The Getaway (1972)

Met zijn sterke karaktertekening, spanning in snelvaarttempo en ruwe stijl, is The Getaway één van de beste misdaadthrillers uit de jaren '70. De twee aantrekkelijkste acteurs uit die periode - Steve McQueen en Ali McGraw - bleken als koppel ook nog eens extra sex-appeal uit te stralen. McGraw werd kort voorheen beroemd door haar rol in Love Story. In '94 kwam er een gewelddadige remake met Alec Baldwin en Kim Basinger.

Geweldige film. Een van de beste in het genre. Hoe FK erbij komt dat de film wat sleets begint te worden is mij een raadsel. Een aaneenschakeling van geweldige scenes. Peckinpah is een held. Dikke 4 sterren.

Erg goeie film, op sommige momenten spannend. Die Mc Queen speelde goed zijn rol met die dame.

Ja deze was een zeer geslaagde roadmovie.

5,0

Nog nooit gaf ik Peckinpah lager dan een 4/5, en ook na deze negende film blijft die indrukwekkende reeks overeind. Want wat was het weer genieten. Wat me altijd weer intrigeert aan zijn films is de juxtapositie van geweld/actie met een fijnzinnig oog voor detail. En wat me andermaal opviel waren de magistrale begincredits (cf. The wild bunch, maar dit vond ik nóg beter). Ik ken zo één twee drie geen enkele andere regisseur die daarbij zo minutieus te werk gaat. Met vele tientallen cuts wordt op briljante wijze een beeld geschets van Docs belevingswereld binnen de gevangenis. Eer ze zijn afgelopen zit je eigenlijk al helemaal in de film. Ook maakt hij weer gretig gebruikt van zijn handelsmerk, stills. Verder zitten er in de film nog genoeg andere memorabele scènes en dialogen, en is het voor de oplettende kijker iedere keer weer een verademing dat de term 'plot hole' niet in Peckinpahs woordenboek voorkomt. McQueen en McGraw, die na deze film overigens in het huwelijksbootje stapten, acteren ook prima. Deze film bewijst voor mij andermaal dat Peckinpah één van de zeldzame echte vakmannen in de business was met een individuele stijl en een constant hoog niveau. Een ware meester.

Wat jammer trouwens dat Peckinpah, net als bij sommige van zijn andere films, zijn zin niet heeft gekregen over het einde van de film. Zo'n vakman zou altijd carte blanche moeten krijgen natuurlijk.

Grappig weetje is trouwens dat net als McQueen en McGraw ook de hoofdrolspelers van de remake uit 1994, Alec Baldwin en Kim Basinger, na die film zijn getrouwd.

Op zich wel een vermakelijke film om te zien.

Je ziet wat er allemaal fout kan gaan door kleine dingen. Het verhaal kon op zich wel beter, ik vond het soms wel erg vaag. En bij sommige scènes die serieus bedoeld waren, had ik soms een glimlach op mijn mond.

De sfeer vond ik daarentegen wel erg goed, want op de één of andere manier bleef ik toch wel geboeid kijken om te zien wat er zich nu weer voor mijn ogen zou ontrafelen.

Nipt 3, 5 sterren.

zeer fraaie film, echt heel goed, had em al erg lang liggen, en ik had em eerder moeten kijken! als je twijfelt.. zet em op! nu al 1 van mn favorieten

Coole seventies flick!

Zoals al aangehaald erg geslaagde opening credits (en dito poster overigens) maar ben het wel eens met djelle dat er verder nog een beetje meer had mogen gebeuren op visueel vlak.

Niettemin slaagt Peckinpah erin een aangenaam (echt grimmig is The Getaway nu ook niet) sfeertje te scheppen, dat kracht wordt bijgezet door de charismatische acteurs, Steve McQueen uiteraard voorop. Niettegenstaande de stijlvolle Ali MacGraw aardig weerwerk biedt, is het toch vooral The King of Cool die deze film draagt.

De (gave) poster mag dan McQueen en MacGraw vermelden, eigenlijk is het stiekem Al Lettieri die hier de blikvanger is. Zal er mee te maken hebben dat hij het meest expressieve en ook ongelikte karakter blijkt. Brute, lompe kerel die een prima tegenwicht geeft aan de koelbloedigheid (en meer) die het overige siert. Iets wat Peckinpah al tijdens de optiteling voor elkaar heeft met een fraai gemonteerde sequens die het geestdodende bestaan in een gevangenis uitbeeldt (het monotone geluid van de fabriek is bijna eng), met zo soms een glimp van zijn lieftallige vrouw. Het zal verlangen zijn.

Geluid speelt sowieso een vrij prominente rol. Gillende babies nemen het op tegen piepende banden en de score wil nog wel eens nadrukkelijk aanzwengelen. Ik geloof dat Peckinpah niet zo blij was met de keuze voor Quincy Jones, maar ik heb weinig weerstand tegen de mondharmonicamuziek van Toots Thielemans die gebruikt wordt bij de meer intieme scènes tussen McQueen en MacGraw. Een merkwaardig duo. Koel en afstandelijk gespeeld door beiden, met de nodige problematiek en hardheid, maar nergens flauw, sentimenteel of opgeblazen. Terwijl het toch warm was.

Leuk natuurlijk, om de coolste en de mooiste van die tijd in een afvalbak te dumpen. Film heeft meer van het soort scènes die blijven hangen. De jacht op de koffer in de trein is een sterk intermezzo, mijn favoriet is de manier waarop Doc in een zweterig winkelstraatje afrekent met enkele agenten met die pump-action shotgun. Wie cool is, heeft een cool wapen en weet dat op coole wijze te hanteren. En McQueen doet 't.

Film mag dan verder redelijk rechttoe rechtaan zijn, het weet karaktertrekken en bijkomstigheden met actie-thriller elementen samen te smelten tot een vrij vlekkeloos geheel. Het mist misschien wat impact om het helemaal af te ronden, maar met een fantastische shoot-out en innemende cowboy tot besluit valt er bitter weinig te klagen.

Sympathieke boeven.

De ditmaal weinig van slowmotion gebruik makende Peckinpah schildert de wereld om het Bonnie & Clyde-achtige koppel dat op de vlucht is, af als troosteloos en crimineel. En zo heeft de kijker al snel sympathie voor de twee boeven, die zich voor het grootse deel van de film in een wilde achtervolging bevinden.

In het echt sloeg de vonk tussen de twee acteurs gelijk over, hetgeen resulteerde in een huwelijk. De acteur kon tragisch genoeg maar kort van dat geluk genieten. The Getaway behoort op een scenario-bedje van die andere stoere-mannenfilm-regisseur Walter Hill, zeker niet tot zijn of Peckinpah's beste werk, maar onderhoudend is de film zeker.

Redelijk.

Vermakelijke klassieke misdaadfilm.

Weinig origineel qua script, maar de coolheid overheerst toch, in de personages en in de actiescenes. Gave achtervolgingen en shoot-outs, zoals we wel gewend zijn van Peckinpah. Qua editing en ritme had hij hier heel goed de smaak te pakken vond ik. De opening was weliswaar het hoogtepunt van de film (in die fabriek met die freeze-shots), maar de volle speelduur is het vermakelijk om naar te kijken.

Het is net wat te cliché en niet zo waanzinnig bijzonder, maar dat hoeft niet altijd. Jammer dat die sfeer in dit soort films eigenlijk nooit meer te zien is.

3.5*

In de herziening voor de vierde (?) keer!

Het begint allemaal zoals gebruikelijk...McQueen zit in de bak maar wordt vervroegd vrijgelaten omdat iemand wil dat hij een bankoverval pleegt...nog niks aan de hand maar na de overval loopt alles helemaal uit de hand en valt Doc McQueen van de ene benarde situatie in de andere.

Geweldige locaties, hoog tempo, hondsgemene achtervolger en klassieke scenes in de trein en in een vuilniswagen.

Wat mij betreft het meesterwerk van zowel Sam Peckinpah als Steve McQueen.

No Country for Old Men valt hierbij in het niet...This is the real deal.

Weer een zeer sfeervolle film van Sam Peckinpah, The Getaway heeft het eerste uur soms wat moeite om je aandacht vast te houden maar is voornamelijk het tweede uur een geweldig soort van road-movie. De spanning tussen McQueen en Mac Graw is geweldig. Ik was vooral weer gefascineerd door de manier waarop Peckinpah zijn locatie's van totale rust en eenvoud neerzet voordat hij er met een enorm geweld door heen raast.

'Holy fucknuts!' Dit is pas de 1e film die ik van regisseur Sam Peckinpah zie! Bijzonder aangename kennismaking. Heb 'Wild Bunch' en 'Straw Dogs' klaarliggen, maar ben maar met deze film begonnen. Uitermate sterk en cool spelende McQueen, heerlijke sfeer, meeslepend van begin tot eind, dankzij veel spannende scénes en de constant aanwezige onderhuidse spanning. Hoogtepunten zijn - uiteraard - de overval, de scénes op het treinstation en de shoot-out in het hotel. Klasse bad-guy ook, die Rudy; die wel op een bijzonder geinige manier met z'n vrouwtje omgaat. Dikke voldoende.

Punch it baby! Dat doet ze zeker in die auto's Boeiende misdaad / roadmovie met als hoogtepunt de scènes op het station, in de trein en in het hotel. De manieren waarop het duo iedere keer op de vlucht slaat zijn vindingrijk en gaaf om te volgen, vooral de escape met de bus vind ik geinig.

De 'machinale' openingscredits beloofden al veel goeds, McQueen en MacGrall doen het goed, het verhaaltje loopt lekker met een paar actie-opveringen maar er zijn ook minder geslaagde elementen. Het gedoe tussen Rudy en dat koppeltje en dan vooral die vrouw slaat nergens op, komt totaal niet uit de verf.

De erg aanwezige soundtrack staat me ook deels tegen, met name in het eerste deel (niet zozeer Toots Thielemans maar vind het sowieso vervelend als muziekeffecten precies getimed zijn op bewegingen van personen of voorwerpen). Jammer ook dat Rudy op het moment suprême zo makkelijk mis schiet en zelf neergaat maar het einde mag er zijn, straight forward zoals de film zelf.

Gisteravond voor het eerst sinds 2009 weer gezien. Deze is een van de favoriete films van mijn vader, en ik vind het altijd wel leuk om dat soort films te draaien. The Getaway is gewoon een erg vermakelijke actiefilm. Steve McQueen steelt met zijn erg gave rol gemakkelijk de show. De film verloopt niet overal even vlot en de overige rollen stellen niet bijzonder veel voor, maar dat is in dit geval niet zo'n probleem. Ook de actiescenes zien er best behoorlijk uit. Zeer aangename film die geschikt is om meerdere malen te bekijken.

3*

Goeie film over een crimineel echtpaar waarvan de man na zijn ontslag uit de gevangenis meteen weer aan de slag gaat. Goed gemonteerd en ook uitstekend locatiewerk. Misschien wat aan de lange kant, maar wel een aantal goeie en soms spannende actie-scenes (zoals de scene in de vuilniswagen). Steve McQueen zet een coole rol neer.

Ik zie Steve McQueen doorgaans graag aan het werk, maar in deze film maakt hij weinig indruk. Het verhaal voelt aan als een slap aftreksel van Bonny & Clyde, al laat Carol McCoy het vuile werk hier wel echt aan haar man over. Enkele aardige scènes, waaronder de bankoverval en de zoektocht naar het op het station gestolen geld, maar behoorlijke delen van de film waren een stuk minder boeiend. De rol van mede bankrover Rudy, en met name diens rare verhouding met het koppeltje dat hij tegenkomt, stond mij al snel tegen.

“You run the job, but I run the show. And don't forget it.”

In het kader dat ik voor ‘De 70s challenge’ weer even wat films uit dat tijdperk wil mee nemen heb ik deze misdaad film opgezet, dit is tevens de tweede film die ik van ‘Peckinpah’ heb gezien na mijn ontmoeting met hem en de fantastische prent ‘Cross of Iron’. Toch moet ik wel zeggen dat deze tweede film van de beste man mij toch wat is tegen gevallen, en dat vindt ik opzich best jammer. De film kwam in mijn ogen erg langzaam op gang waardoor ik het nogal lang vond duren, daarbij was de openingsscene ook niet heel bijzonder en zitten we eigenlijk tot aan de ontmoeting voor de bankroof een beetje naar saaie beelden te kijken.

Zelf ben ik nog niet heel bekend met ‘Steve McQueen’, hoewel ik hem in deze film leuk vond acteren denk ik wel dat de beste acteur wat betere titels op zijn naam heeft staan. Ik heb overigens wel zijn doodsoorzaak ingelezen, tragisch om dat zo te zien, rot ziekte. Voor de rest kende de film een prima cast daar waar niet heel veel aan op te merken was. ‘Ali MacGraw’ deed het leuk als de rechter hand van ‘Doc’ en ook mede crimineel waarbij je toch wat meer de neiging krijgt dat de film naar een ‘Bonny & Clyde’ verhaal aan het grijpen is.

Het vluchten vond ik spannender worden en dat pakte de film goed op, daar werd de film ook constant wat leuker, alleen al het vluchten na de roof was leuk en spectaculair om naar te kijken. Dat samen met de actie die echt wel goed is in de film en wat ‘Peckinpah’ echt wel onder de knie had. Goede keiharde actiescenes samen met de vluchtscenes vormden toch deze film, echter een film waarbij ik veel inkak momenten vond hebben, dat maakte het dus een stuk minder leuk om te kijken en dat is wel jammer.

Al om al, is het echt geen verkeerde zit hoor want we zijn wel slechtere films gewend, toch had ik er veel en veel meer van verwacht en dat kwam wellicht ook wel een beetje door zijn hoge cijfer en de vele lovende woorden. Ik moet hem denk ik in de toekomst maar weer eens herzien, wellicht dat ik er dan anders over denk.

3.0*

Bonnie en Clyde..euh welnee Doc en Carol. Ach het verhaal is uiteindelijk ondergeschikt aan de rauwe stijl van de film. Ja, spectaculaire achtervolgingen en fraai gefilmde schietpartijen met bloed (ziet er uit als rode verf) kan je wel overlaten aan regisseur Sam Peckinpah! In de actiefilm spelen Steve McQueen en Ali MacGraw (Werkte ook mee aan Convoy’ uit 1978 van dezelfde regisseur) de hoofdrollen. En zoals gebruikelijk in jaren 70 zijn mannen van het stoer type en vrouwen aantrekkelijke verleidsters die af en toe een Bitch-slab nodig hebben. Wat de film goed doet is dat het de spanning er telkens in weet te houden. Het voortvluchtige stel is uiteraard ook niet vies van wat illegaal gedrag om aan centen te komen. Vooral de ‘achtervolging’ in een trein was echt "Vet" En dat alles op klanken van jazzy muziek gecomponeerd door Quincy Jones. Deze twee uur durende actiefilm is als je op zoek bent naar een “bankoverval die verkeerd gaat-film” een goede aanrader.

Afgelopen jaar heb ik een aantal westerns van Peckinpah bekeken en ik was zeker niet altijd onder de indruk. Maar wat hij hier presteert in The Getaway grenst voor mij aan de perfectie. Waar het in andere films, ook uit zijn latere periode, lijkt te ontbreken aan balans valt het hier allemaal mooi op zijn plaats. Het gaat om een misdaad- en actiefilm waarin alle elementen prima gedoseerd zijn. Bij momenten is er extreem geweld maar het past perfect in het verhaal en binnen de mood die men opbouwt. Visueel ziet het er fantastisch uit. Het begint al met de magistrale opening waar we kennis maken met de crimineel vertolkt door Steve McQueen. Véél regisseurs zouden er zich vanaf maken met een voice over om één en ander uit de doeken te doen. Niet Peckinpah: hij kiest voor een opeenvolging van betekenisvolle beelden om duidelijk te maken wat er in McQueen omgaat. De kracht van een ijzersterke montage en van wat cinema in het beste geval is. Ook de bulk van de film is naar verwachting meesterlijk geschoten. De kenmerkende slow motion tijdens de shootout is effectiever dan ooit. Cinematograaf van dienst is Lucien Ballard, een man met enkele decennia ervaring in klassiek Hollywood en één van de vaste mensen van Peckinpah, wat een team.

Van Steve McQueen heb ik nog niet heel veel gezien maar ik begrijp nu ook wel zijn nickname ‘mister cool’ na deze film. Hij straalt coolness uit zonder dat het overdreven overkomt of geforceerd is. Als ze deze film vandaag opnieuw zouden schieten (er is al een remake geweest in de nineties dacht ik) moeten ze wat mij betreft geen spatje veranderen aan de manier waarop McQueen het hier speelt. Ook de andere acteurs en actrices doen het prima. De routine met Al Lettieri en Sally Struthers lijkt een tikje (bewust) overdone en alsof het nadien een belangrijke inspiratie is geweest voor Tarantino. Maar gelukkig is niet de hele film van dat. Dosering! Eén bewust grappige scène ook is de trip met de vrachtwagenchauffeur naar het eind van de film toe wanneer hij zich afvraagt of McQueen en Ali MacGraw getrouwd zijn. Heerlijk, en alweer perfect in balans met de mood van de film.
Het script van Walter Hill is helemaal prima. Gebaseerd op werk van Jim Thompson die ik als misdaadauteur reeds eerder heb leren kennen en die toen al de nodige indruk heeft gemaakt.

Belangrijk onderdeel van de vibe is de muziekscore van Quincy Jones: jazzy, funky, experimenteel, spannend, ook wel eens mellow, en volledig in de lijn van wat toen gangbaar was bij andere grote (film)componisten als Morricone en Schifrin. De mellow mondharmonica kon natuurlijk enkel van Toots Thielemans zijn. Die kenmerkende stijl plus wist ik dat hij een goeie band had met Jones.

Dus ja ik word er blij van om te zien wat het resultaat is van al dit talent samen. Absolute topfilm.

The Getaway doet denken aan Bonnie & Clyde en loopt voor op bvb Natural Born Killers. Steve McQueen is de harde man van dienst. Geknipt voor de job, maar tegelijk is deze film iets te ruw voor z'n eigen goed. Ik mis dat vleugje humor zonder dat het een parodie wordt. Bij de actiescènes gaat het dan weer wel goed.

De muziek met oa Toots Thielemans valt wel op natuurlijk. Maar het geheel stelt toch wel wat teleur en wordt nooit echt memorabel.

Weer zo'n pareltje die loont de kringloopwinkels af te struinen, ik bedoel de remake uit '94 met Baldwin en Basinger is maar al te bekend en kom ik regelmatig tegen, maar een classic als deze niet. Interessant het duo McQueen en McGraw, een regisseur die wel wat kan in de vorm van Peckinpah. Dus kom maar op...

Het begin is duidelijk met het maar al te monotone gevangenisleven waar verlangen, frustratie en onmacht centraal staan en een keuze voor het verkeerde praktisch voor de hand ligt. De uiteindelijke kraak zelf is opzienbarend en ik snap niet zo goed waarom men de situatie met de bewaker laat ontstaan, noch waarom Doc als een gek moet rijden in die beginfase en zo enorm veel aandacht trekt op die manier. Wel interessant de stress en achterbaksheid waarin 'het team' elkaar afmaakt.

Een toch wel erg fraai beeld wordt daarna gebracht die zeker niet te vlot of te gelikt is, voor de jaren '70 vrij rauw overkomt, en waar veel ruimte is voor onderlinge ruzie, achterdocht en onzekerheid. En vooral die laatste drie dingen doen de film erg veel goed omdat het geen over romantisch beeld betreft of veel te spectaculaire, maar sober en rauw aanvoelt. En daar vaart deze The Getaway uitstekend op. Fijn is de twijfel tussen het stel en de ernstige problemen rond de gestolen tas of de merkwaardige Fran en haar Rudy. Bizar is de vuilniswagentoestand, lekker hoe Doc Rudy en dat domme wicht aan pakt in de gang, en wat een heerlijke shoot out in dat motel.

Het maakt The Getaway tot een realistische en rauw misdaad thriller die aan elkaar hangt van toestanden, pech en sterke en boeiende gebeurtenissen. Niet in de minste plaats interessant door het duo McQueen en McGraw, mooie dame toch, en niet te vergeten de soundtrack van Quincy Jones. Eindconclusie is wat mij betreft dat dit een fijne film betreft met een licht ondergewaardeerd cijfer met slechts een 3,55.

Een film die eigenlijk meer dan één kijkbeurt verdient: de eerste keer om de plot te volgen, de tweede keer (en eventuele verdere keren) om te kijken hoe alles in elkaar grijpt, hoe de relatie tussen Doc en Carol zich ontwikkelt, wat er precies gebeurt in de driehoeksverhouding met Rudy, en hoe stad en land worden gebruikt als achtergrond voor de vluchters. Jammer van die mondharmonica, Toots Thielemans geeft het strakke verhaal iets ongepast-oubolligs mee. Veel minpuntjes kan ik verder niet ontdekken, en Ben Johnson is weer heerlijk onaangenaam.

Het is een cliché om een sympathiek hoofdpersonage (maar nog steeds eentje van het criminele type) af te zetten tegenover wat echte schurken. Dat gebeurt dus ook met McQueen hier waarbij de kijker hoopt op een positieve afloop. Het onrecht dat hem wordt aangedaan of het verraad waarmee hij te maken heeft overstijgt zijn misdrijven. Hij ziet er vervolgens ook erg charismatisch en flamboyant uit.

Lekker sfeervol en met fijne actie deze zuivere heist. De relatie met Carol is een extra pigment die de film kruidt. Niets is zwart wit.

Een aantal scènes zijn echt geweldig zoals die met de trein, de vuilniswagen of het motel op het eind. Actie en rustige momenten wisselen elkaar goed af. Een film die zeker een herkijk waard is.