King Kong (1933)

Het eerste stuk is best wel oke en kan anno 2014 nog best prima meekomen. Pas als Kong ten tonele verschijnt besef je weer hoe oud het is. Ik kon enig schamper lachen niet onderdrukken. Hoewel het voor die tijd vast state of the art was, vraag je je toch af of mensen dit toen daadwerkelijk spannend vonden.

Ik moet zeggen dat het later in de film wel iets beter werd, (misschien ook omdat het went?) maar de allereerste scene met King Kong is niet bepaald een goede binnenkomer.

Doorheen de film blijft de beleving een beetje wisselend. Af en toe word je wat moe van de houterige poppengevechten, maar soms kon ik best onder de indruk zijn van wat ik, voor die tijd, zag. Bijvoorbeeld de scene met het Empire State Building en de vliegtuigjes is lang niet slecht. Ook is het, los van de effecten, best een vlotte film, die in tegenstelling tot de Jackson-versie niet meer speelduur verbruikt dan nodig is.

Verder, tja. Ik zal altijd wel moeite blijven houden met het beoordelen van oude films. Op een serieuze manier geboeid ben ik meestal niet, het is toch vaak kijken met een 21e eeuwse blik. Toch denk ik dat ik deze film, met de beschikbare filmische mogelijkheden van 1933 kwalitatief ongeveer even goed (misschien wel beter) vind als die uit 2005.

Mijn beoordelingen zijn altijd een combinatie van mate van kwailiteit en in hoeverre ik geamuseerd ben, dus dan kom ik alles bij elkaar toch uit op dezelfde beoordeling als de 2005-versie:

3,5*

De gouden Hollywood-jaren 30 en 40 hebben voldoende fraais opgeleverd. De originele King Kong blijft een goed verhaal, met lekker klungelige special effects, die desondanks niet storen. It was beauty that killed the beast. Zo is het maar net.

Zeer vermakelijke verfilming van het verhaal van King Kong. De effecten zijn uiteraard achterhaald, maar hebben toch ook zeker wel hun charme. Voor die tijd zullen het overigens uitstekende effecten zijn geweest. Het personage King Kong maakt in ieder geval voldoende indruk. De opbouw en uitwerking van het verhaal is prima en het acteerwerk is ook best aardig, al hebben de meeste rollen weinig diepgang. Aardige decors ook, met name op het eiland en in New York. Een vlotte filmklassieker die het aanzien zeker waard is.

Een ware klassieker. De meeste monsterfilms dateren uit de jaren '50, maar hier hebben we een monsterlijke aap in de jaren '30. Geen wonder dat vele films met de bekende aap gevolgd zijn. Zoveel jaren later zijn we natuurlijk veel meer gewoon qua effecten. Hiet ziet er soms wel wat knullig uit helaas Maar er zit genoeg tempo in om het nog steeds boeiend te houden. De film weet wel niet helemaal de juiste toon te zetten en gaat van avontuur over horror naar actie. Maar zeker van genoten.

Nadat ik recent het vrij imponerende Kong: Skull Island (2017) in de bioscoop heb gezien, kreeg ik ook wel eens zin in de oude King Kong films die ik nog niet had gezien. En dan kom je automatisch bij de eerste Kong film uit 1933 uit. Bijzonder om deze 84 jaar oude King Kong film te zien en te constateren dat deze heel wat vermakelijker is dan bijvoorbeeld de versie van Peter Jackson uit 2005 die 3 uur nodig had om een simpel verhaal te vertellen, wat echt vreselijk saai was. Deze versie uit '33 heeft een opvallend hoog tempo en komt lekker snel to the point. En ja, het minste deel van de film zijn de stop motion effecten, maar dat kan je de film niet kwalijk nemen.

Sterker, ik vond de effecten wel charmant en geinig. Qua uiterlijk ziet alles er wel goed uit, maar de hakkelige actie is natuurlijk vrij gedateerd. Ook zie je wel erg duidelijk dat ze met een voorgrond met acteurs en een achtergrond met decoratie werkten. Denk aan de scene dat Kong met een boomstam aan het schudden is. Verder ziet de film er erg verzorgd uit, is het acteerwerk prima en de zwart-wit beelden sfeervol. De actie is zo af en toe nog vrij hard trouwens, met doodgebeten of verpletterde slachtoffers van onze grote aap. Prachtige iconische scene trouwens met Kong op het Empire State Building. Nee, niks mis met deze klassieker.

3,5*

Een film van 85 jaar oud, die vooral leunt op special effects; natuurlijk is zo'n film inmiddels gedateerd, maar ondanks dat staat deze originele King Kong nog steeds als een huis. Bepaalde special effects en actiesequenties zijn weliswaar achterhaald en daardoor een tikkeltje lachwekkend, maar voor een groot deel is het nog steeds indrukwekkend. Vooral de derde akte met Kong in de grote stad is nog steeds simpelweg meesterlijk; zelfs na 85 jaar is de iconische sequentie van King Kong op het Empire State Building ongeëvenaard.

De film schiet eigenlijk nog het meest tekort op het gebied van de personages. Filmmaker Denham is nog het meest interessant, gezien actrice Ann Darrow niet veel meer doet dan schreeuwen, haar band met Kong komt hier een stuk minder goed naar voren dan in andere versies. Maar vooral haar andere romantische tegenspeler Driscoll is maar een saaie oetlul. De rest van de personages doet er eigenlijk helemaal niet toe, het zijn dan ook vooral de prehistorische dieren - met Kong uiteraard voorop - die de show stelen. Het eerste half uur van de film is dan ook niet bijster interessant, maar gaandeweg wordt de film steeds sterker en sterker. En zoals gezegd, de climax is nog steeds van torenhoog niveau.

4 sterren.

Klassiek, klassieker, klassiekest: waarschijnlijk een van de bekendste vooroorlogse films, samen met een Snow White misschien. Ik had hem dan ook al eerder gezien, vroeger kwam deze regelmatig op TV. De eindscene is zo bekend, die kende ik nog wel, het gedeelte op het eiland (zo’n driekwart van de film) echter was ik grotendeels kwijt.

Acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven: er is voor gekozen de hoofdrol te verdelen onder twee personages wat ertoe leidt dat ze allebei een beetje onderbelicht blijven. De megalomane regisseur is wel een interessant figuur maar had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, de eerste stuurman is een degelijke, wat kleurloze held. Fay Wray is goed maar vanaf de ontmoeting met Kong rest haar weinig dan gillen en verschrikt kijken. De ster van de film is natuurlijk Kong, die naarmate de film vordert steeds beter geanimeerd wordt, met als hoogtepunt de eindscene op het Empire State Building.

Oude avonturen gingen vaak over fictieve ontdekkingsreizen naar de zuidelijke zeeën. Tegenwoordig zouden het verre planeten zijn in plaats van onontdekte eilanden met prehistorische monsters. King Kong onstond uit een nachtmerrie van screenwriter Merian C. Cooper. Als gevechtspiloot tijdens de Eerste Wereldoorlog droomde hij over het bevechten van een monster vanuit vliegtuigen. Door het derde bedrijf in New York te plaatsen wordt het fantastische met het realistische verenigd.

In de eerste twintig minuten is er nogal wat voorafschaduwing: het kleine aapje, de angstige, opwaartse blik van Fay Wray. Zij verschijnt als onbekwame dievegge, al zijn haar kapsel en make-up iets te mooi voor iemand die geen appel kan betalen. Dit was vóór de Hayscode, wat blijkt uit de gewaagde jurk tijdens de fotosessie.

Koning Kong staat voor mannelijkheid. De Empire State Building is een fallus. Het beest vecht niet uit slechtheid, maar om z'n territorium te verdedigen. Jack lijkt op hem. Ook hij is een macho bij wie de zachtaardige kant geleidelijk naar boven komt. Fay Wray werd de scream queen, een zwakke vrouw die gered moet worden, maar ook de schoonheid die de macho verzwakt. De inboorlingen worden als primitieve wilden voorgesteld, zoals meestal in die ouderwetse avonturen.

De technische middelen van toen werden uitgebuit: stop-motion, miniaturen, poppen, schermen met bewegende beelden als decor... De schreeuw van Kong zou een combinatie zijn van het gebrul van een leeuw en een tijger, achterwaarts en vertraagd afgespeeld. Ook al weet je dat je naar een bewegend poppetje zit te kijken, toch ga je meeleven met het misbegrepen wezen.

“Oh no, it wasn't the airplanes. It was beauty killed the beast.”

Knap gemaakte filmklassieker. King Kong ziet er natuurlijk gedateerd uit, en vooral wanneer King Kong zijn intrede doet moet je even je perspectief en verwachtingen bijstellen. Niet erg, want ik vond vooral de scènes op Skull Island zeer vermakelijk, en Fay Wray haalt het maximale uit een wat ondankbare rol. Ook de andere acteurs doen het goed, en het laatste gedeelte in New York (en op de Empire State Building) is natuurlijk iconisch.

Naar aanleiding van de remake uit 2005 heb ik besloten eens het origineel te zien. Qua verhaal is er weinig verschil – zodat ik qua thematiek en betekenissen weinig toe te voegen heb aan wat ik daar al schreef – al wordt het verhaal in het origineel beknopter verteld waardoor de vaart er goed in blijft. Het origineel benadrukt het thema van Beauty & The Beast met de twist dat “Beauty killed the Beast” omdat de obsessie van het beest voor de schoonheid hem fataal werd. Uiteraard kunnen de special effects van het origineel niet tippen aan die van de remake, maar dat doet weinig af aan het origineel omdat er genoeg expressie zit in de bewegingen van Kong (en ik begrijp dat King Kong in zijn tijd revolutionaire special effects had en daarin een pioniersrol vervult in de filmgeschiedenis). Qua sfeer zit het ook helemaal in orde. Zelfs anno nu weet de film te imponeren.

Wat me nog opviel is dat het verhaal zich (onbewust) bedient van een religieus respect voor de natuur c.q. natuurgoden zoals Kong: de inlanders wisten een harmonie met de natuur en de vreselijke Kong (al dan niet als metafoor voor de seksuele lust) te handhaven door af en toe een meisje te offeren maar hun hele dorp/beschaving wordt vernietigd als de toorn van Kong is opgewekt en later dreigt New York dus onze beschaving te worden vernietigd als we proberen Kong dus de natuur naar onze hand te zetten. De film is behalve een horrorklassieker en een klassieke avonturenfilm zo ook een klassieke rampenfilm waarin men de film ook kan lezen als een metafoor voor de huidige klimaatcrisis: door onze arrogante exploitatie van de natuur hebben we als het ware de wraak van die natuur over ons afgeroepen want de natuur laat zich niet onderwerpen.

Tot slot heeft de film een interessante en een wat postmoderne verdubbeling: de film gaat over het maken van een film (vergelijk bv. de laatste film van Tarantino) waarbij bv. de romantiek die in de film moest om het publiek te behagen op de filmset ontstaat en centraal komt te staan in de film die wij zien. De film is zo ook nog een liefdesverhaal waarbij twee mannen (Jack en Kong) strijden om Ann en uiteindelijk Kong verliest, welke uitkomst ongetwijfeld het publiek zal hebben behaagd…

Leuk avontuur.

Ik verkies wel de remake uit 2005, puur omdat ik daar ook echt in volledige spanning zat. Hier kwam die eigenlijk pas in het tweede deel, maar de gehele film is dan ook eigenlijk opvallend boeiend. Zo zie je maar dat stop-motion ook vroeger leuk was.

Zo spectaculair als de 2005 is het (zoals verwacht) bij lange na niet, maar deze is op sommige stukken nog heel leuk eigenlijk. Vooral eenmaal het avontuur een beetje op gang komt gaat de film in een hoog tempo aan je neus voorbij.

Stop-motion is erg grappig. Heel serieus kan je de grappig kijkende aap niet nemen, maar het heeft toch wel een bepaald soort charme hier. Het zorgt er ook voor dat ze de grote dino's en andere beesten wel neer kunnen zetten ermee.

Voor de rest is het cameragebruik opvallend statisch, zeker omdat het wel flink los gaat bij aap op gebouw. Het zorgt er wel voor dat het avontuur niet heel intens, maar vooral vermakelijk gebracht is uiteindelijk. En dat is hier wel goed genoeg.

Acteerwerk is niet heel bijzonder. Dat geschreeuw ging me wel een beetje in de weg zitten op een gegeven moment. Maar het is vooral de actie die hier dan centraal staat, en dat is dan ook het element dat het best geslaagd is.

Erg leuke actie en avontuur, zeker voor die tijd. Heb je goed vermaakt, en bovendien duurt de film precies lang genoeg om te blijven boeien. Lekker tempo, kom ik weinig tegen in films uit de jaren 30.

Een wereldberoemde film. In 1933 was de film meteen al zeer succesvol en dat is zo gebleven. Toen de film uitkwam bracht hij in het eerste weekend maar liefst 90.000 dollar op. Dat bedrag klinkt belachelijk laag, maar in 1933 was het een recordbedrag.

Een klassieker dus. Skull Island, de blonde schone met de afsgrijselijke gil en natuurlijk de scènes met de grote aap in New York. Het beeld van de grote gorilla bovenop het Empire State Building met in zijn hand de blonde schone, zal een ieder wel bekend zijn.

De stop-motion effecten die King Kong tot leven brengen, ogen hedentendage uiteraard gedateerd, maar konden mij ook nu nog bekoren. De aap beweegt wat houterig en zijn gelaatsuitdrukkingen zien er wat onbeholpen uit, maar het geduldige vakwerk zie je er goed aan af. De aap is dan wel niet heel angstaanjegend meer, maar hij fascineert absoluut en pakte me heel retrocharmant in.

De film zelf is erg prettig kijkbaar. Een avonturenfilm met spannende settings, vraatzuchtige dinosauriërs, prima personages en een behoorlijk tempo. Het tempo verbaasde me echt. De film kent maar weinig rustmomenten. Hectiek, rumoer en chaos beheersen de film.

Ik heb de film ooit eerder als jochie bekeken. Toen zag ik een spannende avonturenfilm. Die zie ik nog steeds. Toch zie ik daarnaast bij deze volwassen schouwing iets meer dan een onschuldige spannende avonturenfilm.

King Kong gaat stevig te keer en maakt behoorlijk wat slachtoffers. Kong is geen mensvriendelijke aap. In de film is hij het monster. Zeker gezien door een kinderbril. Maar ja, als je de film met volwassen ogen bekijkt dan wordt duidelijk dat de aap niet het enige monster is.

Het personage dat King Kong ten koste van vele slachtoffers doelbewust van zijn eiland haalt om hem in New York tentoon te stellen en daarbij heel gemakkelijk een eeuwenoude en evenwichtige cultuur vernietigt, is vele malen monsterlijker dan King Kong. De grote trotse aap wordt door deze rijke arrogante blanke koning uit zijn koninkrijk verbannen, aan de ketting gelegd en tot bron van vermaak gereduceerd ten behoeve van geldelijk gewin.

Na afloop vroeg ik mij af of de maker dit arrogante gedrag in deze film serieus aan de kaak stelt of juist helemaal niet. Misschien hield de samenleving zich immers wel helemaal niet bezig met deze vragen. Misschien vond men op koloniale leest geschoeide arrogantie nog heel gewoon en zag het publiek in de jaren 30 het monsterlijke aspect er helemaal niet van in.

Maar goed. Ik dwaal af. Ondanks deze overpeinzing beleefde ik aan het weerzien met King Kong veel plezier. Het is nog steeds een fijne film.

Eindelijk eens de originele King Kong film kunnen kijken. Waarschijnlijk voor die tijd een adembenemend spektakel voor het publiek. Nu ziet het er redelijk gedateerd uit. De stop-motion techniek werkte wel, alleen het perspectief was soms niet perfect. Ook de close-up van Kong's gelaat zorgde voor hilariteit. Het leek wel alsof deze bloeddorstige primaat telkens een grijns opzette. Toch redelijk gewaagd voor die tijd volgens mij. Het monster was niet bepaald mild voor zijn slachtoffers. En de hoofdrolspeelster had soms weinig verhullende kledij aan. Sowieso op het einde als Kong haar kledij wegscheurde en ze verwoedde pogingen deed om bepaalde lichaamsdelen te bedekken. Ik kan me best voorstellen dat het vrouwelijke publiek toendertijd nogal verontwaardigd was hierover. Al bij al een prettige ervaring om dit stukje filmgeschiedenis te bekijken.

3.5*

Sterke oerklassieker die reeds vele remakes kende. En ondanks het feit dat het er allemaal behoorlijk knullig uitziet, is het toch allemaal erg degelijk en vakkundig gemaakt. Zeker voor de periode van 1933 moest het een huzarenstukje geweest om alles in elkaar te knutselen.

Kong heeft de afgelopen decennia wel enkele positieve gedragswijzigingen ondergaan. In de versie van 1933 echter is hij weinig sympathiek en gaat hij erg bruut en meedogenloos tekeer tegen de mensheid. Er sterven toch wel wat onschuldigen - ook in New York - waardoor Kong monsterlijk wordt voorgesteld. Het is natuurlijk maar zeer de vraag hoe verantwoordelijk de mens zélf is voor dit gedrag. Daar waar in latere versies de romance (toch alvast vanuit 1 kant) meer aandacht krijgt, is het hier een onvervalste ontvoering. Ook bij Ann Darrow is er weinig begrip voor Kong en het enige wat ze kon was dan ook gillen. Gillen uit angst en paniek.

De andere monsters en dino waren eveneens knullig, maar toch erg vermakelijk en fijne gevechten. Er komt toch wel wat op je af en de makers hebben niet op een beest meer of minder gekeken. Ook de moerassen en de boomstam-scène werden mooi weergegeven. Het hoogtepunt blijft natuurlijk The Empire State Building, legendarische scène. Mooi!

Goeie film waarin een regisseur een film wil maken op een mysterieus eiland. Uiteraard zijn de special effects verouderd. Maar na bijna 90 jaar is er nog voldoende actie, spanning en avontuur. De muziek van Max Steiner is hier ook bepalend voor. De iconische scene op het Empire State Building vormt zowel letterlijk als figuurlijk het hoogtepunt.

Onverwoestbare klassieker, nog steeds geweldig. Wat zou ik graag naar 1933 willen afreizen om dit in de bioscoop te kunnen zien. De impact die dit destijds gehad moet hebben... De spannende plot, de leuke personages, de mooie production design en de eersteklas stopmotion-effecten- alles draagt bij aan de magie van het geheel. En wat een ambitie hadden de makers destijds, niet te geloven. Om in 1933 op deze schaal allerlei monsters spectaculair tegen elkaar te laten vechten, daar was heel wat lef voor nodig. Het tempo ligt ook verrassend hoog, met vanaf het moment dat de hoofdpersonen op het mysterieuze eiland aankomen een niet aflatende stroom van aktiescenes en spektakel, resulterend in één van de meest iconische finales uit de filmgeschiedenis.

Eerste kennismaking met deze klassieker der monsterfilms. En ik vind het echt wel een heel goeie film. Ondanks de ouderdom zat ik helemaal in het verhaal, genoten van de special effects m.n. de stop motion, met als apotheose de iconische scene die zich afspeelt op Empire State Building. Het verhaal is een raamwerk voor allerlei spectaculaire scènes maar niettemin vind ik het intelligent geschreven met een dubbele haast maatschappijkritische bodem. De ondertitel van de film luidt “The 8th Wonder of the World” wat verwijst naar de exploitatie van het grote beest in freakshows te lande. Het dubbele hieraan is dat het even goed inspeelt op de sensatiezucht van een cinemapubliek. Ook dubbelzinnig is de intro waarbij men op zoek is naar een knappe actrice (voor de film in de film) omdat dat is wat het publiek wil. En uiteindelijk vinken de makers daadwerkelijk elk noodzakelijk vakje aan om van de film een kassucces te maken.
Meer specifiek gaan docu-etnografische films evenzeer op de rooster, wanneer blijkt dat de actrice al op voorhand bepaalde scènes moet instuderen. Zeer vermakelijk allemaal.

De achtervolgingen van de crew tijdens de catastrofale expeditie en de gevechten tussen gigantische monsters zijn een feest voor het oog. Ook al komt het soms houterig over, het hangt er toch altijd vanaf in hoeverre je je als kijker zelf wil inleven. In dit geval helpt het wel dat de film in zwartwit is, wat 100 % bijdraagt aan de sfeer. De momenten dat mensen levend verslonden worden, vond ik ook wel vrij hard overkomen.

En de muziekscore van Max Steiner vind ik van topniveau. Voor een vrij vroege talkie zit het toch helemaal goed met integratie van film en muziek.

RKO associeer ik altijd wat met (goeie) B-films maar dit is toch wel een A-productie van formaat die voor mij staat als een huis.

Een oude classic wat vroeger in die tijd natuurlijk zeer bijzonder was gemaakt.

Nu is deze film inmiddels erg verouderd, maar toch heeft deze film,zijn charmes nog.

Toch is deze wereld beroemde classic, zeker nog vermakelijk en leuk om te zien, zeker omdat King Kong een iconische film legende blijft.