She-Wolf of London (1946)

Als je als kijker naar de titel kijkt zou je haast denken dat dit een vrouwelijke versie van Werewolf of London, maar niets is minder waar.
In het plot van deze film komen eigenlijk geen weerwolven voor, maar probeert een boze tante (Cinderella stijl) haar nicht krankzinnig te maken.
Er gebeurt niks on screen, waardoor de gruwel van het vermoorde kind en de andere moorden niet overkomt.
Verder vind ik het plot gewoon stom en verre van origineel. Tel daar nog eens bij dat het acteer werk van o.a. June Lockhart en Sara Haden niet verder dan redelijk komt en we hebben zo'n beetje de zwakste film uit de Universal horror serie te pakken.
Gelukkig kost deze film maar 61 minuten van je tijd, want er valt niet veel mee te beleven.

Geen connectie met de Lon Chaney films

Die Wolfman Legacy Collection, het is toch een vreemd bij elkaar gezocht allegaartje. Voor een groot stuk is dat te wijten aan het feit dat het personage in een aantal Dracula en Frankenstein films tevoorschijn kwam (House of Dracula zit bijvoorbeeld in de Dracula Legacy Collection en House of Frankenstein zit dan weer in die van Frankenstein) waardoor Universal een tijd geleden besloot om wat losse wolf flodders te verzamelen. Dat resulteerde dan in een box met Werewolf of London, The Wolf Man, Frankenstein Meets the Wolf Man en deze She-Wolf of London.

Waarom Frankenstein Meets the Wolf Man niet in de Frankenstein box is terecht gekomen is me een raadsel (waarschijnlijk omdat het om een rechtstreeks vervolg op The Wolf Man gaat en reeds het vijfde deel is in de Frankenstein saga) maar She-Wolf of London heeft verder helemaal niets met deze (weerwolven)cyclus te maken. Indertijd uitgebracht als double feature met - het vandaag de dag compleet vergeten - The Cat Creeps, is She-Wolf of London meer te bezien als een losse weerwolvenfilm. Zelfs dat blijkt niet te kloppen, want aan het einde volgt er nog een leuke twist dat er eigenlijk gewoon helemaal geen weerwolf in het spel is. Eind goed, al goed want ten huize Metalfist was er al serieus gevloek hoe ze nu in godsnaam een weerwolvenfilm konden maken zonder ook maar enig beeld van een weerwolf te tonen? Je krijgt enkel maar wat grauwen en grollen te horen, maar daar is dus een goede reden voor.

Geen Lon Chaney dus en dat merk je. De kwaliteit van de cast in dit soort films is sowieso nooit echt hoog te noemen (al hebben die oude Universal Horror films vaak nog wel wat legendarische namen met onder andere Chaney, Bela Lugosi en Boris Karloff) maar bij She-Wolf of London springt er niemand echt tussenuit. June Lockhart gaat als Phyllis nog met de meeste aandacht lopen, maar moet verder weinig meer doen dan verschrikt voor zich uit staren en wauwelen dat ze schrik heeft van honden. Wel fijn trouwens om eens terug de regie van Jean Yarbrough te zien. Niet meteen één van Hollywood's grootste regisseurs, maar hij maakte wel verscheidene films met één van mijn favoriete duo's aller tijden: Abbott & Costello.

She-Wolf of London is echter meteen het zwakste wat ik van hem tot nu toe heb gezien en dat is geen goed teken. Kijkt vanwege de wel erg korte speelduur vlotjes weg, maar daar stopt het dan ook. Liefhebbers van de betere wolvenfilm kunnen deze met een gerust hart links laten liggen en dat geldt ook voor completisten van de Wolf Man saga. Niet te verwarren trouwens met de gelijknamige televisieserie uit begin jaren '90, beiden zijn ook in geen enkele vorm met elkaar te linken.

2*

Deze film is niet meer dan een gebrekkig maar soms nog boeiend moordmysterie. Echter veel meeslepend mysterie weet het ook niet op te wekken. Het is geen vervolg of spin-off van een van de andere film van Universal. In tegenstelling tot die andere Universal monster-films, vertrouwt het voornamelijk op het psychologische van bijv. met bloed doordrenkte handen van een hoofdpersoon met geheugenverlies, verwijzingen naar een Allenby-familievloek, enz. Visueel is de film nog best aardig met lange schaduwen, nachtelijke decors en veel mist. Die helpen bij het opbouwen van wat sfeer. Helaas speel de film zich ook maar af op enkele studio-sets Zelfs het prima acteerwerk van June Lockhart en Sara Haden kon de film niet beter maken. Met slechts 61 minuten, is het vrij kort maar gek genoeg wordt de conclusie komt de oplossing, in slechts twee minuten, erg gehaast over. De film is vakkundig maar schept te veel verwachting en geef te weinig vervulling.