Bud Abbott and Lou Costello in Hollywood (1945)

I must have insonominomina

Op 23 maart begon ik aan de Abbott & Costello queeste. Ik had al eens een tweetal films (Rio Rita en Lost in a Harem) niet lang daarvoor gezien maar met One Night in the Tropics begon ik aan de chronologische eerste film van het duo met ongeveer elke week een film. Een 15 films later werd het zomer en door vakantie+werk+goed weer kwam het er niet meer van om elke week een film te zien. Ik heb toen een zomerstop ingelast en die werd gisteren geëindigd met nr 16, Abbott and Costello in Hollywood.

Misschien maar goed dat ik even een pauze heb ingelast want ten tijde van The Naughty Nineties leken de films me iets te routineus te worden. De film was erg vermakelijk maar leunde teveel op sketches die al eerder waren gebruikt. Gelukkig is in Hollywood weer een stap in de goede richting. Deze keer geen Who's on First sketch maar weer gewoon de ouderwetse Abbott & Costello humor. Natuurlijk voelt het allemaal soms wat gedateerd aan maar dat doen Laurel & Hardy of Chaplin ook dus dit blijft nog altijd wel erg vermakelijk. Het plot komt jammer genoeg nogal traag op gang. In Hollywood kent een aantal vermakelijke scènes (beide scheerscènes o.a.) maar heel het plot rondom de jonge knul die door iedereen in het zak wordt gezet had van mij niet gehoeven en bovenal wordt het redelijk saai uitgewerkt. Normaal gezien kijk ik de films gewoon op mijn laptop/pc maar omdat ik de film persé gisteravond wou zien keek ik hem in mijn bed. Toen de film aan Dr. Spine aankwam, bij Abercrombie's slaapprobleem, heb ik hem zelf even af gezet om hem daarstraks voort te zien. Ik denk dat de LP van Dr. Spine toch weer ingevoerd zou moeten worden... Langs de andere kant kent deze Abbott & Costello wel één van de sterkste eindes uit de voorbije films. De opbouw naar de typische achtervolgingsscène begint al redelijk vroeg (heerlijk hoe Abercrombie en Le Maire elkaar elke keer tegen komen zonder het te beseffen) maar vooral het einde is om je duimen en je vingers van af te likken. Meestal worden de eindes nogal gekenmerkt door Costello die wat ligt te schreeuwen voor een scherm (niets mis mee trouwens) maar hier is het bij het merendeel van de scènes niet op te merken. Al vanaf het moment dat er wordt gezegd dat er in de rollercoaster geen echte mensen mogen zitten, weet je dat Costello er verzeild in gaat geraken. Het zorgt in ieder geval voor heerlijke scènes met een Costello in topvorm.

Vreemd dat deze Abbott & Costello van MGM is. Ik was nog even aan het twijfelen (het was tenslotte een aantal maanden geleden dat ik nog een film van het duo had gezien) maar gaandeweg was ik er toch zeker van dat ze oorspronkelijk van Universal zijn. Er is blijkbaar een logische verklaring voor, Universal leende het hilarische duo uit voor 3 films (deze, Rio Rita en Lost in a Harem) maar het fijne weet ik er ook niet juist van. Wel weet ik dat MGM veel te weinig gebruik maakten van het feit dat dit zich in een filmstudio afspeelt. Namen als Clark Gable, Judy Garland en dergelijke worden genoemd maar niet getoond terwijl die in de tijd van filmen onder contract stonden bij MGM. Nu krijgen we een hoop tweederangs acteurs voorgeschoteld. Een gemiste kans in mijn opzicht want hier hadden ze meer kunnen uithalen. Abbott & Costello blijven toch heer en meester van de komiek. Ze hebben een heerlijke komische timing en ik vraag me dan echt af waar ze het aan hebben verdiend om ze vergeten te worden. Abbott is de perfecte aangever voor de stuntels van Costello maar het zijn vooral de gesprekken die zo geweldig zijn. Hoe Abbott Costello altijd in het zak zet, ik kan er naar blijven kijken. Het vrouwelijke schoon is ook alweer goed aanwezig in de film, Abbott & Costello hadden toch veel chance precies, want Frances Rafferty is een mooie toevoeging aan het lijstje van actrices in de film. Al blijft mijn all-time favoriet toch Marilyn Maxwell maar soit, dat doet er nu niet toe. Bob Haymes, toen nog Robert Stanton, is een kneus van hier tot in Tokio en past ook niet echt in de film. Dan was Carleton G. Young als Le Maise een stuk vermakelijker.

Abbott & Costello zijn hilarisch. Na 16 films hebben ze zich nog maar één of twee onvoldoendes weten te halen maar de goede films zijn een stuk in de meerderheid. Het duo is fantastisch, het verhaal wat minder en het gevoel blijft dat MGM hier meer mee had kunnen doen maar toch een solide voldoende.

3.5*

Mijn kennismaking met Abbott and Costello. Ze wekten altijd de indruk tot de mindere komieken te horen, waarschijnlijk vooral omdat ze nog zelden ergens genoemd worden, ondanks hun vroegere populariteit. Op basis van deze film vind ik ze vooral niet erg origineel, maar ze verstaan hun kunst wel. Althans Lou Costello. Bud Abbott is niet alleen slechts een aangever, maar hij wordt ook in die rol opvallend weinig gebruikt. De film bestaat voor het grootste deel uit wat komische sketches en die steunen vaak enorm op Costello, terwijl Abbott niets of nauwelijks iets doet. Costello is vooral een degelijke komiek. Ondanks dat ik nog nooit iets van hem gezien heb voelt alles erg vertrouwd aan. Niettemin, zulke routines als bij de kapper of met Costello's insomnia mogen er best zijn. Het was allemaal best grappig en keek lekker weg. Ik voel me nu niet genoodzaakt om meteen alles van het duo op te zoeken, maar ik zal ze ook zeker niet ontwijken. Wel hoop ik dat de serieuze, romantische subplots met liedjes ( al The Marx Brothers latere films) weggelaten worden in hun andere werk.

3*

Gewoon weer een Abbott & Costello filmpje, niet de beste die ze hebben gemaakt maar nog steeds erg vermakelijk.

Jean Porter helpt ook zeker mee voor de eye candy trouwens! Klein plusje!

3*