Les Noces Barbares (1987)

Zwaar psychologisch drama.

Een lange, vrij saaie intro, waarbij je als kijker met vraagtekens blijft zitten over waar het nu eigenlijk om draait. En met bovendien, vooral in het begin met de jonge Ludo die op zolder woont, een wat surrealistisch sfeertje; iets waar ik niet echt voor open sta.

Het verhaal wordt gezien door de ogen van Ludo, een zwakbegaafde jongen, aan zijn moeder gehecht, maar door haar verstoten omdat hij het 'resultaat' is van een (groeps)verkrachting.

Heel hard, heel droevig, maar ook weer onecht: waarom bijvoorbeeld ageert de stiefvader niet ? Niet naar Ludo toe - hoe hij behandeld wordt door z'n moeder, het feit dat hij in een instelling geplaatst wordt; en niet naar (het trauma van) Nicole toe.

Allicht was dat voor de regisseur (en de schrijver van het boek) niet het doel: geen duiding bij de situatie, het gaat alleen om Ludo.

En het zijn dan meteen ook de twee acteurs, zowel het kind, als de jong volwassen Ludo, die de film toch het bekijken waard maken. Vooral Thierry Frémont is heel erg sterk: hij is de realiteit binnen het surrealisme.

Pakkend einde - al had mijn buikgevoel het zien aankomen.

3,5* - dat is best veel wanneer ik m'n eigen commentaar hier herbekijk. Maar die Thierry...

Zwaarmoedige film over het leven van een mentaal beperkte jongen. Geboren nadat zijn moeder verkracht werd. Vervolgens verstoten en liefdeloos opgevoed. De enige waarbij hij nog een sprankeltje genegenheid van kreeg waren zijn stiefbroer en stiefvader.

Er passeren een aantal harde scènes waarbij de hardvochtige moeder de revue passeert. Van mishandeling is geen sprake, althans toch niet fysiek. Vreemd wel dat de stiefvader hierbij zelden of nooit op reageerde. Ludo creëert een haat-liefdeverhouding ten aanzien van zijn moeder die op het einde escaleert.

Prima rol van zowel de jonge als oude Ludo. Prima cinematografie ook, somber en sober, maar wel effectief.