Hail, Caesar! (2016)

Vandaar dat ie ook een Pac-labeltje heeft vind het juist fijn dat ik deze films ook kan zien met mijn Pathe-abonnement. Of bedoel je dat ze zo'n film niet zouden moeten uitkiezen voor de SP?

Ik ga em hoogstwaarschijnlijk morgen (en anders dinsdag) zien.

Als je met SP sneak preview bedoeld: waarom niet. Als je geen verrassingen wilt zien moet je daar niet heengaan denk ik dan (het blijft gewoon een Hollywood film en geen vage Filipijnse arthouse of zoiets). Maar het is ook weer geen blockbuster die grote Pathé zalen makkelijk vult denk ik. Kennelijk vindt Pathé 'm wat te "moeilijk" voor provincialen

JT Deventer draait deze wel, net als The Big Short laatst. Alleen dan weer op zo'n laat tijdstip dat ik er geen zin in heb daar doordeweeks heen te gaan.

En zo kunnen de broertjes weer een middelmatige film bijschrijven. Niet het tijdperk van de Coens de 00s. Kom op boys nu weer terug naar de roots!

I know

Nee juist niet. De Coens dynastie ligt voor mij in de 90s.

Dat dus precies, die 19 euro van de Pathé Card (en alle kosten die er ter plekke bij komen) zie ik als mijn biosbudget.

Maar goed, ik begrijp het ergens wel van Pathé, je neemt zo'n abo niet voor de arthouse. En zondag zie ik weer 5 PAC-films, dus het is zeker niet dat ze je niet tegemoet komen. Alleen zou het al zo schelen als 1 van die 4 Randstedelijke 'PAC-bioscopen' ergens centraal in het land stond.

Helemaal mee eens. De zoveelste mislukte poging om grappig te zijn. Kraak noch smaak. Dertien in een dozijn oeuvrevulling. Ik ben wel klaar met de Coens, als ik dat al niet al lang was.

2* voor de knappe sfeersetting.

Hail, Caesar is heel luchtig en af en toe heel grappig vind ik. Toffe en vlotte dialogen zoals we gewoon zijn van de Coen Brothers.... Veel personages in deze film die allemaal hun gekheid mee hebben. Goed geacteerd door alle acteurs, ook de setting is heel mooi en perfect in orde.Ik geef deze film een 7,5/10 heb me geamuseerd!

Matige film, zitten wat leuke momentjes in en de film heeft een leuke sfeer neergezet hoe het er aan toe ging in de studios van de jaren 50.

Maar het verhaal is heel mager, erg rommelig en langdradig. Er zit ook niet echt een ontknoping in.

Zonde want de trailer zag er veel belovend uit.

Een Coens- Grand cru film

Visueel een feest voor de ogen

en de cast is zoals gewoonlijk fantastisch.

Enig puntje van kritiek is dat Hail, Caesar! tegen het einde wat kracht/tempo verliest

en dat tilda swintons dubbelrol niet goed uit de verf komt...

Zeker een aanrader !

Heerlijke Coen! Geweldige cast stelt niet teleur en dat levert tal van prachtige scènes en hilarische dialogen op. The brothers are still in fine form.

Voor mij bungelt deze film onderaan de Coenlijst. Wat "Hail, Caesar" voor mij zou moeten redden, is de enkele geslaagde grap en wat mooie beelden. Echt veel te weinig dus.

Best leuk, maar veel te versnipperd om echt indruk te maken.

Een echte Coen film. Heb me heerlijk vermaakt. Beelden zijn prachtig en vooral de scene tussen Hobie Doyle (Alden Ehrenreich) en Laurence Laurentz (Ralph Fiennes) is een pareltje. Ik verliet de Bios met een grote glimlach.

Vanavond gezien in de bios (niet filmhuis)

Prachtige sfeersetting en persiflage op Hollywood in de 40's en 50's.

Wie echter de films uit die periode niet goed kent zal m.i. minder plezier aan deze film beleven.

Dat bleek wel uit de reacties van een deel van het jongere publiek in de zaal.

Sommigen vertrokken al tijdens de pauze.

IK heb wel genoten van de film, ook al is het verhaal nogal matig.

Het was voor mij een feest van herkenning.

Leukste personage was voor mij de zingende cowboy Hobie Doyle, meer dan uitstekend vertolkt door Alden Ehrenreich, van wie ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord had.

De man heeft ongetwijfeld heel veel tijd gespendeerd aan het onder de knie krijgen van alle kunstjes die een westernster behoorde te beheersen in de gouden tijd van de western.

Hoed af voor die prestatie.

Prima cast en dialogen, maar nogmaals, wie de link niet kan leggen naar de oude Hollywood films, en verhalen rond de sterren en filmproducenten van genoemde periode mist veel.

Ik heb de link wel kunnen leggen. Roy Rogers, Esther Williams, Gene Kelley. Singing in the rain, Bathing Beauty, On the Town. Het sfeertje werd ook goed neergezet, maar het verhaal was drie keer niks.

Redlop

Er zaten nog veel meer van die links in, zoals Robert Taylor (Quo Vadis) Ben Hur, de roddeljournalistes Hedda Hopper en Louella Parsons etc. etc.

Roy Rogers ter vervanging van meerdere "singing cowboys"uit de bewuste periode.

Rogers was zelf in werkelijkheid verre van naief ( zoals Hobie Doyle in de film dat wel was) een geslepen zakenman zelfs, net als zijn collega Gene Autry overigens.

Er zit ongetwijfeld nog meer in de film dat ik nog niet ontdekt heb.

Afgelopen donderdag gezien op de premièredag. Hail Caesar! is bij tijd en wijlen lekker scherp, kent een aantal komische momenten en heeft precies de juiste namen op het affiche staan. Desondanks is dit bij lange na niet de klapper geworden waarop menig filmliefhebber wellicht gehoopt had. Deze relatief korte film van de Coen Brothers liet me toch met een redelijk leeg gevoel zitten; ze was vermakelijk, maar nergens écht verrassend. Het nadeel van een sterrencast is dat ze gedeeltelijk op de automatische piloot kan acteren. Dit gold bij Hail, Caesar! zeker, met name Johansson en Clooney kunnen toch stukken beter (en de rol van Jonah Hill beperkte zich tot wat in de trailer reeds weggegeven was). Hulde wel voor de wijze waarop het Hollywood van de jaren '50 is neergezet, met de zeer diverse filmsets en een studiofixer (Josh Brolin) die de pers tevreden houdt en de nodige schandaaltjes middels een 24-hour job in de doofpot laat verdwijnen. Tevens hulde voor de prachtige scene tussen Fiennes en Ehrenreich, de even zo geniale scene met de diverse geestelijken, als ook voor de wijze waarop met de historische context (lees: prachtige communistische samenzwering) gespeeld wordt.
De Coen Brothers hebben met Hail, Caesar! een degelijke film afgeleverd. Desondanks zal deze t.o.v. andere werken waarschijnlijk toch sneller vergeten worden. Daarvoor miste dit werk toch net even iets extra's, en de kritieken in de verschillende media waren ook niet mals.
Van mijn hand een afgewogen 3,5*

Brix

Heb je gelijk in. Met Carlotta Valdez wordt Dolores del Rio bedoeld denk ik. Wie weet ga ik 'm nog een keer kijken en bevalt ie de tweede keer beter.

Waarschijnlijk ook een samenvoeging van meerdere actrices, Del Rio, Dorothy Lamour en Carmen Miranda.

Die laatste vooral gezien de opmerking over haar dansen met bananen op haar hoofd (ze droeg vaak de meest bizarre hoofdtooien, ook met een tros bananen)

Eh, heren, weleens van O Brother Where Art Thou gehoord?

Jazeker, Joel en Ethan Coen onwaardig.

"Ontdekking" van FF Coppola denk ik, zag hem eerder in Tetro en Twixt.

Het is allemaal prachtig gemaakt. Een feestje voor het oog, zoals ze dat zo lelijk kunnen zeggen. Verder vond ik die cowboy behoorlijk gaaf. En dat was het dan. De andere personages spraken niet echt aan en het verhaal hing met stukjes ijzerdraad aan elkaar, terwijl het volgens mij de bedoeling was dat het megaspannend was allemaal. Dat was het niet. Ik had het gevoel dat hij veel langer duurde dan 100 minuten. Op een gegeven moment waren de M&M's op. Toen had ik het wel gehad.

Ik heb me helaas ruim anderhalf uur stierlijk verveeld. Ontzettend rommelig verhaal met nietszeggende personages. Heel af en toe grappig en sommige beelden waren erg mooi (de synchroonzwemmers), maar that's it.

1,5*

Oh Coens, What Did Thou?

Hail, Caesar! heeft genoeg om van te smullen. Alleen al het idee van een jaren vijftig studio productie, een religieus epos over over Julius Caesar en Jezus Christus (geschiedvervalsing!), maakt het tot een aardige zelfreflectie op de ideologische kracht van het medium film. De broertjes weten hun ideologiekritiek-light door te trekken naar schitterende sequenties waarin gespeeld wordt met de filmstijl van die tijd. Bombastische grote studiowerken vol figuranten en epische decors. Synchroonzwemmers tussen een water spuitende walvis. Westernklassiekers met een zwijgzame Texaanse revolverheld. Over de machinaties achter de schermen van Hollywood, terwijl die mensenlevens beinvloeden met de illusionaire magie van zorgeloosheid, decadentie en Amerikaans nationalisme.

Toch blijft de productie te veilig tussen de lijntjes kleuren van wat er te verwachten valt van een nieuwe Coens. Alles lijkt al eens eerder behandeld te zijn in een iets andere vorm. De kritische reflectie op het kapitalisme tegenover andere vormen van economische systemen? The Hudsucker Proxy (1994). De verteller die een subjectieve kleuring aan de gebeurtenissen geeft? The Big Lebowski (1998). De vrolijke musicaleske aanpak van losse, onsamenhangend lijkende fragmenten als een soort odyssee van stijlen en sferen uit voorbije tijden? Oh Brother, Where Are Thou? (2000) Het hoofdpersonage in een filosofische, religieuze en morele crisis over een levenslot dat wel of niet buiten zijn macht lijkt te liggen? A Serious Man (2009). Kunst en tijdsgeest die door elkaar heen lopen? Barton Fink (1991)

Natuurlijk herhaalt een filmmaker thema's en patronen uit eerder werk. Natuurlijk kan het dat er in een oeuvre van zo'n dertig jaar (!) parallellen tussen films gaan ontstaan. Neemt alleen niet weg dat deze nieuwste Coens zich erg gemakkelijk verhoudt tot vormspelletjes en thematische keuzes uit het roemrijke verleden. Meer dan een kritische beschouwing op nostalgie rond Hollywood is het een rond spitten geweest in eigen producties; een soort best off van elementen uit hun eigen roemruchte auteurswerk. Veilige zelfplagiaat in een ietwat statische prent, die slechts bij vlagen het meesterschap van hun hoogtijdagen weet te evenaren.

Hopelijk kiezen ze voor een vervolgproject waarmee ze als vanouds gigantisch op hun bek kunnen gaan, maar dat in ieder geval de ouderwetse bravoure heeft om een gemeende middelvinger naar het establishment op te steken.

Grotendeels eens met bovenstaande, alleen ben ik iets positiever. Film is weer een lust voor het oog en ik heb toch wel hard moeten lachen om meerdere scenes.