About a Boy (2002)

Ik vind met het einde niks mis van deze film. Past bij de rest (zoals dat Rachel dan een keukenmachine gaat aanzetten terwijl hij op de bank zit en zucht, grappig toch?).
Ik vond het goed geacteerd en verbaasde me over hoe fijn ik ernaar zat te kijken terwijl er eigenlijk vrij weinig gebeurt. Het is een vrij zwartgallig, cynisch en hard (dwz confronterend) gebeuren maar het is heel erg gestoeld in de realiteit en dat bewonderde ik eraan. Realiteit is een kwaliteit die voor mij volstrekt niet noodzakelijk is maar in dit geval vind ik het dus wel een soort kwaliteitskeurmerk. Tegelijkertijd heb ik niet veel behoefte om deze nou te herzien ofzo (hoewel misschien over een paar jaar), dus gelijk nadat ik 'm gezien had, zoals je dat met een heel goede film kunt hebben.
Dat komt een beetje omdat het een praatfilm is. Er zitten wel visuele grapjes in maar die stellen niet zo heel veel voor.
Het laatste liedje van Badly Drawn Boy deed me écht aan Elliot Smith denken en dat vond ik bepaald niet erg!
Het spel vond ik zoals gezegd uitstekend. Hugh Grant vind ik niet zo'n bijzondere acteur maar de rol paste hem wel weer als een handgemaakt pak. Het jongetje en de situatie waar hij in verkeerde, daar kreeg ik kippenvel van zo af en toe.
Toni Colette is echt een vreselijk goeie actrice. Hoe mooi dat ze zo ongelukkig kan zijn en dan zo vreselijk gaat huilen en dat ik dat geloof maar dat ik er ook wel hard om kan lachen tegelijkertijd! Dat vind ik een kracht van haar spel en van het verhaal van de film. Toni Colette speelt niet de 'love-interest' maar als vrouwen niet de love-interest spelen, zijn het vaak veel interessanter rollen. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik Rachel Weisz niet goed vond want die maakte ook veel van haar kleine rol.

Sympathieke film met een schattig joch en een in vorm zijnde Grant. Een paar leuke grappen maken dit leuke Engelse filmpje naar een roman van Hornby helemaal af.

3,5*.

Typische Hugh Grant film, maar dan zonder de gebruikelijke romances met een vrouw. Dit maal krijgt ie een kind. Best een aardig idee voor een film, maar het is gewoon niet goed uitgewerkt. Nergens wordt het interessant en de ontroering kom ik bij mij ook niet vinden. Ik zie Hugh toch liever in rom-koms als Love Actually en Notting Hill.

2*

Verademing tussen alle Hollywood-meuk die normaliter de tv bereikt wanneer ik eens besluit te kijken. About A Boy daarentegen had meer charme en ik besloot de film gisteravond maar eens helemaal te kijken.

Wat wel mijn 2e kijkbeurt werd, de eerste dateert van een paar jaar terug. Maar ik was positief verrast door deze film. Hij is wel een beetje over-the-top zo hier en daar, Marcus is bijvoorbeeld gewoon té weird en zijn moeder ook. Ze roepen het leed gewoon over zich af, zou je zeggen. Maar als je dit accepteert leidt het wel tot vele aangename momenten en fijne humor. Heerlijk cynische voice-overs en aardig belachelijke gebeurtenissen geven deze film zijn eigen sfeer en ritme. Gezien vanuit de ogen van verschillende personages zonder dat het rommelig wordt. Hugh Grant speelt hier een heerlijke rol en hij blijft gewoon een aangename, relaxte vent om naar te kijken. Hij acteert dan ook prima, in tegenstelling tot het jongetje Marcus zelf. Maar omdat Marcus' acteerwerk soms niet echt overtuigt draagt het eigenlijk bij aan zijn vreemde karakter en werkt het dus eigenlijk prima. En op wat moralistisch geneuzel na, wat gelukkig wel tot een absoluut minimum beperkt werd, behoudt de film zijn goede sfeer en weet ons, zelfs ondanks het moralistische geneuzel, nog een aantal wijze levenslesjes te leren ook.

Speciale aandacht nog voor de humor, omdat het zo prachtig paste bij de film en langzaam naar zijn hoogtepuntjes toewerkte. En dat terwijl de balans tussen drama en komedie heel intact bleef. Complimenten voor het script. Een relatie tussen een volwassen vent en een jongen waar hij eigenlijk niets mee te maken had wordt uiterst geloofwaardig getoond en het wordt zelfs nog leuk om Hugh Grant's personage te zien veranderen.

3,5*

Enigszins vermakelijk drama dat al snel in een soort van autistische toestand geraakt en niet goed genoeg kan blijven boeien. De cast ten spijt. Redelijk.

Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten van deze film.

Ik begon te kijken met 'Nottinghill' in mijn hoofd, omdat Hugh Grant daarin ook meespeelt. Ik had iets gelijks verwacht.

Doe dat dus niet, dan valt ie wel tegen.

Toch blijft het opzich een erg leuke, aparte film.

Niks mis mee.

Prima film gebaseerd op het boek van Nick Hornby (ook verantwoordelijk voor High Fidality) Hugh Grant zet hier een uitstekende acteerprestatie neer en wat er over de man ook gezegd wordt hij beschikt over veel zelfkennis bij het uitkiezen van zijn rollen. Ik kan mij amper een rol herinneren waar hij miscast was. Ook deze is hem op het lijf geschreven.

Verder komt de humor van Hornby in de film prima tot zijn recht en alle acteerprestaties zijn redelijk tot goed. Speciale vermelding verdiend natuurlijk Rachel Weisz . Wat is dat toch een prachtvrouw en ze kan ook nog acteren

Leuke film, die me alleszins meeviel. Ik had een hele flauwe film verwacht, maar de film was soms bij vlagen erg scherp. Grant vind ik nog altijd geen fijn acteur om naar te kijken en ook in deze film is hij eigenlijk weer zichzelf in de rol van kakkerige yup. Het verhaal is verder wel aardig en de film is onderhoudend genoeg, om de gehele speelduur te blijven boeien. Ik vond de scene dat Grant het podium opstapt om de jongen te ondersteunen bij "Killing me Softly" trouwens nog best goed gedaan. Helemaal niet slecht!

3,0*

Ik ergerde me zwaar aan dat joch :S

Echt een kutkereltje.

Hugh is weer goed bezig.

Suffig, saai, voorspelbaar en Hugh Grant .

Leuk wegkijkfilmpje van de gebroeders Weitz die ons een paar jaar eerder ook al American Pie brachten, al ligt de humor er hier minder dik op en bevat de film heel wat drama.

Hugh Grant zet hier een rol neer die hem op het lijf geschreven leek te staan, zo speelt hij de 38-jarige vrijgezel Will die geen verantwoordelijkheden heeft en die op royalities leeft en dus niet moet werken om het breed te hebben. Dat leven wordt verstoort door een andere, veel jongere acteur, Nicholas Hault die het leven van Will drastisch verandert. Opvallend aan deze film is dat alles netjes, modern oogt, het Londense vrijgezellenleven komt hier goed uit de verf. De Weitz broers beweren ook hun inspiratie voor hun films dikwijls bij Billy Wilder te halen en in deze film hebben de soms wat cynisch klinkende voice-overs veel weg van die uit Double Indemnity en Sunset Boulevard. De humor was overigens ook niet slecht, toch regelmatig dat ik wel om de situaties kon lachen. Maar de film was helaas te voorspelbaar en de situaties waren dikwijls nogal ongeloofwaardig, verder was het allemaal weinig hoogstaand en niet memorabel genoeg om er echt een hoge score aan te geven.

2.5 sterren

De film heeft zoveel tegen zich. Hugh Grant. Bah! Feelgood komedie. Bah Bah! Sentimenteel verhaal over een werkloze die zichzelf terugvindt als hij vriendschap sluit met een jongetje. Bah Bah Bah! En dan ook nog eens hopeloos voorspelbaar vanaf het allereerste begin...! Maar desalniettemin wordt de boel gered door een aangenaam rauw randje in hoe de karakters worden gepresenteerd. Ze zijn zo menselijk in hun falen, dat je als kijker om ze gaat geven en ze het beste gunt.

Goede drama met op de juiste momenten de komedie. Ik kon mezelf goed vinden in beide karakters. Het verhaal mag dan niet-zo-orgineel meer zijn, toch heb ik me geen moment verveeld. Het acteerwerk vond ik verschillen per acteur, je merkt dat de schoolplein-scenes het gepest tegen Marcus vond ik wat minder realistisch overkomen netzoals alle andere school-scenes. Mooie beelden, ik heb genoten.

Misschien verwachten mensen meer een komedie omdat het als een komedie is bestempeld, dan begrijp ik de lage normering omdat het meer een drama is. ?

3 sterren.

Degelijke komedie. De film wordt vooral gedragen door het geweldige spel van High Grant. Zijn timing is erg sterk en hij komt gemakkelijk met gewaagde grappen weg. Met de meeste romcoms is het begin nog wel geestig om later te vervallen in formuleachtig romantisch gereutel. En dat is helaas in About a Boy niet anders.

Vrij tenenkrommende film. En dat kind Irritanter kom ik ze zelden tegen. Ook Toni Collette stond mij alleszins tegen. Grant en Rachel Weisz maken er een hoop goed, maar niet genoeg om 'n voldoende hiervoor af te slaan.

Jaren geleden heb ik het boek van Nick Hornby gelezen. Dit was verplichte kost voor het vak Engels, want ik moest er een werkstuk van maken. Het boek beviel prima. De fout die ik maakte, was om vlak na het lezen van het boek de film te gaan bekijken. Dit had ik niet moeten doen.

Mijn grootste irritatiepunt was Hugh Grant. Ik blijf het moeilijk vinden te begrijpen waarom veel mensen hem als held zien. Ik kan het gevoel van gladde Engelsman die met zijn oppervlakkigheid en akelig slome gezichtsuitdrukkingen niet van me afschudden. Zelfs de kleine Marcus (Nicholas Hoult) wist me allerminst te amuseren. Vreemd, ik ben dol op kinderen, maar dit jochie wist me op geen enkele manier te raken. In deze film dan.

De plank wordt compleet misgeslagen wanneer ze drama en komedie in één proberen over te laten lopen. Nee, dit is een film die ik snel wens te vergeten, want ik krijg nog steeds kippevel als ik dat gezicht van Hugh voor me zie.. en dat is niet positief!

Laatst maar eens herbekeken.

Hugh Grant is degene die voor mij de film het leukste maakt. Echt een erg leuke acteur. Ook zijn droge commentaar de hele film door (The worst part was where they close their eyes) Jammer dat ik over het acteerwerk van het jongetje niet zo tevreden was, maar zijn personage straalde ook een beetje weinig sympathie over. Het verhaal is een beetje cliché soms maar er zitten toch wel wat verrassende fragmenten in. Toch wel een aparte tragicomedy dus.

De stem blijft voor nu op een hele, hele krappe 3,5* staan.

Eindelijk een film waarin ik Hugh Grant wel een beetje te pruimen vind. Ik ben normaal niet zo'n fan van hem. Hij heeft iets glads. Ik kan het niet helemaal uitleggen. Over zijn acteerprestaties ben ik ook niet al te enthousiast Ik heb bij hem altijd het gevoel dat hij een dag van te voren zijn scripts leert en dan gewoon als zichzelf op de set staat. Zolang de centjes maar binnen komen rollen ....

Maar toch .... in deze film vind ik hem eigenlijk voor zijn doen best goed uit de verf komen. De relatie die hij krijgt met Marcus wist mij wel te ontroeren. Je leeft ook zo met dat eenzame joch mee. Ik heb heel de film wel geboeid zitten kijken.

Af en toe grappige situaties en gevatte dialogen maar het geheel mist wel wat geloofwaardigheid waar ge zo maar instapt en er wordt redelijk wat verteld. Soms is dat zeer goed, zaols doorgaans bij de vroegere Woody Allen, maar soms, zoals hier gaat soms wat vervelen en de spankracht wegnemen

Een redelijke drama/romantiek/komedie film...

Een redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Hugh Grant...

Prima achtergrond geluid/muziek (DD)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Komedie is mijn genre niet...

Gatverdamme, dat joch is echt niet te harden. Jammer, want Hugh Grant zelf en zijn kijk op kinderen was best vermakelijk, en kon wel een leuke film opleveren.

Jammer (maar goed, ook wel logisch), is dat dit soort films dan toch weer het conventionele pad kiest met 'the more the merrier' en blabla.

In potentie een leuke film met ook best af en toe leuke momenten, maar dat joch met zijn vreselijke acteerwerk en de overall verhaallijn was gewoon net iets te vaak ergerlijk en wat ongeloofwaardig gekunsteld allemaal.

kleine 3*, vooral voor Hugh

“I am an island. I am bloody Ibiza!”

Voorspelbare maar wel leuke Engelse romcom. Grant en een jonge Hoult hebben een aardige chemie en hun gezamenlijke scènes zorgen voor het nodige vermaak. Ondanks een wat donkere verhaallijn omtrent de moeder van Marcus (Collette) blijft het een luchtige en vlotte film waar je met een glimlach naar zit te kijken. Iets meer Rachel Weisz had wel gemogen.

"There's probably no point to my life."

De gelijknamige tv-serie had ik al eens gezien, maar de film nog niet.

Het uitgangspunt van een nietsnut wiens leven op zijn kop gezet wordt door een eigenaardig twaalfjarig jochie is nog best aardig. Dit komt vooral door de opmerkelijke contrasten die het oplevert en de band tussen deze twee. De dramatische insteek had alleen niet gehoeven wat mij betreft.

Als geheel kabbelt 'About a Boy' rustig voort, zonder echt grootse ontwikkelingen. Het zorgt voor een aantal interessante situaties die onderschreven worden door een ironische voice-over. Op deze manier wordt er een aangenaam niveau gecreëerd waar je als kijker de personages gepresenteerd ziet worden in hun menselijk falen, hoewel het merendeel vrij voorspelbaar is; je blijft hopen op een positieve uitkomst.

Er is een aardige chemie aanwezig tussen Hugh Grant en Nicholas Hoult. De momenten tussen deze twee zijn leuk om te zien. Hierin speelt Grant - zoals vanouds - een gladjakker, maar zijn timing blijft gewoonweg onfeilbaar. Het is grappig om zo een jonge Hoult te zien, maar zijn spel is iets te onwennig. Het leidt tot een merkwaardige gang van zaken in een film met een donker randje.

Al met al een redelijke tragicomedy, maar hier had voor mijn gevoel toch meer in kunnen zitten.

Kleine 3,0 sterren.

Ik ben een beetje verbaasd over de reacties hier. Ik heb de film gisteren gekeken en was blij verrast. Ik dacht een slechte romcom aan te treffen (misschien dat dat al het verschil maakt, lage verwachtingen), maar de film bleek diepgang te hebben en helemaal niet zo standaard te zijn. Zowel Hugh Grant als het jongetje kan ik waarderen in de film en hun relatie met elkaar.

Bijzondere film, met een goede chemie. Hij loopt lekker in elkaar over en lijkt te kloppen.

Naar het gelijknamige boek van Nick Hornby. In het boek speelt zich het verhaal af in 1993-1994, en maakt Marcus kennis met de band Nirvana. Het verhaal bereikt zijn hoogtepunt, zodra de kinderen worden getroffen door de zelfmoord van Kurt Cobain. De titel van het verhaal, is een toespeling op het nummer "About A Girl" van Nirvana.

Brad Pitt werd benaderd voor de hoofdrol, maar hij sloeg het aanbod af. In zijn optiek was het onwaarschijnlijk dat hij een zogenaamde alleenstaande vader kon spelen, en vervolgens alles in de strijd gooit om dames te versieren. In de film wordt zijn foto echter gebruikt voor de cover van het tijdschrift "Esquire." De rol van Will ging naar Hugh Grant, die zijn tijd omschrijft als een 'tijdseenheid.' Zo brengt hij geregeld wat tijd door op de website "supermodelswithseethroughtops.com." Een opvallend detail, is dat deze website daadwerkelijk bestaat. Anders dan wat de titel doet vermoeden, gaat het hier om een foto van paus Johannes Paulus II in zijn "pausmobiel." Will Freeman doet zijn achternaam eer aan. In de film leeft hij onder het citaat "No man is an island." Hoewel dit gekscherend aan Jon Bon Jovi wordt toegekend, werd het in 1624 door John Donne geschreven in zijn werk "Meditation XVII." Jon Bon Jovi gebruikte het citaat wel als openingstekst voor het nummer "Santa Fe" uit Young Guns II. Natalia Tena maakte met deze film haar acteerdebuut. Emma Thompson was daarnaast ook even in beeld voor een rol in de film.

Regisseur Chris Weitz zorgde in het begin voor wat twijfels bij de meeste critici. De vraag was of een rasechte Amerikaan wel in staat was om een dergelijk Engels onderwerp te regisseren. Het is niet geheel onbekend dat Weitz in het verleden aan de universiteit van Cambridge heeft gestudeerd. Daarnaast was hij samen met zijn broer Paul Weitz, Nick Hornby en Peter Hedges verantwoordelijk voor het scenario. De cast is goed samengesteld. Dit bestaande uit Toni Collette als de suïcidale moeder van Marcus. Opmerkelijk genoeg bevat de film ook een scène, die naar haar personage uit The Sixth Sense verwijst. Tot slot bevat de soundtrack ook een paar geweldige nummers. Zeker de moeite waard om mee te nemen.

3,0 *

Deze feel good film weer eens opnieuw gezien.

Met mr.Feel good movies film ster Hugh Grant die toen nog vrij jong was, de tijd vliegt voorbij.

Met een aantal fantastische films van dit kaliber op zijn naam.

Ook deze film, blijft heel leuk en een vrolijke boel met een klein beetje ontroering.

En met uitstekende film muziek.

En met een uitstekende cast.

En een introductie hoofdrol voor de toen nog jonge Nicholas Hoult die inmiddels ook een bekende film ster is geworden.

Blijft genieten deze fijne en mooie en hele leuke film.

Uitstekende film over een vrijgezelle man die relaties niet zo nauw neemt. Een egoïstisch hoofdpersonage dat hier op een heerlijke manier wordt neergezet door Hugh Grant. Goed gecast en de voice over wordt op een goeie manier gebruikt hier. Verder nog een fijne soundtrack. Een nipte 4.0 sterren.