Brødre (2004)

Weer een erg goede Deense productie. Uitstekende regie en prima acteerwerk, van zowel Kaas, Thomsen als Nielsen. Enige minpuntje is dat het verhaal wat te dik is aangezet. Dit weerhoud me ervan om de film een echte topwaardering te geven.

4*

Prima film, maar helaas geen topper. Vond geheel het niet altijd even origineel, nogal wat reacties onrealistisch (wat overigens meer aan de director dan aan de acteurs lag), maar vond ook sommige acteurs niet altijd even goed; vooral de kids hadden duidelijk nogal wat moeite om tranen te laten vloeien en ook de prachtige Connie Nielsen ging dit duidelijk niet altijd even makkelijk af. Tuurlijk, de kids zijn nog jong, maar ik ken zat voorbeelden van kinderen die VEEL beter spelen.

Ulrich Thomsen en met name Nikolaj Lie Kaas spelen echter weer de sterren van de hemel, zoals we van ze gewend zijn.

3.5 *

Kwam een beetje laat op gang maar is uiteindelijk wel een redelijke film geworden maar het had zeker meer kunnen worden en ook wel jammer van dat open einde

goeie film, maar toch heb ik de indruk dat hij hier ietsje overgewaardeerd wordt, waarschijnlijk omdat het een deense film betreft. verhaal is goed, cast is uitstekend maar de film is gewoon iets te conventioneel. toch zijn er paar scenes die er bovenuit steken, maar al bij al net niet voldoende voor het status van topper

Ik vond het een hele mooie overtuigende film!

Een film naar mijn hart!

Wow! Wat een film. Schitterende regie, enkele fantastische scènes en prima acteerwerk. De scène waar Michael helemaal door het lint ging was echt fantastisch.
Het moet ook wel verschrikkelijk zijn, er alles aan doen om in leven te blijven en dan thuis komen en je een vreemde voelen in je eigen gezin.

Ik ben nu echt wel nieuwsgierig naar de andere films van Susanne Bier.

4,5*

Sterke film! Vond de regie en acteerprestaties erg sterk. Micheal was sterk geacteerd in de sleutelscènes, vooral naar het einde toe verbeterde het. Ook zijn vrouw en de oudste dochter vond ik sterk goed acteren.

Alhoewel het verhaal op papier cliché klinkt, de film is het des te minder. Vooral de regie en het goede camerawerk dragen daar de credits van.

Enig minpuntje: ik hoopte ergens nog dat de vader-zoon relaties een beetje beter uitgewerkt konden worden. Met het karakter van de vader kon nog zoveel meer gedaan worden. (naar mijn gedacht).

Een zeer goede film die de kijker intens in het leven en kwesties van de personages meesleurt. Daarom een welverdiende 4*.

Erg mooie aangrijpende film. Deze film schetst goed de moeilijkheidsgraad van de militairen die zich na erge gebeurtenissen weer moeten aanpassen aan de werkelijke maatschappij, waarin niets is veranderd. De miliairen zijn meestal gedesillussioneerd en voor lange tijd terug geworpen op hunzelf. Dat komt erg goed tot uiting in de film.

Wat ik wel jammer vond was dat ik veel dingen kon voorspellen.

Ik zat steeds: Ohh wedden.. die andere gevangene gaat dood, die broer gaat vast met die vrouw, ohh hij gaat vast op bezoek bij ditte en gustav.

Maar al met al, heb ik genoten van deze film! Een goede score op mn lijstje waard!

Helemaal mee eens. Een aangrijpende film en een film die je aan het denken zet. " Onze jongens" in Afghanistan hebben hier ook meer te maken. De druk is ongelovelijk, de gruwelijkheden afschuwelijk en volgens mij is het enorm moeilijk om na de tijd je normale leven weer op te pakken. Zeker als de maatschappij en politiek je als een baksteen laat vallen zoals vaak gebeurd.

We (mijn echtegenote en ik) hebben hier uitvoerig over nagepraat. Onder dergelijke druk iemand om het leven brengen om zelf te kunnen overleven is afschuwelijk en moet hoe begrijpelijk het ook is ons inziens wel bestraft worden. Maar ik heb hier persoonlijk toch nog meer clementie mee dan veel mensen in onze maatschappij die niets ondernemen als iemand in doodsnood zit. Of mensen die zwijgen waar ze zouden moeten spreken. De laatste categorie mensen komen echter meestal weg zonder straf.

Een goede film van Susanne Bier, maar duidelijk geen meesterwerk. Daar waren een tweetal aspecten van de film te zwak voor. Met name het camerawerk vond ik niks, het kwam goedkoop over en kon mij niet overtuigen. Daarnaast het verhaal dat nogal clichématig overkwam en teveel ongeloofwaardige wendingen bevat. Wat mij betreft werd het allemaal iets teveel aangedikt, jammer want anders had dit een topper kunnen zijn. Die Connie Nielsen is trouwens echt een prachtige vrouw.

Wat een vervelende behaagzieke film. Een film die met een mank uitgangspunt probeert te scoren in volvet drama. En dat op de gekende Deense manier met intens acteren, op-de-huid-camerawerk en de bekende acteurskoppen (Thomsen, Kaas, Nielsen) etc.

Biers andere film die ik zag en vele voorgangers met dezelfde cinematografische (Dogme-like) aanpak waren stukken beter en troffen soms doel. Het gedoe met de oorlog vond ik er met de haren bijgesleept en puur misbruikt om het effect erin te hameren. Ik kreeg er het gevoel van wat ik in de eerste zin behaagziek noem. De anderhalve ster is voor Connie Nielsen, die veel kan doen met weinig.

Intense, loodzware film. Er wordt een aantal pittge morele kwesties aan de kaak gesteld, op een manier die nog lang in je hoofd blijft spoken. Verder ben ik het mochizuki eens dat de manier waaróp ondertussen wel een beetje uitgekauwd is, en inderdaad die eeuwige zelfde koppen in de Deense cinema.

Al met al toch zeker de moeite waard, ware het niet dat een zakdoekje bij de hand raadzaam is

3 *

Film die scripttechnisch toch niet helemaal geweldig loopt (je ziet de redelijk lompe verhaalopzetjes van een mijl aankomen), maar in het laatste half uur door de zeer goede acteurs dan gelukkig toch nog weet te beklijven.

Jammer van dat ongeloofwaardige begin in Afghanistan, maar daarna ontwikkelt zich toch een spannend drama.

Zware tegenvaller.

Het hele verhaal is rommelig in beeld gebracht. Vooral het eerste uur wordt er een beetje van de hak op de tak gesprongen. Er wordt van alles in het eerste uur gepropt waardoor er geen tijd is om diepgang te creeëren. Als kijker kan je je ook niet inleven in de personages omdat de scenes te kort zijn en er snel naar een andere scene wordt overgegaan. Ook heb je als kijker geen tijdsbesef. Hoe lang zit Michael in Afghanistan? Dat is toch een heel belangrijk deel van de film.

Diepgang heb ik niet gevonden in de film. Er worden verschillende thema's aangehaald maar geen enkele wordt uitgewerkt. De vader-zoon relatie wordt naar de voorgrond gebracht om er daarna niks meer mee te doen. De relatie tussen Jannik en Sarah wordt niet uitgediepd. Wat gebeurd er nu eigelijk tussen die twee? Dat is toch een van de uitgangspunten van de film maar het wordt niet uitwerkt. Meer dan spelen met de kinderen en de keuken verbouwen doet Jannik niet. Het verliefd worden tussen hem en Sarah wordt in 1 scene aangehaald en daarna weer losgelaten. De hele film hangt aan elkaar met oppervlakkigheden. Voor een film die zo hoog aangeschreven staat had ik op z'n minst wat diepgang verwacht.

De acteerprestaties dan. In tegenstelling tot velen hier vond ik Connie Nielsen erg zwak. Ze kent de hele film tegenslagen en toch loopt ze wel heel erg veel te lachen, vooral op wel heel rare momenten. Waarna ze toch maar in een huilbui uitbarst. Maar vooral haar domme smile werd op de duur enorm irritant. Net alsof ze aan een of andere drug zat. Haar gezichtsuitdrukkingen waren eigelijk heel de film door verkeerd, maar eigelijk ligt dat in de lijn van de film. De hele cast werd trouwens van het scherm gespeeld door de oudste dochter. Heel erg sterk was die.

Dit is eigelijk de eerste film ooit waarvan ik dacht: dit is echt slecht geregisseerd. De hele film was een rommeltje; Van het camerawerk tot de scenes die veelal los van elkaar stonden en geen intressant geheel vormden. Geen greintje diepgang. En zo kan ik blijven doorgaan.

Jammer genoeg zat er veel potentieel in de film maar werd hij enorm slecht uitgewerkt. Van zo een geprezen regisseur valt me dat zwaar tegen. 1,5* voor het potentieel dat de film heeft.

Aanrader deze vrijdag

Deze ga ik niet misschien kijken, deze ga ik zeker kijken.

Goede film maar ik had er toch meer van verwacht.

De chemie tussen de karakters vond ik toch wat te min. In dit soort films verwacht ik toch wat meer spanning tussen de karakters.

Dit lag aan het script en niet aan de acteurs want de acteurs waren erg goed vond ik.

De regie was ook goed alleen dat filter (de hoekjes donkerder dan het midden van het scherm) zonder enige meerwaarde vond ik irritant. Dat filter zou geschikt zijn om een voyeuristisch gevoel te geven maar daar is deze film helemaal niet naar.

Vanwege het makkelijke einde en vanwege dat zinloze filter, waar ik me na verloop van tijd toch wat aan ging ergeren, net geen 4 maar een dikke 3,5

Prachtige film. Punt.

Er zijn al "film recensenten" genoeg. Als je ooit met een getrouwd bent geweest heb je zelf geen behoefte om er ook een te zijn. Bovendien zijn ze vaak zo behoorlijk irritant naast je op bank bij film kijken.....hoe vaak ik niet heb gezegd; "Kan de film kritiek a.u.b. boven met z'n computer gaan spelen?" Pfff......

Kijkend naar Connie Nielsen, zo mooi, zo getalenteerd, vroeg ik me af waarom een Charlize Theron zo'n ster is en Connie Nielsen niet? Misschien ook wel goed zo.....ik werd gelukkig nu niet afgeleid door kreten in m'n achterhoofd als "Je 'Adore Dior"......(voorbeeldje)

Haha, fijn dat je dat ff met ons deelt, alleen is dit de omgekeerde wereld lijkt het wel. Dit is een filmsite en geen relatiesite. Op een filmsite kun je recensies van films verwachten en jouw reaktie past dus meer op een relatiesite of iets in die geest thuis. :-P

Maar het was wel erg grappig vond ik, you made my day.

Thanx. :-P

Een drama met als uitgangspunt dat iemand terugkomt uit Afghanistan nadat hij daar gevangen heeft gezeten, hierdoor een trauma van over houdt, zich hierdoor vervreemd voelt in onze maatschappij, daar kan best wel een mooi drama van gemaakt worden, hoewel dit soort films nu niet direkt 'my cup of tea' zullen zijn. Maar je moet dan wel met een geloofwaardig verhaal komen. Toen ik op een gegeven moment te zien kreeg dat Michael om zijn leven te redden zijn medegevangene dood moest slaan was het eerste wat ik mij afvroeg of dit soort wreedheden met gevangen genomen westerse militairen in de oorlog in Afghanistan ook wérkelijk gebeurd zijn. Wij hebben met de oorlog in Afghanistan wel over een zeer actueel onderwerp te maken. Wil je dit onderwerp in een film betrekken, dan is geloofwaardigheid een vereiste. Na deze scène - voor mijn gevoel ver over de top - kon ik niet meer in de film komen, mijn interesse in het verdere verloop van de film was hierdoor op slag verdwenen. Ik heb de film daarom ook niet verder afgekeken.

De scène die jij beschrijft, Wibro, was natuurlijk een keerpunt in de film. Wat ik me begon af te vragen was wat ik gedaan zou hebben als de keus aan mij was geweest. Maar de omstandigheden waarin Michael zat zijn mij natuurlijk ook vreemd; men kan er nog zoveel over vertellen, maar je moet het zelf meemaken om te weten hoe je zou reageren. En of zulks werkelijk gebeurd zou kunnen zijn? Het zou me niet verbazen. Moslimextremisten zien Westerlingen als barbaren, wat ze waarschijnlijk ook wel graag willen bewijzen met dergelijke voorbeelden: Kijk nou, ze slaan gewoon elkaar dood om zichzelf te kunnen redden! Daarmee wil ik niet zeggen dat alle moslims op een dergelijke manier handelen. Oftewel, ik heb deze opmerking niet racistisch bedoeld. Niet alle moslims zijn extremistisch. Zo, ik heb mijzelf van alle blaam gezuiverd .

Ik heb sowieso een zwak gekregen voor Ulrich Thomsen na Festen en Adams Æbler. Na het zien van die laatste film geldt dat ook voor Anders Thomas Jensen, wiens verdere oeuvre ik ook graag zou willen zien. In Adams Æbler heeft ook Nikolaj Lie Kaas een klein rolletje. Van deze man zou ik ook graag meer zien.

Goed, de film.

Ik werd erdoor uit het lood geslagen. Eigenlijk is het verhaal best simpel, maar zo mooi in beeld gebracht! Hoe het dagelijks leven van de achterblijvenden de hoofdmoot vormt vond ik zeer aangenaam. Natuurlijk mist de familie hun zoon/broer/echtgenoot/vader, maar het leven gaat door. Wat me wel opviel was de manier waarop Michael na bevrijding ontvangen werd, alsof ie alleen maar heel lang op reis was geweest. Maar ja, hoe zou dat in het echt gaan? Het zal voor beide partijen toch heel ongeloofwaardig zijn dat iemand die doodgewaand werd toch weer thuiskomt. Zijn gedrag bij thuiskomst kan ik me goed voorstellen; hoe afstandelijk Michael zich houdt en achterdochtig wordt, lichtgeraakt. En dan is er nog het dilemma van Niels Peter; wat/hoeveel moet hij vertellen? Kan hij überhaupt vertellen? Ik ging persoonlijk door een Hel toen Michael op bezoek ging bij Niels' weduwe, die in de waan werd gehouden dat ze helemaal geen weduwe was; maar hoe verschrikkelijk ook, hierbij kon ik me ook een voorstelling maken, daar ik ook niet iemand zo gemakkelijk geestelijk zou kunnen breken met dergelijk vernietigend nieuws.

Verder vond ik dit tijdens het kijken een film die eigenlijk niet afgesloten kan worden. En daar hebben Jensen en Bier goed over nagedacht, want de film heeft een vrij open einde.

Ik werd meegesleept door alle personages, ook door de kinderen, wat speelden die goed !

Eentje die ik graag zou herzien, met wat betere kwaliteit. M'n ouders hadden 'm opgenomen en er zaten nogal wat glitches in beeld en geluid, helaas.

Ik ben het aan de ene kant wel erg eens met wibro, sowieso was dat oorlogsverhaal uiterst vergezocht en niet bepaald subtiel, met waarschijnlijk die scene wel als dieptepunt.

Anderzijds kon me dat hier op de één of andere manier ook weer niet zo heel erg storen aangezien de rest van de film opeens wel meer ingehouden en intelligent is opgebouwd.

Sterke film weer van Bier!

Toch wel weer een behoorlijk indrukwekkende film dit. Het begint allemaal redelijk, waarbij je even moet wennen aan de donkere hoeken rondom het beeld en de close-ups van de mensen. Het gedeelte in Afganistan in zeker niet het sterkste gedeelte van de film, maar eenmaal terug in Denemarken krijgen we een dijk van een dramafilm te zien.

Het acteerwerk is van grote klasse. Zowel Nielsen, Thomsen en Kaas acteren buitengewoon sterk. Bovendien geeft het sterke tweede gedeelte van de film een zeer realistisch beeld van hoe vertroebeld iemand terug kan komen van een oorlog. Het mislukte verjaardagsfeestje en het moment dat Thomsen op bezoek gaat bij de weduwe en daar liegt over het leven van haar man zijn echt buitengewoon sterke scenes. Vooral die laatste is indrukwekkend en werd ik er gewoon even stil van.

Jammer van het wat makkelijke einde, ik had graag geweten of het nog zou zijn gekomen met het gezin, dat wordt nu overgelaten aan de kijker.

Na het uitstekende After the Wedding weet Bier dus opnieuw indruk te maken. Ik ga nu maar eens hard op zoek naar het overige werk van haar, want ik houd wel van dit soort sterke dramafilms!

4,0*

Elsker Dig for Evigt (2002)

Deze moet je zien Spetie, kan me bijna niet voorstellen dat deze beter is.

Dank je, ik had hem inmiddels al hoog op mijn to see lijst gezet.

Ga hem nou maar eens bekijken Erwinner, hij is het namelijk wel.

Ik kan werkelijk niets met de films van Susanne Bier. Waar ik After the Wedding en Things We Lost in the Fire nog drie-en-een-halve-ster geef vanwege het gegeven. Ben ik nu consequent en geef het maar net een voldoende. Grootste minpunt is de montage. De langste shot van de film was om precies te zijn 6 seconde. Zo te zien kan ik nu eenmaal niet naar dat soort snelle beelden kijken daar word ik hysterische van en ik voel me daarbij niet op me gemak. Ook het camerawerk was ik niet tevreden over...

Ik waag me alleen nog aan Open Hearts en dan is voor het mij gedaan met de Cinema van Bier.