Elijah Wood. Een goeie rol. Zijn personage, dat vreemd is uitgedost met een bril met jampotglazen, gekleed gaat in een zwart pak en een vreemde verzamelwoede bezit, maakt op geloofwaardige wijze de stap van onwetende toerist naar gewaardeerd lid van het reisgezelschap.

Eugene Hutz heeft een belangrijke rol als tolk en gids. Zijn aandeel in de film is vooral een amusante, hoewel ook zijn personage op een bepaald moment met gebeurtenissen wordt geconfronteerd die hem bewuster maken van de kwaliteit van zijn eigen leven en hem inzicht geven in zijn familieverleden. Tot slot is daar de grootvader. Een man die pretendeert blind te zijn en daarom gezelschap heeft van zijn blindengeleidehond maar ook de man is die doodleuk de auto bestuurt waarin het trio zich verplaatst. Grappig. En ja, dat bewijst tevens dat de gebezigde humor nogal absurd van aard is.

Everything is Illuminated is een smakelijke, humoristische en melancholische film. Ook een rustige film. Soms wordt er minutenlang niet gesproken. De film is bezaaid met beelden van landschappen die op mij vaak een bevreemdende werking hadden. Soms mooi. Soms grauw. Soms treurig. Maar altijd indrukwekkend. En tussendoor gebeurt er dan steeds wel iets waarover je kunt gniffelen of je kunt verbazen. Ja, fijne film.