The Getaway (1972)

Met zijn sterke karaktertekening, spanning in snelvaarttempo en ruwe stijl, is The Getaway één van de beste misdaadthrillers uit de jaren '70. De twee aantrekkelijkste acteurs uit die periode - Steve McQueen en Ali McGraw - bleken als koppel ook nog eens extra sex-appeal uit te stralen. McGraw werd kort voorheen beroemd door haar rol in Love Story. In '94 kwam er een gewelddadige remake met Alec Baldwin en Kim Basinger.

Geweldige film. Een van de beste in het genre. Hoe FK erbij komt dat de film wat sleets begint te worden is mij een raadsel. Een aaneenschakeling van geweldige scenes. Peckinpah is een held. Dikke 4 sterren.

Erg goeie film, op sommige momenten spannend. Die Mc Queen speelde goed zijn rol met die dame.

Ja deze was een zeer geslaagde roadmovie.

5,0

Nog nooit gaf ik Peckinpah lager dan een 4/5, en ook na deze negende film blijft die indrukwekkende reeks overeind. Want wat was het weer genieten. Wat me altijd weer intrigeert aan zijn films is de juxtapositie van geweld/actie met een fijnzinnig oog voor detail. En wat me andermaal opviel waren de magistrale begincredits (cf. The wild bunch, maar dit vond ik nóg beter). Ik ken zo één twee drie geen enkele andere regisseur die daarbij zo minutieus te werk gaat. Met vele tientallen cuts wordt op briljante wijze een beeld geschets van Docs belevingswereld binnen de gevangenis. Eer ze zijn afgelopen zit je eigenlijk al helemaal in de film. Ook maakt hij weer gretig gebruikt van zijn handelsmerk, stills. Verder zitten er in de film nog genoeg andere memorabele scènes en dialogen, en is het voor de oplettende kijker iedere keer weer een verademing dat de term 'plot hole' niet in Peckinpahs woordenboek voorkomt. McQueen en McGraw, die na deze film overigens in het huwelijksbootje stapten, acteren ook prima. Deze film bewijst voor mij andermaal dat Peckinpah één van de zeldzame echte vakmannen in de business was met een individuele stijl en een constant hoog niveau. Een ware meester.

Wat jammer trouwens dat Peckinpah, net als bij sommige van zijn andere films, zijn zin niet heeft gekregen over het einde van de film. Zo'n vakman zou altijd carte blanche moeten krijgen natuurlijk.

Grappig weetje is trouwens dat net als McQueen en McGraw ook de hoofdrolspelers van de remake uit 1994, Alec Baldwin en Kim Basinger, na die film zijn getrouwd.

Op zich wel een vermakelijke film om te zien.

Je ziet wat er allemaal fout kan gaan door kleine dingen. Het verhaal kon op zich wel beter, ik vond het soms wel erg vaag. En bij sommige scènes die serieus bedoeld waren, had ik soms een glimlach op mijn mond.

De sfeer vond ik daarentegen wel erg goed, want op de één of andere manier bleef ik toch wel geboeid kijken om te zien wat er zich nu weer voor mijn ogen zou ontrafelen.

Nipt 3, 5 sterren.

zeer fraaie film, echt heel goed, had em al erg lang liggen, en ik had em eerder moeten kijken! als je twijfelt.. zet em op! nu al 1 van mn favorieten

Coole seventies flick!

Zoals al aangehaald erg geslaagde opening credits (en dito poster overigens) maar ben het wel eens met djelle dat er verder nog een beetje meer had mogen gebeuren op visueel vlak.

Niettemin slaagt Peckinpah erin een aangenaam (echt grimmig is The Getaway nu ook niet) sfeertje te scheppen, dat kracht wordt bijgezet door de charismatische acteurs, Steve McQueen uiteraard voorop. Niettegenstaande de stijlvolle Ali MacGraw aardig weerwerk biedt, is het toch vooral The King of Cool die deze film draagt.

De (gave) poster mag dan McQueen en MacGraw vermelden, eigenlijk is het stiekem Al Lettieri die hier de blikvanger is. Zal er mee te maken hebben dat hij het meest expressieve en ook ongelikte karakter blijkt. Brute, lompe kerel die een prima tegenwicht geeft aan de koelbloedigheid (en meer) die het overige siert. Iets wat Peckinpah al tijdens de optiteling voor elkaar heeft met een fraai gemonteerde sequens die het geestdodende bestaan in een gevangenis uitbeeldt (het monotone geluid van de fabriek is bijna eng), met zo soms een glimp van zijn lieftallige vrouw. Het zal verlangen zijn.

Geluid speelt sowieso een vrij prominente rol. Gillende babies nemen het op tegen piepende banden en de score wil nog wel eens nadrukkelijk aanzwengelen. Ik geloof dat Peckinpah niet zo blij was met de keuze voor Quincy Jones, maar ik heb weinig weerstand tegen de mondharmonicamuziek van Toots Thielemans die gebruikt wordt bij de meer intieme scènes tussen McQueen en MacGraw. Een merkwaardig duo. Koel en afstandelijk gespeeld door beiden, met de nodige problematiek en hardheid, maar nergens flauw, sentimenteel of opgeblazen. Terwijl het toch warm was.

Leuk natuurlijk, om de coolste en de mooiste van die tijd in een afvalbak te dumpen. Film heeft meer van het soort scènes die blijven hangen. De jacht op de koffer in de trein is een sterk intermezzo, mijn favoriet is de manier waarop Doc in een zweterig winkelstraatje afrekent met enkele agenten met die pump-action shotgun. Wie cool is, heeft een cool wapen en weet dat op coole wijze te hanteren. En McQueen doet 't.

Film mag dan verder redelijk rechttoe rechtaan zijn, het weet karaktertrekken en bijkomstigheden met actie-thriller elementen samen te smelten tot een vrij vlekkeloos geheel. Het mist misschien wat impact om het helemaal af te ronden, maar met een fantastische shoot-out en innemende cowboy tot besluit valt er bitter weinig te klagen.

Sympathieke boeven.

De ditmaal weinig van slowmotion gebruik makende Peckinpah schildert de wereld om het Bonnie & Clyde-achtige koppel dat op de vlucht is, af als troosteloos en crimineel. En zo heeft de kijker al snel sympathie voor de twee boeven, die zich voor het grootse deel van de film in een wilde achtervolging bevinden.

In het echt sloeg de vonk tussen de twee acteurs gelijk over, hetgeen resulteerde in een huwelijk. De acteur kon tragisch genoeg maar kort van dat geluk genieten. The Getaway behoort op een scenario-bedje van die andere stoere-mannenfilm-regisseur Walter Hill, zeker niet tot zijn of Peckinpah's beste werk, maar onderhoudend is de film zeker.

Redelijk.

Vermakelijke klassieke misdaadfilm.

Weinig origineel qua script, maar de coolheid overheerst toch, in de personages en in de actiescenes. Gave achtervolgingen en shoot-outs, zoals we wel gewend zijn van Peckinpah. Qua editing en ritme had hij hier heel goed de smaak te pakken vond ik. De opening was weliswaar het hoogtepunt van de film (in die fabriek met die freeze-shots), maar de volle speelduur is het vermakelijk om naar te kijken.

Het is net wat te cliché en niet zo waanzinnig bijzonder, maar dat hoeft niet altijd. Jammer dat die sfeer in dit soort films eigenlijk nooit meer te zien is.

3.5*