Trois Couleurs: Blanc (1994)

Vandaag gezien, ik ben het geheel eens met madecineman- commentaar. Blanc vind ik ook beter dan Blue. Eigenlijk veel beter. Prachtig gefilmd en hele mooie muziek. Julie Delphy is echt wonderschoon. Ik geef 4,5

Nadat ik pas Bleu had gezien, was nu deze aan de beurt. Hoge verwachtingen aangezien Bleu mij heel goed bevallen was. En deze werden ingelost, zij het op een andere manier. Bij het eerste deel uit deze trilogie was vooral de combinatie van beelden en muziek verbluffend. Bij deze had ik dat iets minder (nog steeds heel goed), audiovisueel dus minder sterk dan deel 1.

Het verhaal daarentegen kon mij hier meer boeien. Er gebeurt heel wat meer dan in Bleu, die het vooral moest hebben van de depressieve, weemoedige sfeer. Het werd geen enkel moment saai en het was allemaal een pak luchtiger.

Ik kijk al uit naar Rouge, die volgende week aan de beurt komt.

4*

Een interessante film, Bialy van Kieslowsky. Het tweede deel uit de trilogie, die zou moeten gaan over gelijkheid. Zoals ook vele anderen opmerkten was dit thema vrij lastig te ontdekken, toch viel dit na afloop nog wel mee. Zoals Kieslowski zelf ook zegt in een interview op de dvd, gaat de film onder meer over vernedering, de negatieve invalshoek dus van ongelijkheid. Volgens hem wil en kan de mens niet gelijk zijn aan anderen.

Op een aantal manieren komt dit naar voren in de film. Allereerst natuurlijk het grote thema van de vernedering en de wraak, maar daarnaast ook concreter in de behandeling in de rechtszaal. Dit noemt Karol dan ook bij name: hoe zit het met de gelijkheid, op het moment dat iemand de taal niet spreekt?

Ook worden er negatieve kanten belicht van situaties als er wél sprake is van gelijkheid. Karol wordt in feite gelijk aan de 'schurken' die dat land wilden kopen, hij wordt in feite ook gelijk aan zijn ex-vrouw, door haar net zo te vernederen als zij dat met hem deed.

Interessant was ook het personage Mikolaj, die een beetje de reddende engel speelt. Dood en leven worden met hem ook in de film vervlochten.

Visueel was de film redelijk tot goed. Soms doodgewone scenes werden afgewisseld met prachtige beelden, bijvoorbeeld van de twee mannen op het ijs.

Al met al een vrij goede film weer van Kieslowski, maar ik miste de uitgesproken thematiek en de visuele hoogstandjes toch een beetje. Het had meer kunnen worden, nu 4 sterren. En dan mats ik hem nog!

Een klasse minder dan Bleu. De cinematografie is minder overweldigend en de film is nogal 'scriptmatig' (zie het bericht van Onderhond). Blanc draait echt om het plot en dit is, hoewel aardig, wat te gekunsteld. Ik snapte ook weinig van de motieven van zowel Karol als Dominique. De ontknoping vond ik daardoor nogal verwarrend. Wel beter was de muziek. Die is nog steeds bombastisch en weinig subtiel maar het werkt hier in ieder geval niet negatief.

Uiteindelijk vond ik Trois Couleurs: Blanc wel een goede film maar van een andere categorie dan het eerste deel. In sterren uitgedrukt scheelt het slechts een halfje, d'as dan wel weer vreemd eigenlijk. 3,5*

TC Blue viel me erg tegen, greep me totaal niet. Zojuist Blanc gezien en deze vond ik veel beter! Ik vond het verhaal prachtig van begin tot eind, het acteerwerk overtuigend, de vormgeving mooi...

kortom, hele dikke 4!

Mooiste en meest vermakelijke film van Kieślowski. Met deze film heeft Kieślowski haast de ware perfectie benaderd. Ik kan me geen andere film voor de geest halen waar de harmonie tussen kunst, symboliek, vakmanschap en visie van dit kaliber is.

Kieślowski is een van de allergrootsten, zo niet de grootste cineast van de 21ste eeuw (vele malen beter dan Tarkovsky, Bergman e.d.). En Biały is een absoluut hoogtepunt uit zijn oeuvre.

***** / *****, voor de korrelige fotografie, dynamische cinematografie, zuivere timing…

Mooie film van Kieslowski, die me alweer wist te verbazen na het zien van het iets mindere Dekalogue 5.
De kracht van de film zit hem voor mij in Karol, die uitmntend gecast is als de triestere versie van Charles Chaplin die hier een spel komt opvoeren van humoristische slapstick en emotie, de man die alles kan (zichzelf in valiezen steken voor uren lang, lijken kopen,... )behalve neuken zeg maar.

Het tweede zeer intrigerende aspect aan de film is de muziek, de hemelse vioolstrijken die mooie gepaard gaan bij het -nogal van de hak de tak springend- verhaal.

Ik was wel niet echt opgezet bij het einde, want hoewel de film maar 88 minuten duurt, vind ik hem net iets te lang.
Had het niet mooier geweest om de film te eindigen na de eerste witte flash (Dominique die klaarkomt)? Of misschien bij de tweede (waar Karol verdwijnt en z'n vrouw de bak in laat draaien)?
Het echte einde kwam bij mij dan ook wat te getrokken uit.
3.0*

Ik verheug me nu al op Rouge die ze komende zaterdag zullen spelen op Canvas

Het laatste dat ik van Krzysztof Kieslowski’s ‘Trois Couleurs: Blanc’ verwachtte was een simpel zero-to-hero-verhaaltje, voorspelbare en/of onlogische plotwendingen incluis. In tegenstelling tot de voor de hand liggende emoties uit ‘Bleu’ gaat Kieslowski in ‘Blanc’ naar het andere uiterste: gevoelsmatig zijn alle personages een puinhoop, blijkbaar niet in staat de consequenties van hun daden te dragen...

Staak dus uw zoektocht naar ware diepgang, en je weet meteen ook waar Spielberg zijn voer voor ‘The Terminal’ gehaald heeft...

Ontgoochelende 2,15*

Julie Delpy legt het einde van deze film uit.

http://youtube.com/watch?v=1gqYoVAErLQ

Ja, toch wel beter dan Bleu, maar minder dan Rouge. Veel lichter, dat is zeker, en ook gewoon veel mooier. Het verhaal is boeiender, de hoofdacteur is leuker en beter dan de hoofdactrice van Bleu en het geheel was minder saai dan Bleu. Maar toch vond ik deze ook niet echt geweldig. De trilogie lag me duidelijk niet zo, nu ik er zo op terugkijk. Ik had het allemaal heel anders verwacht, en toch meer de kleuren willen zien terugkomen.

3* voor deze.

Er valt veel positiefs te melden over 'Blanc'. Het camerawerk en de montage zijn wederom erg fraai (mooi gekaderde shots die perfect in elkaar overvloeien). Daarnaast is het verhaal aandoenlijk en de personages leuk (een understatement voor Delpy overigens).

De plot wordt echter onvoldoende ondersteunt, dramatisch gezien, om enige identificatie o.i.d. mogelijk te maken (voor mij althans). Het is een aangenaam schouwspel, maar deed verder weinig met me.

De schaarse informatie die de kijker toegespeeld krijgt zorgt voor een aangename vorm van suggestie, maar tevens een grotere afstand m.b.t. het verhaal. Overigens valt de eindscène wat dat betreft redelijk uit de toon; de film krijgt op de valreep nog een relatief gesloten eind mee.

Een stuk luchtiger dan Bleu, soms zelfs bijna komisch!

Ik werd prettig hierdoor verrast, na de toch wel wat sombere Dekalog 1 t/m 5 en Bleu.

Blanc spreekt me dan ook meer aan dan Bleu, waarschijnlijk omdat het verhaal me meer ligt; er 'gebeurt' meer! Bovendien kon ik me beter inleven in de personage Karol, ik leefde echt met hem mee en gunde hem zijn 'break'!

Maar ik hou van regisseurs en films die me verrassen. Kieslowski associeer ik toch meer met films die je een beetje een deprigevoel meegeven (ja, ik heb vaak last van vooroordelen! Maar ik probeer ook van tevoren zo weinig mogelijk van een film te weten te komen, zodat ik die ècht Blanc kan bekijken!).

Nu nog Rouge, ik ben benieuwd!

Vond deze film opzich even sterk als zijn voorganger Blue..

Blue was heel down.. deze film opzich ookwel maar wordt luchtig verteld en valt nietzo zwaar op de maag als blue dat deed..

Wat me opviel is dat er nu geen vrouw bij die glasbak was maar een man.. of heb ik dit verkeerd gezien..?

Vind zowel Blue als Blanc een erg aparte sfeer hebben.. het acteren was weer van een goed niveau en het verhaal kwam redelijk uit de verf! het einde vond ik iets minder.. had wat meer aan gedaan mogen worden wat mij betreft.. zelfde cijfer als zijn voorganger.. 3,5 !

Zeer goede film van Kieslówski maar minder dan "Bleu" en "Rouge". Visueel vond ik die andere films gewoon een stuk beter o.a. vanwege het kleurengebruik. Dat vond ik in deze film zeer somber, hoewel het wel bij het verhaal, dat zich grotendeels in het post-communistische Polen afspeelde, paste. De Oost Europesche landen vlak na het communistische tijdperk hadden zich nog niet direkt kunnen bevrijden van die grauwheid, die zo kenmerkend was in de landen die een communistisch systeem hadden.

Het verhaal vond ik daarentegen zeer origineel en daarom ook erg goed. Ook werd verwezen naar een andere film "Le Mépris" waar ook de vrouw, zonder duidelijke reden, haar man verachtte. Zie de scene met de poster met Brigitte Bardot. Dat kan nauwelijks toeval genoemd worden. Kieslowski maakt in zijn films wel vaker gebruik van dit soort trucjes.

4,0*

Ben ik niet met je eens. Dominique wil niet meer met Karol samenleven omdat hij haar niet meer kan bevredigen. Karols impotentie slaat op veel migranten uit het Oostblok. Veel migranten presteren namelijk onder hun niveau/kunnen en voelen zich machteloos in hun nieuw thuisland. De hele film gaat over de gelijkwaardigheid.

De minste van de trilogie. Zoals al eerder aangehaald is dit deel scriptmatiger dan de andere en hierdoor wordt er aan sfeer ingeboet. Misschien dat een luchtige Kieslovski voor mij minder werkt:

verlaagd van 4* naar 3,5*

Hier kan ik mij deels mee vinden. Vond het inderdaad soms bijna komisch (zwarte komedie zou niet eens een slechte beschrijving zijn), maar ik had toch meer connectie met Juliette Binoche in Bleu. Hierin was de karakterontwikkeling zo sterk en gedetailleerd neergezet dat ik in het verhaal meegesleurd werd.

Bij Blanc had ik dit minder, mede door het feit dat hier sprake was van veel meer gebeurtenissen en dat er gewoon véél meer spanning was. Bij Bleu was het eerder languit op de bank liggen en de film over je heen laten gaan en bij Blanc zat ik eerder op het puntje van mijn stoel. Ik vind het qua stijl gewoon een totaal andere film dan Blue waardoor ik niet echt kan zeggen welke mijn voorkeur geniet.
Morgen Rouge kijken.

Niet zo goed als Bleu vooral omdat er in mijn ogen op psychologisch vlak minder dingen gebeuren en op minder poetische wijze worden verteld. Aan de andere kant is deze vlotter en entertainender.

Prima zwarte komedie, alhoewel het wel meeviel met de lachmomenten, maar goed... Het is wel het minste deel van de Trois Couleurs-trilogie, maar toch nog bijzonderder dan een aangenaam tussendoortje.

Bleu is een soort van remake van Bez Konca, is oversentimenteel en Juliette Binoche is (in Bleu) irritant. De fotografie in Rouge is even goed als in Bialy, maar die film is minder vermakelijk. De verhaalstructuur van Bialy vind ik de beste van de 3 -> met flashforwards en flashbacks, meer Pools, de cinematografie is fenomenaal en thema's spreken mij het meeste aan.

Zonder twijfel het beste deel van de trilogie en zijn oeuvre. Overigens is dit ook een van de lievelingsfilms van Zhuangzhuang Tian (Dao Ma Zei). Hij heeft smaak.

Trois Couleurs: Blanc is visueel gezien en qua diepgang zonder twijfel de minste in de reeks, maar 'inhoudelijk' weer de beste. Minder sfeervol maar weer wel met humor. De cast is minder sterk maar de oppervlakkige personages zijn redelijk interessant terwijl er meer dan genoeg gebeurtenissen en situaties zijn om de aandacht van de kijker vast te houden. Ondanks een sterk begin en een vlot tempotje, verzandt de film al snel in het voorspelbare en eenvoudige. Het verhaal biedt wel wat luchtig vermaak maar is gewoonweg te simpel uitgewerkt. Alsof met door tijdgebrek niets beters kon verzinnen. Naarmate de film vordert, verliest het zichzelf in het verhaaltje en werkt het naar een ontknoping toe dat meer voelt als een anti-climax. Een werkelijk slap, inspiratieloos en cliché geëxecuteerd verhaaltje over gelijkheid.

Oei, een stevige tegenvaller na het prachtige Bleu. Minder diepgang, minder interessante personages, visueel een stuk minder (alhoewel dat slow-motion stukje toen Karol zijn vriend met een losse flodder neerschoot erg mooi was) en ook het verhaal is nogal saai. De muziek is een lichtpunt. 3 sterren, en dan ben ik nog gul.

Ik vond Julie Delpy echt heel mooi, goed, naturel overkomen, net als haar tegenspeler. Erg mooi koppel ook, en prachtig eindshot. Liefde is, zoals ik best wel heb ervaren in bepaalde dingetjes, echt goed om te voelen, goed om te zien. Liefdevolle gesprekken, liefde die je hebt die je nooit meer voorbij wilt laten gaan. Ik ben ook best een romantische ziel, geloof heilig en oprecht dat ware liefde bestaat, dat het alles overwint. En dan ben ik naiëf, ja, misschien wel, maar ik geloof ook absoluut en voor altijd in liefde op het eerste gezicht, dat je alles om je heen vergeet als je als meisje zijnde, die ene zo heel speciale jongen tegen komt, of, als jongen zijnde, dat ene speciale meisje tegen het lijf loopt. Dat je na al die jaren nog steeds vreselijk verliefd bent, of weer opnieuw kunt worden als je je geliefde iets ziet doen.

Liefde heelt, liefde is prachtig.

Dit was mijn eerste Trois Couleurs film, en ik moet echt zeggen, dit is echt waanzinnig mooi in beeld gebracht, prachtig camerawerk, en zoals gezegd schitterend en uitstekend acteerwerk. Dik verdiende 4,5*, met, ga ik echt vanuit, een verhoging van een halfje als ik hem nog eens zal zien.

Net als de twee andere kleurtjes, heeft ook deze zo'n beetje de subtiliteit van een bulldozer. Snap niet helemaal waarom deze films zo geprezen worden juist vanwege hun symboliek etc. maar ja,

In ieder geval is dit wel de meest vermakelijke met een hoop droge humor. Jerzy Stuhr steelt de show als kapper Jurek.

Blue vond ik een beetje een over de top drama, weliswaar met mooie plaatjes maar moeilijk meeleefbaar. Blanc daarentegen is een sterk verhaal vol symboliek en meerdere lagen, als een gedicht dat vele facetten aansnijdt. In Blanc draait het letterlijk en figuurlijk om Het Huwelijk en de verstikkende gevolgen (als een gevangenis) van dit verbond. Gelijkheid als één van de peilers van de Franse 'driekleur' krijgt ook in meerdere aspecten gehoor, al was het alleen al in 'met gelijke munt terug betalen'.

Mooi dat Liefde en de Dood elkaar zo op de hielen zitten. Tot nu toe is Blanc verreweg mijn favoriet uit het drieluik.

Op naar Rouge voor een tweede gedegen kijkbeurt.

Stuk interessanter dan Bleu, daarom ook een wat hogere beoordeling.

Verder vond ik dit ook weer niet zo waanzinnig bijzonder, mooi geschoten ja, en ook een boeiend verhaal dit keer, maar ook niet zo gek veel meer. Leuk om te zien, maar na Bleu misschien ook wel weer een kleine teleurstelling.

3.5*

Na Blanc verwachten de mensen doorgaans weer zo'n emotioneel geladen drama, en dan valt deze vaak tegen. Dit is meer een zwarte komedie, eerder licht van toon.

Vermakelijk, maar geniaal vond ik het absoluut niet.

Minder dan Bleu, waar naar mijn smaak meer aandacht aan het visuele werd geschonken. Toch hier ook een paar mooie shots van het Poolse landschap, maar het is allemaal net wat te weinig. Verder hing er een aardig sfeertje dat de boel nog redt. Verhaaltje was wel okee, maar ik begrijp niets van de acties van Karol. De hele film smacht hij naar zijn ex. Wint hij haar eindelijk terug, zorgt hij ervoor dat ze in de bak draait.
Vind ik raar.

3*.

Kan niet begrijpen dat deze film zo hoog staat, is toch een 12 in een dozijn film, niets apart gewoon een middelmatige film, Karol speelt goed:3,0

Bleu is beter 3,5

Vanavond Rouge.

Gekke intrigerende film. Wist niet goed wat te verwachten.Maar niet slecht. Ongewone beelden, ongewone verhaal. Later nog een s weer zien.