On the Town (1949)

Inderdaad, gezongen en gedanst door Frank Sinatra, Gene Kelly en Jules Munshin. Deze film kreeg trouwens de Oscar voor Beste Muziek.

Ik heb deze DVD (regio 1) gekocht in Amerika, omdat hij niet uitgegeven is in Nederland. Leuke vlotte musical met goede muziek. Het verhaal is wel dunnetjes, maar tenslotten gaat het in een musical om muziek en dans.
Een 3.5*

Ik kan de muziek uit de jaren '50 zeer waarderen maar na het zien van diverse mgm musicalfilms uit die tijd mag het duidelijk zijn dat ik geen liefhebber van musicals ben. Deze film ook weer, begint eigenlijk meteen irritant. Als het moment komt dat New York vol lof wordt bezongen gaat het iets beter maar in zijn geheel, niks aan. Ook best harde luidruchtige muziek.

Leuk.

En dan met name omdat het dansen weer eens subliem wordt uitgevoerd. In een van de ingewikkelder dansscenes zien we dan ook tijdelijk even geen Sinatra en Munshin en dansen er twee andere matrozen. Toch dansen ook Sinatra en Munshin goed. De liedjes zijn met name het sterke punt van deze film want het verhaal is, zoals vaker bij dit soort producties, flinterdun. Gelukkig helpt de, inmiddels ietwat oubollige, humor mee.

Wat ik erg vreemd vond: De kopie die ik bekeken heb was overduidelijk een ingekleurde zwartwitfilm. Ik kan hier echter nergens info over vinden.

Daarnaast viel mij op dat Sinatra, overduidelijk, een gevulde broek draagt. Waarschijnlijk om zijn ietwat dunne benen te maskeren. Maar goed, who cares.

Goed.

Onderhond, wat doe je je zelf aan? Dit moet wel een hel voor je geweest zijn.

Linn heeft 100 minuten zichtbaar genoten en we hebben ook best wat afgelachen tijdens het kijken.

Moet zeggen dat films als deze wel een redelijk blij sfeertje uitstraling, hoe langer het duurt hoe meer het mij alleen wat gaat vervelen. Opvallend ook hier weer de lange dansscene rond het uur die een hele recap van het eerste deel geeft. Singing in the Rain had ook al zo'n dansscene tegen het eind die integraal gecut had kunnen worden.

Verder vond ik ook dat er een redelijk groot kwaliteitsverschil zat tussen de gewone dansscene en de tapdansjes; Die laatste zijn redelijk slick, de gewone dansscenes ogen nogal rommelig en gehaast. Niet dat ik een kenner ben, maar vond het er niet echt leuk uitzien.

Verhaaltje gaat nergens over natuurlijk, de humor was wel érg belegen (wel fout grappig, zodat je er nog best een keer om kon lachen).

100 minuten vind ik véél te lang voor een film als deze, waar de film toch nog een half puntje credit verdient is de ultrablije sfeer. Maar echt m'n lievelingscinema zal dit niet worden heb ik het idee

1.0*

Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom mensen die absoluut niet van musicals houden naar deze film kijken en vervolgens de film neersabelen,omdat ze niet van musicals houden.
Maar goed,

Natuurlijk is dit een absolute klassieker onder de musicals.
Veel leuke liedjes en vooral supergoede dans-scene's..vooral van Ann Miller in het geweldige Prehistoric-man nummer.
En natuurlijk de onvergetelijke Vera-Ellen.

Alice Pearce is ongelovelijk melig als de verkouden Lucy.

Heel leuk.

Daar wil ik wel even op reageren, als je het goed vindt, maar als je het niet goed vindt doe ik het toch

Ik ben vooral een muziekliefhebber. O.a. zeer van de jaren '30 t/m '50. Veel van die films waren vroeger gewoon op tv, vooral op de BBC en Duitsland ook wel.
De muziek uit deze films is vaak wel mooi, alleen de uitvoeringen daarvan zijn toch vaak wat anders dan dat ze op plaat zijn gezet. Met dat gedans erbij en de lengte, nogal wisselend allemaal, maar dat weet je niet van tevoren. Pure nieuwsgierigheid dus. Vanuit oogpunt van muziek heb ik veel films destijds bekeken net als die jaren '40-films waarin een Big Band te zien is, want je had toen nog geen YouTube, etc. waar je (muziek)gedeelten van films kan bekijken. Dus zat niks anders op dan zo'n film te bekijken op tv. Hopelijk kan je hier wat mee.

De jaren '40 en '50 waren waarschijnlijk de meest brave jaren uit de filmgeschiedenis en over het algemeen is er niets bravers te vinden dan de musicals uit die tijd. Of toch wel? On the Town is zelfs voor een musical uit die periode enorm luchtig, maar onderscheidt zich van de massa doordat het bijna onverhult over seks gaat. Dat Prehistoric Man nummer is natuurlijk dubbelzinnig bedoelt, maar eigenlijk is het gewoon recht voor zijn raap en zingt een vrouw over dat ze met een man naar bed wil. Net als die taxichauffeur die Sinatra mee naar haar apartement neemt. Alsof er ook maar iemand aan twijfelt wat er gebeurt als de film wegknipt (latere uitspraak: "He wanted to see the sights and I showed him plenty"). Dus dit is een film over drie matrozen die tijdens hun verlof seks zoeken en twee geile vrouwen vinden en een vrouw die nog overtuigd moet worden (niet echt moeilijk). Nogal een ouderwetse manier om een seksuele musical te maken, maar daar zat hem dan wel weer de humor in.

Verder is het gewoon een degelijk gemaakte film. Donens musicals hebben altijd wat meer schwung en camerawerk dan de meeste genregenoten. Zo ook On the Town, maar evengoed is het de minste die ik van hem zag. Dit komt vooral omdat er een echt virtuoos moment ontbrak, zoals de weergaloze balscène uit Seven Brides for Seven Brothers of vele scènes uit Singin' in the Rain. De dansscènes zijn allemaal uitstekend (al loopt Prehistoric Man wat uit de hand wat komische danspasjes betreft), maar geen springt er echt uit (misschien Miss Turnstile). Hetzelfde geld voor de liedjes, die altijd goed, maar nooit écht pakkend zijn. Maar het is verder toch een fijne lichtgewicht musicalcomedy die heerlijk wegkijkt en eigenlijk altijd wel vermaakt. Wel jammer van Munshin. Wat een vervelende acteur zeg.
3,5*

Een van de betere Hollywood musicals en dat ligt behalve aan de dansnummers, toch ook voor een groot gedeelte aan de sprankelende muziek van Leonard Bernstein. Het jaren vijftig sfeertje sprak me trouwens ook wel aan en Ivy Smith zag er toch zeker niet onaantrekkelijk uit. Deze musical straalde net zoals de meeste andere musicals uit die tijd vooral blijheid uit. Het waren destijds voor Amerika ook politiek onzekere tijden; Koude Oorlog, Korea, McCarthy. De mensen hadden daarom vooral behoefte aan verstrooiing. Vandaar dat dit soort musicals destijds in Amerika zeer populair waren. Deze musical schijnt ook grotendeelsop locatie te zijn opgenomen wat voor die tijd best vernieuwend was.
Al met al dus een prima musical dit "On the Town". Maar nogmaals, dit soort musicals moet het voor mij toch vooral van de muziek en de dansnummers hebben en houd je niet van de muziek van Bernstein, dan kun je deze musical beter links laten liggen.

4,0* na herziening