Il Trono di Fuoco (1970)

"U wordt allen veroordeeld voor misdaden tegen koning en koninkrijk. U wordt opgehangen tot de dood bijna intreedt om vervolgens levend te worden losgesneden waarna uw ingewanden in uw mond worden gepropt. Vervolgens wordt u opnieuw opgehangen en als karkassen gevierendeeld."

Dat klinkt heftig, maar helaas was deze Jesús Franco film niet bepaald heftig en hij stamt ook uit een periode waar hij nog ging voor kwaliteit (gezien de decors, de aankleding en de cast had hij redelijk wat budget) i.p.v. kwantiteit en veel bloot. Hier en daar is er wel wat bloot te zien (ik heb de "uncut" versie gezien van 108 minuten) en dat komt vooral op conto van de mooie Maria Rohm (als Mary Gray), die een paar keer volledig bloot is te bewonderen (de eerste keer na circa 30 minuten als ze in de hooistapel ligt te vrijen en de tweede keer na circa 81 minuten als ze uitgekleed wordt en gewassen wordt in een tobbe. Ze was overigens ook te bewonderen in "Marquis de Sade: Justine (1969)" van Jesús Franco, waarin een hoofdrol is weggelegd voor de mooie Romina Power.

Ondanks het meespelen van Christopher Lee (als rechter Jeffries, die een beruchte rechter is en die in het Engeland van de 17de eeuw een bloedige heksenjacht leidde), die met name indringend kijkt, wist het verhaal over vrouwen die al dan niet aan hekserij doen (ze dansen wild in het bos, doorboren een pop die een magistraat moet voorstellen en één van hen roert in ketels en doet voorspellingen) me niet echt te boeien of te vermaken en de gruwelijkheden die te zien zijn, vond ik niet bepaald choquerend en soms ging het ook om een droom / nachtmerrie van rechter Jeffries, wiens handlangers rondlopen in zwarte kleding met een grote letter "J" op het shirt.

Daarbij worden we o.a. getrakteerd op een verkrachting (althans poging tot, want de aanvaller belandt uiteindelijk in de openhaard en verbrandt gedeeltelijk zijn gezicht), op sm-achtige taferelen (daarbij is er wel een leuke rol weggelegd voor Howard Vernon, die in veel films van Jesús Franco te zien was, als beul die rondloopt in een volledig zwart pakje, daarbij is alleen zijn gezicht te zien, met een enorm grote goudkleurige gesp en die o.a. vrouwen brandmerkt) en het kwistige gebruik van martelwerktuigen die waarschijnlijk door één of ander museum ter beschikking zijn gesteld.

De meeste indruk maakte nog de scène waarbij Maria Rohm gedwongen wordt om het volledig naakte en bebloede lichaam van een zojuist gemartelde vrouw (die bewusteloos hangt in de boeien) van onder tot boven schoon te likken (om de wonden voor ontsteking te behoeden), terwijl de beul en bewakers belangstellend toekijken. Daarbij likt Maria Rohm o.a. de billen en de borsten en is ze zelf ook wat naakt (borsten en billen) te zien.

Van een aantal gemartelde vrouwen is wat naaktheid te zien, maar een aantal is ook te zien in gescheurde jurkjes (o.a. de rondborstige Sally Gaunt die helaas niet naakt te bewonderen is en Alicia Gray die de zus is van Mary Gray en die uiteindelijk belandt op de brandstapel), die zo fraai gedrapeerd zijn om de geteisterde lichamen (waarbij er net geen borsten of schaamstreken te zien zijn) dat een modeontwerper het niet beter had kunnen doen (tegenwoordig is het zelfs mode, want ik zie regelmatig personen rondlopen in gescheurde spijkerbroeken). Daarbij is ook het nepbloed met vakmanschap geschilderd op die arme lichaampjes.

Buiten al het eerder genoemde, zien we ook nog een veldslag tussen twee legers (dat van koning James II en rebellenleider Monmouth), waarbij o.a. ruiters te paard en kanonnen zijn gebruikt. Uiteraard loopt het goed af met Mary Gray en Harry Selton (Hans Hass Jr.), mede door ingrijpen van de vader (Lord Wessex) van Harry, en wordt rechter Jeffries op het einde opgepakt (als Willem van Oranje geland is en koning James II gevlucht is) en wordt hij ter dood veroordeeld. Maar i.p.v. een executie, komt hij er makkelijk mee weg, want na het zien van andere executie (waarbij iemand eventjes wordt opgehangen en waarna een beul hem daarna een aantal keren slaat met een bijl) krijgt hij een hartaanval en gaat hij dood en is de film afgelopen.

Al met al vond ik dit een matige Horror / Historisch (Drama / Historisch vind ik persoonlijk meer van toepassing) film, die vooral bedoeld zal zijn voor de fans van Christopher Lee en natuurlijk ook voor de Jesús Franco fans (daar behoor ik langzamerhand ook toe) en waarin inderdaad het Engels soms wordt afgewisseld met Duits.

Deze film is de derde van de zeven samenwerkingen tussen Jess Franco en de Britse producent Harry Alan Towers, waarvan er meerdere met Christopher Lee en de meeste met Towers' vrouw Maria Rohm waren. Men wilde duidelijk meeliften op het succes van Michael Reeves' Witchfinder General (1968) en vonden in de 17e-eeuwse historische figuur 'Hanging Judge' George Jeffreys de geschikte kandidaat. Wat ze mixte met gedeeltes van de roman Lorna Doone.

Deze George Jeffreys was lordkanselier van Engeland en opperrechter en stond bekend als een gewetenloze, harde rechter. Als hij ervan overtuigd was, dat iemand schuldig was, dan was hij dat ook! Was hij eerst de gunsteling van de protestantse koning Charles II, maar toen de katholieke Jacobus aan de macht kwam, wisselde hij van geloof, en ging nu net zo geestdriftig op protestanten jagen, als dat hij daarvoor op katholieken deed. Hij bevestigde zijn bloeddorstige reputatie als wrede rechter na de Monmouth-opstand doordat hij honderden gevangen ter dood veroordeelde of liet deporteren naar de Caraïben. Er kwam een eind aan het schrikbewind van rechter Jeffreys na de Glorieuze Revolutie van Willem van Oranje waarna hij in de gevangenis in de Tower belandde en stierf op 41 jarige leeftijd.

Christopher Lee is, nou ja, Christopher Lee. De mooie blonde Maria Rohm schittert als een van de vele potentiële slachtoffers. Seks en naakt zijn wel aanwezig maar gelukkig nooit zo prominent als andere uitbuitingsinspanningen uit de jaren '70 en vermoedelijk pas achteraf toegevoegd. Deze film mag dan verbleken in vergelijking met het folk-horrormeesterwerk van Reeves of het latere The Blood on Satan's Claw (1971) van Piers Haggard, maar het is op zijn minst een vreemde maar verrassend goed gemonteerde combinatie van historische feiten, liefdesverhaal en heksenjacht-horror.