The Replacements (2000)

First I was afraid, I was petrified. Kept thinking I could never live without you by my side

Een paar dagen geleden hoorde ik I Will Survive van Gloria Gaynor terug op de radio en ik werd tijdens het rijden opeens terug geslingerd naar een aantal jaar geleden toen ik voor het eerste kennis maakte met The Replacements. De scène in het gevang is me al die jaren bij gebleven en ik voelde de nood om de film nog eens op te zetten en met het oog op de aankomende Superbowl leek me dit de perfecte gelegenheid. Ik had de film nog ergens opgenomen op VHS liggen (moet hem toch echt eens op DVD gaan kopen) dus het was gedurende heel de film finger's crossed dat de tape het ging uithouden maar dat bleek gelukkig toch het geval te zijn.

Lichtjes gebaseerd op ware feiten met de staking van de NFLPA in 1987 is The Replacements in de eerste plaats een komedie geworden in plaats van een sterk sportsdrama. Is dat erg? Bijlange niet niet want persoonlijk zijn er veel te weinig echt goede sportkomedies. De kracht van de film zit hem dan ook in de verscheidenheid van de personages die hierin worden geïntroduceerd. Het is werkelijk een zootje dat hier bijeen wordt gesmeten maar elk personage heeft wel zijn hilarische momenten en dit zorgt voor een aantal geweldige scènes. Natuurlijk is er hier weer een hoop moraal aanwezig en komt de film af en toe wel erg cliché over maar het kan me niets schelen want ik heb een aantal keer lekker moeten lachen en dat was toch de opzet. De film zit dan ook bomvol met een aantal fantastische scènes (het I Will Survive nummer in de gevangenis was zelfs nog beter dan ik me kon herinneren) en scoort op dit gebied erg hoog. De uiteindelijke American football matchen worden trouwens nog wel mooi in beeld gebracht. Ik ben niet echt onbekend met de sport op zich maar af en toe kan zo'n match ontaarden in een chaotisch potje op elkaar springen maar Deutch brengt het allemaal mooi overzichtelijk in beeld.

Ik ben absoluut geen fan van Keanu Reeves. Hij heeft op zich wel een aantal goede rollen op zijn naam staan maar de laatste jaren lijkt hij precies meer en meer de mannelijke tegenhanger te worden van Kristen Stewart op gebied van emoties en is hij meer en meer een reden geworden om een film links te laten liggen in plaats van hem mee te pakken. Zijn rol als Shane Falco spreekt dit gelukkig compleet tegen want dit is zowaar Reeves zijn beste rol die ik tot nu toe van hem heb gezien. Op zich natuurlijk niet zo'n enorm uitdagende rol maar de manier waarop hij Falco neerzet is erg geslaagd. Vooral de moeite met het leiderschap gaat hem blijkbaar erg goed af. Ook Gene Hackman is hier natuurlijk perfect op zijn plaats. Normaal gezien is Hackman ook geen acteur waar ik perse kapot van ben, hij heeft op zich wel zijn goede rollen gehad maar de legendarische status die hem meestal voorafgaat vind ik er wat over gaan. Soit, hier is hij in ieder geval de perfecte aanvulling op Reeves en hij doet het erg goed. Voor de rest kent de film nog een aantal geweldige randpersonages in de vorm van de rest van het team. Orlando Jones als de onhandige Clifford, Faizon Love en Michael Taliferro als de geweldige Jackson broertjes, Ace Yonamine (Nan desu ka!) als Jumbo, Jon Favreau als de agressieve Bateman ... De lijst gaat maar voort en voort.

Eén van de meeste geslaagde sportkomedies ooit imho. De sport zelf wordt overzichtelijk in beeld gebracht maar de combinatie van een redelijk cliché verhaal met een aantal geweldige personages is perfect en het is dan ook erg genieten voor een kleine twee uur. Reeves en Hackman stelen de show maar ook de rest van de cast is van een hoog niveau. Ik krijg al zin om de film terug opnieuw op te zetten.

4*

Leuk.

De manier waarop met de sport wordt omgegaan en de bijhorende komische momenten is erg leuk gedaan. De wedstrijden zijn mooi in beeld gebracht en ook plot is erg leuk gevonden. Helaas gaat het in de drama buiten het veld wat mis, vooral tussen Reeves en Langton, en en is dat verder niet bijster interessant om te volgen. Toch kent de film buiten het veld nog enkele leuke momenten waaronder de " I Will Survive" scene. En de kots scene is er ook een om nooit te vergeten. Blijft vermakelijk.

Grappig.

En met een fraaie moraal in de uitsmijter, en nog gebaseerd op een echt verhaal ook. Jammer wel dat het in de vertelling allemaal wel wat voorspelbaar is, en dat de soundtrack zo gemakzuchtig is. Niettemin, het zou zomaar eens de beste rol van Reeves kunnen zijn, die maakt zelfs meer indruk dan Hackman die maar weinig speeltijd heeft en zijn gewone ding doet.

Jammer dat de cheerleaders niet nog wat meer in beeld waren, want dat is verreweg het leukste aan de hele film, al ligt de rol van Langton er wat al te dik boven op - vanaf dat ze in beeld is weet je al hoe het afloopt. Waar kennen we haar ook alweer van? Van Melrose Place, of all places.