Lords of Dogtown (2005)

De speelfilm tegenhanger van docu Dogtown & Z-Boys, geschreven door de regisseur daarvan, voormalig skater Stacy Peralta. Prima film, vol subliem camerawerk en met prima rollen van vooral Heath Ledger en Emile Hirsch. Vooral de moeite waard om ditmaal wel de emotionele scenes te kunnen zien die uiteraard ontbraken in de documentaire. Liefhebbers verwijs ik ook door naar de geweldige documentaire Riding Giants, die Peralta maakte na Dogtown & Z-Boys.

Niet onaardig, deze film over een stel (eigenlijk hét stel) skatepioniers die het skaten een geheel andere look gaf (het skaten voor deze gasten stelde ook vrij weinig voor). Het verhaaltje stelt niet veel voor. De leuke skate scènes maken dit grotendeels goed.

Ook leuk zijn de cameo's in de film. Vooral Tony Hawk als astronaut die zegt dat skaten toch nog best wel moeilijk is was erg lollig...

Niet onaardige surf en skate film met een grappige retro, vintage look. Een wat slap niets verrassend verhaaltje met drama-elementen die 9 van de 10 keer finaal de (skate)plank mis slaan. Die gastjes kunnen beduidend beter skaten dan dat ze kunnen acteren. Wat dat betreft heeft de film dan ook niet zoveel bijzonders te bieden.
Ook had ik de muziek toch een stuk heftiger verwacht. Kom op, het betreft hier een skatefilm spelend eind jaren '70 begin '80 waarom knalt dan niet keihard Suicidal Tendencies uit mijn speakers!?! Nee, een paar nummers uitgezonderd vooral veel slap gitaargejengel ergens op de achtergrond.
En toch is het geen echt slechte film, vooral van de skate en (weinige) surfbeelden heb ik wel genoten. Mooi en stijlvol geschoten (de zwembaden en de rioolbuizen zijn echt tof gedaan). Dankzij de sterke actiebeelden alsnog 3* voor Lords of Dogtown.

Ik had trouwens de unrated versie, en moet zeggen dat ik dat unrated er niet echt aan kon af zien. Zo schokkend was het allemaal niet.

Erg gaaf filmpje dit. Veel heeft het niet om het lijf allemaal, maar vermakelijk is het wel. De sfeer in de film is één van de sterkste punten. De jaren '70 look doet het bij mij altijd wel goed en met namen als Emile Hirsch en Heath Legder wordt het alleen maar beter. Deze twee doen het dan ook het beste, vooral de grappige weirdo die Ledger speelt vond ik erg leuk: Oh, nice socks, man. Nice socks. Nice socks.

De actiescénes, vooral op de skateboards zijn erg strak gedaan. Ik heb zelf niks met skaten, heb nog nooit op zo'n ding gestaan volgens mij, maar het was wel erg leuk om naar te kijken. De muziek is opzich prima in orde, maar toch had hier veel meer uitgehaald kunnen worden. Ik hoorde bijv. The Sweet, Cream, Deep Purple, Jimi Hendrix en Black Sabbath. Heel leuk allemaal, maar ik wil graag wat Beach Boys horen als ik surfende gastjes zie Al was dat net weer wat voor deze tijd, maar oké.

Wel jammer dat het verhaal, vooral naar het einde toe wel erg snel van het één in het ander vliegt zonder dat we voorgeschoteld krijgen hoe bepaalde dingen nou tot stand zijn gekomen. Zo werkt Ledger bijv. ineens in de winkel waar hij eerst de eigenaar van was? Hirsch ineens kaal? Dat gedoe met dat ooglapje en de hersentumor. Het gaat allemaal wat te snel eigenijk. Maar, over het algemeen toch een uitstekende film. Ik heb me meer dan vermaakt, dikke voldoende dus ook.

Best wel een vermakelijke film over de opkomst van het skateboarden. Een stelletje surfende jongeren, en een ambitieuze winkeleigenaar, ontdekken skateboarden als alternatief en maken het cool. Maar uiteraard duurt het niet lang voor de commerciële aasgieren eropaf komen, en het een circus geregeerd door sponsoren wordt. Vooral tof als goed gefilmd, sterk geacteerd en realistisch overkomend portret van de opkomende scene, en een soort van coming-of-age film over gastjes die opgroeien met teveel aandacht en soms ook serieuze persoonlijke problemen. Als verhaal heeft het verder weinig om het lijf en beklijft het niet erg, en met een half uurtje minder had ik het ook wel geloofd - zeker de tweede helft lijkt geen einde aan te komen. Desondanks, over het algemeen prima mee vermaakt.

“You gotta approach every day as if it's your last!”

Wederom een film die ik kan voegen tussen mijn lijstje ‘jeugdsentiment’. Ik was in mijn ‘vroegere’ jaren een echte skater, elke dag stond ik op een skateboard mijn tricks te showen naar mijn kameraadjes in het park en draaiden we de hele dag lekkere hardrock en skater punkmuziek waarna we (als het te donker werd) vervolgens op de ‘PlayStation 1’ de game van mijn idool ‘Tony Hawk’ gingen spelen. Alles draaide om skaten destijds, nu wat minder helaas ik zou het graag wel eens willen oppakken maar mijn passie ligt nu ergens anders. Ik was de film eigenlijk een beetje vergeten, hoewel die aardig wat indruk wist te maken wanneer die uitkwam heb ik er zeker de afgelopen tien jaar niet meer echt aan gedacht. Ik kwam de film per toeval weer tegen in dit leuke spelletjes ‘forum’ en had gelijk een herziening klaar liggen, aangezien ik de film hier zelfs op Blu-Ray heb liggen.

En ik heb me weer vermaakt net zoals kleine Wesley dat vroeger deed. Hoewel ik destijds natuurlijk geen benul had waar het verhaal nou daadwerkelijk om ging (ik wou alleen maar skaters zien) vond ik het altijd een erg mooie film, en ik herinnerde me nog dat ik het einde altijd erg sneu vond. Nu, vijftien jaar later weet ik gelukkig waar het verhaal wat meer om draaide en ik vond het mooi om te volgen. We volgen hier de ‘Zephyr Competition Team’ uit het zonovergoten ‘Santa Monica’ in ‘Venice, Californië’. Prachtig om het ontstaan van de skating te zien en natuurlijk het verhaal van onder meer ‘Jay Adams’, ‘Tony Alva’ en ‘Stacy Peralta’ te volgen. ‘Stacy Peralta’ staat uiteraard ook bekend omdat ‘Tony Hawk’ ooit voor hem op het skateboard stond, wat uiteraard mijn idool was en is.

De cast is best leuk maar vrij onbekend, overigens deden ze het wel leuk (de tieners). Uiteraard komt ‘Heath Ledger’ er wel boven uit die voor mij ook de bekendste naam was in deze film al vond ik zijn rol als ‘Skip’ niet heel bijzonder. Voor de rest is de cast aardig maar niemand, zoals ik al zei, springt er echt uit en dat is best jammer.

Het concept is natuurlijk leuk maar wel te raden. Een groep vrienden beginnen met skaten en leren de sport kennen. Zo waren ze de eersten die in lege zwembaden gingen skaten puur door de droogte die toen heerste in Amerika en werden zo beruchter in de buurt maar, ook dat ze hoger in de sport willen komen en beter willen worden dan elkaar. De film verbindt ons als kijkers goed, na een leuke hechte vriendengroep die langzamerhand uit elkaar werd gedreven door drang om beter zijn dan de anderen en egoïsme. Ze begonnen elkaar te mijden maar kwamen uit eindelijk wel weer bij elkaar.

Ja, erg leuke film en ook fijn om te volgen. Op veel vlagen erg interessant en leuk maar kende hier en daar ook een kleine inkakker, dat was zonde. Al om al prima zit.

3.5*

Stacy Peralta is één van de skateboarders van het eerste uur. Vóór hem stonden er ook mensen op plankjes met wieltjes, maar toen hij en zijn vrienden zich er in de seventies mee gingen bemoeien, veranderde de sport voor altijd. Peralta had er in 2001 al een documentaire over gemaakt, te weten "Dogtown and Z-Boys", en hij schreef ook het scenario voor deze veel gladdere Hollywood-versie, waarin heel veel Hollywoodsterren te zien zijn, waaronder de veel te vroeg overleden Heath Ledger.

In de jaren '70 ontwikkelt een groepje Amerikaanse surfers uit de taaie buurt Dogtown in Santa Monica, een revolutionaire nieuwe skate-stijl. De "Z-Boyz" passen de bloedstollende bewegingen van het surfen toe tijdens het skateboarden en worden instant sensaties en lokale legendes. Zij perfectioneren hun techniek in lege zwembaden, om zodoende uit te groeien tot de grondleggers van "extreme sports" en een jeugdcultuur die zich wereldwijd zou- verspreiden. Maar al deze bekendheid legt een zware druk op de vriendschappen, de hobby verandert in big business en de roem eist zijn tol.

Regisseuse Hardwicke weet een mooi tijdsbeeld te schetsen van het skateboarden in de jaren 70, namelijk dat van lange haren, donkerblauwe "Vans" schoenen en gruizige rock. Het drama had wat strakker neergezet mogen worden, maar ja, het is een waar gebeurd verhaal, en daar kun je niet al te veel mee klooien. De acteurs doen mooie stunts, maar het oude filmmateriaal in de documentaire "Dogtown and Z-Boys" is leuker om naar te kijken.

Verantwoordelijk voor de skateboard revolutie was een groepje kids uit zuidelijk Californië, dat samen het Zephyr Team vormde onder leiding van surfboardshop-eigenaar Skip (gespeeld door een uitstekende Heath Ledger, die bijna onherkenbaar is met zwarte zonnebril en neptanden). Eigenlijk was surfen de grote passie van deze jongeren, maar de zee bij Santa Monica en Venice Beach leverde niet de hele dag hoge golven. Zodoende werd er geskateboard op de tijdstippen dat er niet gesurft kon worden. Tijdens een periode van droogte komen tuinzwembaden in de regio leeg te staan. De "Z-Boys" sluipen van tuin tot tuin om in de leegstaande kuipen met nieuwe moves te experimenteren, waarbij de zwembaden dienst deden als eerste halfpipes.

Een aantal leden van het Zephyr Team brak door met deze nieuwe stijl van skateboarden en kreeg lucratieve sponsordeals aangeboden. Een van deze Z-boys was dus Stacy Peralta, die in deze film gespeeld werd door John Robinson (bekend van o.a. de Drama / Misdaad film "Elephant (2003)") en die één van de hoofdrolspelers is. In deze film volgen we vooral hem en nog twee andere leden uit het Zephyr Team, namelijk Tony Alva (gespeeld door Victor Rasuk) en Jay Adams (Emile Hirsch) en dat vanaf de tijd dat skateboarden nog een hobby was, tot aan de wederopstanding van de sport in Amerika en het onontkoombare uiteenvallen van het Zephyr Team vanwege botsende ego’s.

in "Lords of Dogtown" draait het met name om de onderlinge verstandhoudingen tussen deze drie hoofdpersonen, vriendinnetjes, de smaak van het succes en het uiteenvallen van het Zephyr Team. Een "coming-of-age" Drama film dus, over een lange en glorieuze zomer, die eindigt in volwassenheid. En voor sommigen met een kater.

Niet alles in deze film is waargebeurd, want men heeft ook fictieve personages aan het verhaal toegevoegd voor meer drama. Zo zat er in het echte Zephyr Team nooit een jongetje met een hersentumor genaamd Sid, die in deze film gespeeld werd door Michael Angarano. In de documentaire "Dogtown and Z-Boys" wordt door de skaters wel gesproken over een doodziek jongetje, alleen was dit niet de beste vriend van Jay Adams, zoals in de film. Het gegeven uit de documentaire dat de vader van dit jongetje het zwembad in hun achtertuin leeg liet staan zodat de jongens erin konden oefenen, wordt door regisseuse Catherine Hardwicke wel handig gebruikt voor het slot van "Lords of Dogtown". Stacy, Tony en Jay skaten dan in het zwembad en brengen Sid mee in het plezier in zijn rolstoel, verwijzend naar alle goede tijden die ze hadden voordat ze een skateteam werden.

Na het einde krijg je nog te weten dat Tony Alva een zeer succesvolle skater en de eerste wereldkampioen van skaten werd (waarbij hij zegt dat hij nog steeds in achtertuin zwembaden sluipt). Stacy Peralta begon "Powell Peralta", een modern populair skatebedrijf dat een 14-jarige Tony Hawk als onderdeel van zijn team had. Jay Adams behaalde ook het enige soort succes bij skaten en surfen waar hij echt om gaf, en hij werd bekend als de "vonk die de vlam begon" en Sid stierf later aan hersenkanker.

Hoewel ik geen fan ben van skateboarden en ik dit vroeger ook nooit gedaan heb, vond ik deze film (ik zag hem toevallig voorbijkomen op "Film 1") wel interessant en dat met name door de indrukwekkende cast. Want buiten Heath Ledger en Emile Hirsch, zie verder nog de Hollywoodsterren Rebecca De Mornay (als de moeder van Jay), Jeremy Renner (als manager van Jay Adams) en Sofia Vergara. Ook hebben de echte Stacy Peralta, Tony Alva en Jay Adams rolletjes in deze film. Zo zien we Stacy Peralta als tv-regisseur, Tony Alva als Oregon-man op een feestje en Jay Adams als gast van het huisfeest.

Al met al is "Lords of Dogtown (2005)" een aardige skatefilm om eens gezien te hebben.

Hardwicke.

Begon goed in 2003 maar ging klaarblijkelijk twee jaar later al het mindere pad op, al zal het merendeel van de kijkers het daarmee oneens zijn. Voordat ze wat grootser te werk ging met meer geld moest het er vooral rauwer uitzien, waarmee Lords of Dogtown de stilering van Thirteen doorzet.

Het problematische daarmee is echter dat die film inhoudelijk een veel stabielere en sterkere basis had, terwijl dit enkel over skaten gaat en vriendschappen die daar verloren door gaan. Het weegt nauwelijks tegen elkaar op en daarmee moeten het dan ook verschillende films zijn. Toch voelt deze film erg rauw en serieus aan, terwijl het verhaal dat helemaal niet vraagt. Het zorgt voor een soms wat verwarrende indruk, omdat de humoristischere scenes vaak overkomen als uiterst dramatische scenes en andersom dus ook.

Het acteerwerk van Ledger is goed maar hij speelt verder nauwelijks een echt dominante rol. Het zijn wat tieners die de centrale positie in mogen nemen, maar dat is moeilijk als je maar matig kan acteren. Het verhaal zelf is overigens niet veel interessanter en Hardwicke slaagt er eigenlijk niet bepaald in om de skatewedstrijden op een degelijke manier in beeld te brengen.

Het levert een wat povere film op met een aantal degelijke herkenpunten en uitschieters, maar verder is het een film waarvan ik de status die het heeft verkregen wat in twijfel trek. Erg bijzonder is het namelijk niet en het volgt voornamelijk het pad dat vele andere films ook al hebben gevolgd. Daarmee positioneert Lords of Dogtown zich wat mij betreft niet boven het gemiddelde, maar zelfs eronder. Denk dat ik de film binnenkort alweer helemaal kwijt ben.

Met hun lange haren zien ze eruit als een stel janetten maar vergis je niet, de Z(ephyr)-Boys zijn een groep vrienden die in de jaren 70 aan de basis stonden van nieuwe standaarden binnen de skate cultuur en competities, die ze uit hun surfervaringen haalden en die ze vooraf inoefenden in lege zwembaden. Er wordt een hoop moeite gestoken in het schetsen van het marginaal milieu van deze jongens, waarbij veel gevochten, gesekst en gefeest wordt. Heath Ledger met tandprothese als de surfplankhandelaar Skip, die de jongens ook promoot, is onherkenbaar, alsook de Mornay als de moeder van Jay Adams. Ik vond het nogal oppervlakkig in de zin dat de film te weinig blijft hangen na afloop, maar het camerawerk bij de skate scènes was best indrukwekkend. Met ook een hond op een skateboard