Un Borghese Piccolo Piccolo (1977)

Nederlandse titel bij release: "Hij was een Fatsoenlijk Burger"

De verfilming van de gelijknamige roman van Vincenzo Cerami.

Giovanni Vivaldi is een plichtsgetrouwe functionaris bij een ministerie. Hij nadert de dag van zijn pensioen en na een welgevulde loopbaan met een uitstekende staat van dienst heeft hij slechts één doel meer in zijn leven: het geluk van zijn zoon Mario. Deze laatste staat op de drempel van het leven waarvan zijn vader altijd heeft gedroomd. De jongeman moet deelnemen aan een examen dat hem dezelfde graad en functie als zijn vader kan opbrengen. Opdat hij zou slagen is zijn vader tot alles bereid: hij smeekt, vernedert zich en koopt de toekomst van zijn zoon door geschenken uit te delen. Meer kan hij echt niet doen. Maar op de bewuste dag zal het noodlot die zorgvuldig voorbereide plannen brutaal verstoren. Een onverwacht voorval maakt het leven van de fatsoenlijke burger tot een tragedie. Tijdens een hold-up wordt zijn zoon door een verloren kogel dodelijk getroffen. Samen met de dood van zijn geliefde zoon stort ook de wereld van de vader ineen. Er rest voor hem nog slechts "Oog om oog, tand om tand". Daarom zal hij niet rusten vooraleer dat de dader gestraft is. Giovanni ontpopt zich tot een meedogenloze mensenjager, rechter en beul. De voltrekking van zijn wraak is een monsterachtig staaltje van menselijke wreedheid.

Bij de aanvang is de film een schattig Italiaans blijspel vol zelfspot. Langzamerhand groeit de prent echter uit tot een macabere komedie en een scherpe aanklacht tegen grenzeloze gewelddadigheid. Regisseur Mario Monicelli verbindt op meesterlijke wijze het eerste komische gedeelte met de bijna gruwelijke tweede helft. " Un Borghese Piccolo, Piccolo" is een huiveringwekkend document van de benepen burgermentaliteit.

De film werd in 1977 bekroond met 9 Awards en kreeg nog een nominatie voor de Gouden Palm. Alberto Sordi kreeg twee prijzen voor zijn schitterende vertolking.

Een topper, die absoluut een DVD release verdient.

Hij is uit op DVD in Italië, helaas zonder onderschriften.

Prima film van Monicelli met Alberto Sordi in topvorm als kleinburgerlijke ambtenaar die zich ontpopt als vigilante wreker. Een film met een behoorlijk verrassend verloop, in die zin jammer dat ik de synopsis vooraf had gelezen. Naast komedie en drama ook flink wat absurditeiten met een maatschappij-kritische ondertoon, waar Monicelli ruim de tijd voor neemt- de inaugeratie bij de Vrijmetselaars bijvoorbeeld, of bizarre taferelen in een doden-opslagplaats.

Tegen het einde is de film behoorlijk duister, al was de shot van het Fiatje die vrij opvallend het mogelijk volgende slachtoffer van Vivaldi volgt wel (onbedoeld?) grappig. En die Sordi, dacht ik in het begin nog dat hij vrij bruut die vis de kop insloeg, doet hij dat later dunnetjes over maar dan meerdere keren op het hoofd van de overvaller. Het is maar te hopen dat hij de goeie te pakken had.

Beetje vreemd dat Shelley Winters meedoet- was weliswaar een gewoonte in Italiaanse films om buitenlandse acteurs te gebruiken en die te dubben, een wat vreemde traditie maar soms begrijpelijk als een grote naam meedoet. In dit geval zie ik de meerwaarde echter helemaal niet- ze heeft maar weinig te doen en lijkt ook niet op haar gemak in een Italiaanse rol, en ik betwijfel of de aanwezigheid van Winters veel mensen naar de bioscoop lokte.

Maar goed, een kleinigheid in een verder dus uitstekende film.