The Poseidon Adventure (1972)

Goede rampenfilm waar overdreven sentiment gelukkig ver te zoeken is. Gene Hackman doet het prima als leider van de kleine groep mensen die het maximale uit zichzelf haalt om te overleven. Ook zijn 'tegenstander' Ernest Borgine (ik herken hem nog uit de serie Airwolf) doet het prima.
Tevens ook de tweede keer dat ik Leslie Nielsen in een compleet serieuze rol zie.

De set en de effekten zijn erg goed. Eigenlijk kan ik deze film wel de voorganger van Titanic (1997) noemen. Na de grote golf, slaat de Poseidon om in een grote ondersteboven liggende, grimmige doodskist. Dat vond ik vooral fantastich gedaan.

De film wordt helaas nergens spannend, omdat er op grote schaal teveel eentonigheid heerst. De vele spanningen en angst bij de personages en de tegenstribbelingen van het schip werken de eentonigheid voldoende weg. Prima gedaan, zonder overdreverige angst of situaties. Dat niet iedereen van de groep het overleefd, zie ik ook als een pluspunt.

Van mij had het gedeelte wat zich voor de ramp afspeelt langer mogen duren en daardoor het gedeelte na de ramp korter. De (best goede) karakteruitdieping is grotendeels verwerkt in het rampgedeelte.

Lees de trivia op IMDB eens. Zeer interessante feiten over de set, het filmen en de akteurs. Ze hebben sommige scènes zelfs gefilmd op de echte Queen Mary, die ook op merkwaardige wijze is gekapseisd.


***** 3.5 *****
Eén van de betere rampenfilms die ik ken...

heerlijk om weer eens een goede oude rampenfilm te zien de nadruk ligt natuurlijk op 'oude' want aan die nieuwe rampenfilms heb je niets aan!

Dante's Peak, Volcano, Armaggeddon, Deep Inpact...dat zijn allemaal rampenfilms die het niet verdienen om die naam te hebben want het enige dat zij bieden is een 'save the world'-verhaal een een hoop vals sentiment.

The Poseidon Adventure dateert gelukkig uit de bloeiperiode van dit genre en daarom valt er gelukkig niet zoveel over te klagen.

Gene Hackman, Ernest Borgine en Leslie Nielsen zijn de enige echte sterren in deze grootschalige productie. Raar, want meestal bieden zo'n films een fantastisch grote cast.Maar dat mag de pret niet bederven ! De ramp gebeurt vroeg dus krijgen we inderdaad niet zoveel tijd om kennis te maken met de verschillende karakters.Gelukkig wordt er doorgaans de film daar wat meer tijd aan besteed. De Ramp ziet er zelf erg spectaculair uit (met al die mensen die naar beneden vallen sorry voor het sadisme maar dat is nu eenmaal geweldig in zo'n films)

en de gekapseisde boot is een erg leuk decor. zo zie je maar dat digitale special effects niet altijd de beste optie zijn om iets geloofwaardig over te laten komen.

De ruzies in de groep, en vooral die tussen Borgine en Hackman,zijn goed en de personages die sympathie willen opwekken bij het publiek slagen daar zeker in (behalve dat betweterig kind!) en omgekeerd ook.

spijtig dat het niet erg spannend gefilmd is maar er zijn verder geen andere minpunten. lekker jaren 70 sfeer

een 3,5 voor de stichter van dit genre.

edit: zeker Stinissen ! Shelley Winters moest ik zeker niet vergeten !

Op zich wel een aardige rampen film om te zien, let trouwens op Leslie Nielsen die een rolletje heeft als de kapitein van het schip.

Verder zaten er wel wat leuke dingen tussen, maar voor mij kwam het toch iets te gedateerd over.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Deze maar weer eens gekeken vanavond. Was misschien wel sinds de jaren '80 geleden dat ik hem gezien had.

Een aantal dingen viel mij nu op:
*de film kan mij nu meer boeien dan destijds (hoewel ik wist hoe hij zou aflopen)
*het is vooral Hackman die de film voor mij maakt, zonder hem heb je geen spanning of echt verhaal (wat feitelijk sowieso praktisch ontbreekt: schip slaat om en groepje passagiers probeert uitweg te vinden, meer is het niet)

*terwijl ik zat te kijken zag ik plotseling voor het eerst een soort van overeenkomst met het bijbelse verhaal van Moses die het volk naar het beloofde land leidt.
Net als in dat verhaal is het geestelijke Hackman die groep mensen naar een uitweg/het beloofde land probeert te leiden. Onderweg de nodige tegenslagen en hij steekt op een gegeven moment in woede uit tegen God, met als gevolg dat hij welliswaar de mensen naar de eindbestemming weet te leiden, maar er zelf niet zal/mag binnen/uit geraken!

In tegen stelling tot de meesten vond ik de film wel spannend en leefde wel zeker mee met de hoofdfiguren.
De film wist mij een aantal keren zelfs te raken.

4 sterren!

The Poseidon Adventure

Interessante rampenfilm die andere boot-rampenfilms à la Titanic zeker overtreft. Ik vreesde voor gedateerde special effects maar deze zijn eigenlijk echt wel goed, vooral in het begin van de film dat de boot kapseist.

Maar de film word vooral gedragen door de acteerprestaties van o.a. Hackman, Nielsen (waar ik hard van verschoot nu ik hem in een deftige rol zie), Shelly Winters, Borgine, ... alleen van dat klein joch krijg ik het zwaar op mijn zenuwen.

4*

Klassieke avonturen film uit begin jaren 70. Deze film valt niet echt te vergelijken met de remake

Het origineel is wat realistischer en mooier gemaakt. Ik kon ook herinneren dat deze film veel spannender is en het had een leuke climax. De rest is ook zeker prima. Maar van mij krijgt toch een 3,5.

Ha, een schip dat zinkt en een groepje mensen probeert te overleven, een klassieke avonturenfilm dus. Van tevoren verwachtte ik gedateerde avonturenfilmtroep, maar niets van dit! De special effects zagen er voor 1972-begrippen er prima en overtuigend uit. Het continue gebitch tussen Hackman en Borgnine had ik na een tijdje wel gehad. Gelukkig biedt de film genoeg spanning en humor.

Twijfelende types.

Deze beroemde rampenfilm valt veertig jaar na dato nog steeds goed te doen. Natuurlijk is het verhaal over een groep overlevenden in een op de kop gedraaid scheepswrak enigszins voorspelbaar, maar met name Hackman en Borgnine zorgen voor een prettige kijkbeurt. Zij dragen zorg voor twee twijfelende types, die desondanks de leiding nemen en de helden een herkenbaar en menselijk karakter geven.

Goed.

Een aardige rampenfilm uit de zeventiger jaren, die qua verhaal enigszins aan Titanic doet denken, maar qua uitwerking toch net wat anders is.

Het grootste minpunt van The Poiseidon Adventure is het gebrek aan spanning. Er wordt aan het begin al verteld, dat er een tiental overlevenden, zal zijn en het is niet moeilijk te bedenken wie dat zullen zijn. Ik vond de aanloop naar de ramp toe ook wat te kort duren. Ik had persoonlijk liever iets meer opbouw gezien. Verder moet ik zeggen dat het allemaal goed vermaakt. De gebeurtenis zelf is vakkundig in beeld gebracht en ziet er na al die jaren nog steeds behoorlijk goed uit. Daarnaast gebeurt er continu wel wat en kan van verveling gelukkig nooit sprake zijn.

Naast goede effecten, zijn ook de acteerprestaties niet onaardig. Hackman en Borgnine zijn natuurlijk sterke namen en doen het beiden vrij goed, al zitten ze soms net iets te vaak te kibbelen met elkaar. De personages krijgen in ieder geval wel een redelijk goed diepgang mee, wat voor zo’n verhaal als deze wel essentieel is. De opvallendste rol vond ik overigens weggelegd voor Leslie Nielsen. Hij speelde de kapitein, een serieuze rol, wat hij overigens prima deed. Ik had hem nog nooit in iets serieus gezien tot nu toe, dus ik was best verrast, ook al om dat ik niet wist, dat hij hierin mee speelde.

The Poseidon Adventure is al met al goed kijkbaar en weet de volledige tijdsduur wel te vermaken. Het is dus zeker geen ramp om deze ramp te zien.

3,0*

Leuke rampenfilm. Het eerste half uur vreesde ik een heel andere ramp, namelijk een saaie, gedateerde en clichématige film. De introductie vond ik echt erg matig en helemaal niet uit de verf komen. Je leert eigenlijk nog niets over de hoofdpersonages. Allemaal weggegooide tijd. Die ramp bleef echter uit, een klein wonder.

In de eerste plaats vond ik het dus echt een pre dat het daadwerkelijk een avontuur was. Eerst op een ophoging van 20 meter zien te komen, dan door een brandende kamer, vervolgens door een tunnelstelsel, dan onder water naar een andere kamer en tot slot ook nog boven een vlammenzee. Top dus.
Tel daar bij op dat er geen vervelende liefdesromance is, de doden vrij willekeurig vallen en de film stopt op zijn hoogtepunt en ik ben dik tevreden.

Aardige sfx, vond de sterrencast niet helemaal uit de verf komen, maar alles bij elkaar wel de moeite waard. 3,5 sterren.

Dit is natuurlijk de voorloper van het aardige "Poseidon" uit 2006. Persoonlijk vond ik dit origineel iets beter en ook iets spannender (zeker omdat ik hem destijds als klein kind heb gezien).

Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut. Vanaf dat het noodlot (fraai weergegeven) toeslaat op het luxueus schip de Poseidon wordt het zelfs spannend. Met dat laatste betreft zeker het laatste gedeelte van de film. Visueel zag het er ook aardig uit en het was ook leuk dat alle decors van het schip ondersteboven waren (het schip was dan natuurlijk ook gekapseisd). Dus het oogt best allemaal realistisch. Dat de uitvoering van dit verhaal goed was, lag ook aan de cast die goed en best overtuigend spelen. Zeker met betrekking tot Gene Hackman en Ernest Borgnine en dan vooral de laatste.

Al met al is dit gewoon een leuke klassieke typische jaren 70 rampenfilm (het tijdperk van de rampenfilms).

P.S. het was ook leuk dat de destijds fraaie en jonge Pamela Sue Martin (vooral bekend van de hitserie "Dynasty" begin jaren 80) een rol heeft in deze film.

Na begin deze maand het prachtige (waargebeurde) A Night to Remember (1958) (4*, aanrader!) te hebben gezien had ik weer zin in een rampenfilm op zee, en dat werd deze dus. De remake Poseidon (2006) (3,5*) heb ik destijds in de bioscoop gezien en vond het wel prima in elkaar steken, zowel qua spanning als special effects. Dit origineel vond ik een tandje minder, vooral omdat het nogal eenzijdig wordt gebracht. De focus ligt op een klein deel van de passagiers die een vluchtroute uit het zinkende schip proberen te vinden. Onderweg komen ze een andere groep tegen die een andere route volgen, het is een gemiste kans dat de film daar verder niets mee doet. Het zou een verrijking zijn geweest om de verhalen van beide groepen parallel te vertellen, en niet alleen dat van deze kleine groep. Qua acteerwerk valt er niets te klagen, maar qua script zie ik dus wel gemiste kansen. Desondanks een prima film, die weliswaar het niveau van de andere twee die ik eerder noemde niet haalt, maar toch wel 3* van mij krijgt.

Het niveau is gelijk met The Towering Inferno, maar die is pas twee jaar later gemaakt zag ik. Dit is dus een mooi opstapje naar The Towering Inferno. The Poseidon Adventure zit ook goed in elkaar en deels op waarheid berust alleen ging dat echte schip niet helemaal kopje onder. De technieken voor die tijd zijn er goed uit en grappig is om te weten dat water water was en vuur vuur. Geen CGI technieken in die tijd. Sterker nog er zit een scene bij waar het jongetje wordt gehaald door (Gene Hackman) waar het bijna misging omdat het water echt bleef stijgen. Ook het vuur was geen nep. De mooie val in het begin was misschien de mooiste stunt in de film. Ook de zwempartij van Shelley Winters was echt (zwemles gehad van Johnny Weissmuller) zei ze in de extra's. Okay het geschreeuw was misschien iets over de top de spanning zit er goed in onder aanvoering van Gene Hackman die hier weer een puike rol vertolkt. Veel acteurs leven inmiddels niet meer, maar zijn bijna wel allemaal nog heel oud geworden. Het jongetje met haar zus leven nog evenals Gene Hackman inmiddels ook alweer 89 jaar. 30 januari zelfs 90.

De song (The morning after) in de film heeft nog een prijs gewonnen. Uiteraard gezongen door een andere zangeres Maureen McGovern die ook nog in ons midden is.

In de extra's is mooi te zien hoe de film is gemaakt. Beslist een kijkbeurt waard.

Film 4.0

Blu ray 4.5

Geluid 4.5

Extra's 5.0

En zo breng je elkaar op ideeën, BEDANKT "Boneka" voor deze tip, al meen ik "The Towering Inferno" al gezien te hebben. Maar dat is dan wel meer dan 7 jaar (2012) geleden want toen kwam ik pas op "Moviemeter" en had deze film nog niet beoordeeld.

"The Poseidon Adventure" is een type film dat uit de jaren '70 komt. Veel spektakel, bekende acteurs en een set om te smullen. Een kleine 2 uur spektakel, spanning en vermaak op redelijk hoog niveau volgens de kijkers die de film hebben gezien. (IMDb (7,1 / 38964)

In elk geval hebben wij ons er afgelopen vrijdag goed mee vermaakt en deze film valt dan ook volgens ons in de categorie films die de tijd niet doden maar veraangenamen.

Houd je van actie en spektakel?, dan zit je met deze film op de eerste rang!

Een 7+.

Prima rampenfilm. Zeker voor de tijd waarin deze gemaakt is. Alles ziet er goed uit en de spanning is goed aanwezig. Prima acteerwerk, vooral Ernest Borgnine was erg sterk. En ook leuk om Leslie Nielsen als kapitein te zien.

3,0*

Ik ga het mij gemakkelijk maken en zeggen dat ik mij kan vinden in de recensie van Theunissen. Ik had het niet verwacht maar heb me uitstekend vermaakt met deze rampenfilm. Effecten zijn fraai voor de tijd, het is best spannend bij momenten en leuke cast. Ook ik had een zwak voor de jonge Pamela Sue Martin. Shelley Winters vond ik ook sterk met een heftige scène naar het einde toe, was toch even slikken.

Goeie film over een groot cruiseschip dat onderweg naar Athene kapseist door een vloedgolf. Een typische rampenfilm met de gebruikelijke cast vol bekende namen en ook een standaard opbouw. Maar het levert hier wel een onderhoudende film op. Mooie decors waar ook prima gebruik van wordt gemaakt. Hier en daar nog best wel spannend.

Ik had deze film ooit lang, lang geleden als kind al eens gezien en de film maakte toen wel indruk op me, maar nu pakweg 25 jaar later (geen idee) zijn er wel andere standaarden qua special effects en grootse rampen spannend in beeld brengen. En dat merk je ook, want de film voelt verouderd en is ondanks een speelduur van nog geen 2 uur best langdradig.

Waar het mis gaat is dat de de verdeling van de 2 uren niet echt lekker is gedaan. Je leert een kwartiertje de personages kennen, maar dit gaat zo vlot dat niemand enige indruk maakt. Dan volgt de ramp, die overigens met een minuut wel weer voorbij is en ook best summier in beeld komt. Dat vond ik wel een teleurstelling, want je kan van een cruiseschip dat kapseist wel echt een beste chaos in beeld brengen, maar vermoedelijk was er daarvoor niet genoeg budget. Dat kapseizen deed de remake uit 2006 in mijn ogen veel beter, maar die film zet ik binnenkort nog eens op voor een nieuw oordeel. De rest van de tijd gebruikt men om een groepje overlevenden door het schip te laten sjouwen, klimmen, springen, zwemmen en gillen om te overleven. Dat is op zich prima, maar als dit een hele dikke anderhalf uur duurt, dan slaat de verveling wel toe. Ook omdat je niet al te bijzondere locaties treft, aangezien alles binnen afspeelt in kleine, krappe ruimten. Gelukkig zit er een aardige cast in met Gene Hackman voorop om het een beetje acceptabel te houden, al irriteren de onderlinge ruzies na een tijdje ook wel. Geinig trouwens om Leslie Nielsen hier een klein rolletje te zien spelen.

Ondanks dat dit wel een vakkundig gemaakte rampenfilm is die ongetwijfeld in 1972 volle zalen trok is het anno 2021 niet meer helemaal mijn ding. Het is me wat te sober, langdradig en herhalend.

3* (was 4*)

Veruit de beste film van drie versies, Beoordeel even niet het begin van de film. Dan zie een speelgoed schip in de zee van bovenaf. Maar de acties zijn helemaal top en zonder computer animaties gefilmd.

Brok jeugdsentiment uit de basisschool tijd ergens vermoed ik. In ieder geval weet ik nog dat de vakantie te einde liep en we net terug waren en we die avond deze film meepikten als familie, en tja, een schip dat op zo'n manier omrolt door een freak golf en op de kop geraakt is wel iets dat indruk maakt en je bij blijft als kind.

En ach, laat ik meteen van wal steken wat de slechter punten betreft waar het karakter Mike Rogo toch echt buitengewoon storend is en vaak overdramatisch, en zo zijn er meer karakters die oubollig en gedateerd aanvoelen, vind ik de titel met 'adventure' erg raar voor een catastrofale scheepsramp, vind ik het bijzonder dat men om 0:00 in de nacht een vloedgolf aan ziet komen en is de kapitein rijkelijk laat met de enige manoeuvre die gepast zou zijn geweest. Maar buiten dat zijn er toch ook veel goede punten te noemen en voelt The Poseidon Adventure aan als een echte klassieke rampenfilm, een genre waar ik trouwens ontstellend weinig van tegenkom bij de kringloop en waar ik graag verandering in zou zien

Uniek blijft uiteraard het schip op de kop, en interessant en uiteraard mooi gemaakt zijn alle decors op de kop. Treffend is het alarm met de ramp in aantocht en de goede gebrachte paniek en chaos, dit wordt sterk vervolg gegeven met de verdeeldheid in aanpak om te blijven of te vertrekken. Onderweg doet een aantal dingen me sterk aan Daylight denken, met niet in de laatste plaats de zwemtocht onderwater, knap hoor dat als acteur te doen, en alles wat daar uit voortvloeit rond Belle en Manny Rosen. Sterk is sowieso de cast en fraai het vrouwelijk schoon in de vorm van Stella Stevens, Pamela Martin hier toch stiekem al een jaar of twintig, en Carol Lynley. Met als anticlimax de twee laatste doden van het gezelschap dat me toch weer af doet vragen hoe je iets dergelijks dramatisch en serieus een 'adventure' kunt noemen.

En ach, de minnetjes en plusjes allemaal genoteerd, voldoet The Poseidon Adventure toch meer dan als rampenfilm van het oude slag waar ik mee opgroeide. En het mag duidelijk zijn dat deze versie met gemak beter is dan de 2005 versie.

Klassieker

Geen slechte film, maar ik heb mij er nou ook weer niet twee uur lang goed mee vermaakt. Echt spannend wordt het nergens. De personages zijn nogal oninteressant, waardoor je ook niet erg met ze meeleeft. Wat dat betreft was wat meer opbouw wellicht beter geweest. Leslie Nielsen heeft hier een serieuze rol, dat was wel even wennen. Verder ook nog de nodige bekende gezichten, waaronder Gene Hackman en Ernest Borgnine. Geen groots acteerwerk, maar wel gewoon in orde. Op visueel gebied soms ietwat gedateerd, maar zeker niet op een storende manier.

Als ik het me nog goed herinner heb ik deze film indertijd samen met mijn vader in de bios gezien - in de Cinerama Lijnbaan, ongetwijfeld, terwijl mijn moeder aan het shoppen was. Hoe we bij deze film terechtkwamen? Als ik dat nog goed terug puzzel wilde ik eigenlijk naar Gray Lady Down, maar mocht ik daar niet binnen vanwege de filmkeuring - maar het kan ook zijn dat dat bij Airport '77 was. Ook zo'n film waarvan ik me nu een beetje afvraag waarom mijn pa daar met zijn zoontje van een jaar of 10 of zo naar toe ging. Nouja, je had toen nog geen moviemeter natuurlijk, dus je moest afgaan op zo'n omschrijving van drie zinnen in de krant, of nog korter aan de deur van de bioscoop.

Van de film zelf herinner ik me van toen zo ongeveer niks, behalve dan dat ik er een nauwelijks beredeneerde afkeer van Ernest Borgnine mee heb opgedaan - en daar kan ik me nu zo'n dikke vijftig jaar later nog maar met moeite van losmaken. Terwijl hij in deze film toch best een sympathieke rol speelt. Het was iets met die ogen en zijn tanden wellicht, zo denk je als je tien bent.

Hoe dan ook een lastige film om iets van te vinden, iets zinvols over op te schrijven. Komische momenten genoeg - ik denk dan even aan de scene waarin het groepje door een koker omhoog klimt aan een handig laddertje, met de aanwijzing (van Borgnine) om toch vooral niet omlaag te kijken. Weinig kans dat iemand dat doen zou, met Stella Stevens halverwege die ladder in haar mini-jurkje. Of het wijsneuzerige kind dat de ontknoping inluidt met zijn weetje dat het staal boven hun hoofd maar een duim dik is - alsof dat ook maar iets uitmaakt voor de kans op ontsnapping. Even moeizaam is - ja, nu achteraf - de casting van Leslie Nielsen als de kapitein. Je kan dat de makers niet kwalijk nemen natuurlijk, maar het zet het eerste deel wel in een ander licht.

De beelden zijn - ja, wel voor die tijd - best behoorlijk. De opening is niet al te geruststellend met een serie beelden die te overduidelijk in het zwembad gemaakt zijn, maar in het hoofddeel van de film is het allemaal wel ok, het leidt niet af van waar het over gaat.

Hackman als eerste op de aantiteling stelt wellicht wat teleur, krijgt eigenlijk ook te weinig ruimte tegenover Borgnine die de show steelt. Misschien moet ik ook ooit, ooit nog eens proberen om alle films van Borgnine te zien. Maar eerst Hackman. Nu een dikke maand mee bezig, en ik heb nog een stuk of dertig te gaan geloof ik.