Against All Odds (1984)

Zeer gemiddelde, niet echt boeiende romantische film met benedenmaatse acteerprestaties en dito verhaal. De soundtrack is wel goed. Was destijds een enorm kassucces, mede name de titelsong van Collins. Ook Hackford kan beter.

Toen ik heel jong was heb ik deze film met mijn moeder bekeken. We vonden het allebei een heel goede film. Maar nu heb ik hem nog een keer bekeken en eigenlijk vind ik er niet zoveel aan. Het is een beetje hetzelfde effect als sommige series uit de jaren 80. Toen zat er een bepaalde magie bij en zat je ademloos naar iedere aflevering te kijken maar als je nu naar zo'n serietje kijkt val je haast om van verveling en komt alles heel gemaakt over.

Wat een saaie bedoening zeg. Er zou spanning en romantiek in deze film moeten zitten maar beide aspecten komen totaal niet uit de verf. Er was totaal geen chemie te ontdekken tussen de hoofdrolspelers. Vooral Rachel Ward was een houten plank.

Jammer hoor.

Destijds vond ik een hele spannende en romantische film dat zich afpeelde in Cancun, Mexico. De muziek was van Phil Collins.

Toen ik de film bij release in de bioscoop ging zien, kwam ik zwaar teleurgesteld weer naar buiten. Vorig jaar meende iemand mij een plezier te doen, of was het gewoon een hak zetten, ik kreeg de dvd van deze flutfilm. Heb hoopvol, wie weet had ik het toen bij het verkeerde eind, de film weer gezien. Nee dus, wat een verspilling van talent, Bridges en Woods, Ward is een plaatje maar dat is dan ook alles, wat maakt dat ik de film nog twee sterren geef is de geweldige titelsong van Phil Collins. Anders gauw vergeten

Herzien na 35 jaar. Destijds vond ik de film best aardig en eigenlijk kan ie er nog steeds wel mee door. De romantiek werkt aanzienlijk beter dan de misdaad-elementen van de plot, met vooral in het laatste half uur enkele wazige ontwikkelingen die er een beetje met de haren bij gesleept zijn. Jeff Bridges is verder prima in de hoofdrol en James Woods zet weer eens een overtuigende slijmjurk neer. Fraai in beeld gebrachte auto-achtervolging in het begin van de film overigens.

Ik had de film niet zelf uitgezocht, maar mijn interesse was toch wel enigszins gewekt. Het titelnummer van Phil Collins is namelijk schitterend, dus alleen daardoor vond ik het al de moeite waard de bijbehorende film eens een kans te geven.

Helaas is het betreffende lied waar ik naar refereerde met afstand het hoogtepunt van de film. Ik heb doorgaans best een zwak voor (cheesy) films uit de jaren '80, maar dit was wel een erg taaie bedoening. Het eerste gedeelte, waarin Jessie en Terry voor elkaar vallen, is wellicht wat langdradig, maar nog wel vrij goed door te komen. Jeff Bridges en Rachel Ward leveren geen wereldschokkende prestaties af, maar ze doen het toch vrij aardig. Zodra beiden terug naar huis keren - en de film heeft dan al enkele bedenkelijke scènes (zoals dat langdradige gevecht in de grot) achter de rug - krijg je als kijker een vermoeiend misdaadplotje voor je kiezen met James Woods als weinig imponerende schurk. De film begint dan best te slepen, want van spanning is geen sprake. Het uiteindelijke einde is ook nogal onbevredigend, maar wordt gered door Collins.

Ik vond het een lange zit. De opnamelocaties in Mexico zijn bij vlagen schitterend en de opbloeiende romance geloofde ik wel, maar het vervolg van de film stelt eigenlijk vooral teleur. Ik kan me ergens nog best voorstellen dat mensen hier nostalgische gevoelens aan zullen hebben overgehouden, maar het is een film die mij te onevenwichtig is en daardoor niet zal bijblijven.

2*

In deze film geïnspireerd op Out of the Past (1947) betekent het een fijne knipoog om Jane Greer weer te vinden, de toenmalige vamp van genoemde film. Een beetje zoals men ook enkele jaren later Robert Mitchum een bijrol zou geven in de remake Cape Fear (1991) . Een zelfde gevoel bekruipt me eigenlijk ook met de aanwezigheid van oudgediende Richard Widmark, wiens carrière is gestart op het piekmoment van de film noir. De oudere generatie die de fakkel doorgeeft, zoiets.

Verder is het genieten van de acteerprestaties van Jeff Bridges en favorite pain in the ass James Woods. Als femme fatale (?) vind ik Rachel Ward echter minder geslaagd, veel minder dan collega Jane Greer in de originele film. Maar dat ligt ook aan het scenario dat op dit vlak te tam is en het personage van Rachel Ward m.i. te weinig ambigu opvat. In de jaren veertig had men er misschien minder scrupules mee om een vrouw voor te stellen als immoreel schepsel. Het is me hier te braafjes in deze film.

Against all Odds is dan toch een thriller met neo noir allure en is strak gefilmd, met enkele spannende momenten. Aan de keerzijde komt de film traag uit de startblokken, het eerste uur dacht ik voornamelijk in een relatiedrama terechtgekomen te zijn. Verder komt hij qua dialogen nog niet tot aan de enkels van Out of the Past. Geen dubbelzinnigheden of messcherpe één-tweetjes hier, enkel rechttoe rechtaan geklets. De prachtige titelsong van Phil Collins bij de eindcredits draagt dan weer bij aan de uitstraling van de film, maar uiteraard niet genoeg om de mindere kanten op te heffen.

Conclusie. Zeker geen slechte film maar ook niet meer dan dat. Alles is aanwezig om er een dijk van een film van te maken behalve een aangescherpt scenario en dito dialogen. Opvallend ook wat voor een opvliegend ventje Jeff Bridges neerzet - emotioneel tot en met - vergeleken met de cool van Robert Mitchum in de stijlvolle originele film.

Dit is absoluut geen zo'n slechte film als het gemiddelde aangeeft. Het enige waar ik me aan geërgerd heb was de plotse aanwezigheid van Sully in die Mexicaanse tempel, maar verder is dit een onderhoudende film. En dat zeg ik met nadruk, want de publiciteit van Against all Odds richtte zich vooral op de zwoele scènes tussen Bridges en Ward. Aan de romance wordt niet meer tijd besteed dan nodig en dat vond ik zeker fijn. Zo is dit toch vooral een thriller geworden rond corruptiepraktijken en bijhorende onsympathieke figuren. Woods zit goed in zijn psychopaatrol en het uitblijven van een happy end had ik niet verwacht en vond ik dus prima. Ik twijfel erg hard tussen 3 en 3,5*.

Aardige film over een footballspeler die een vriend helpt bij het opsporen van een vrouw. Het plot is onnodig ingewikkeld. De film heeft wel een fijne sfeer en uiteraard is er ook het mooie titelnummer van Phil Collins. Een aantal prachtige exotische locaties en de chemie tussen Jeff Bridges en Rachel Ward is zichtbaar.

Ik ging deze film eigenlijk alleen kijken om een jonge hotte Jeff Bridges - een acteur die ik normaal eigenlijk alleen ken als The Dude - en ik werd op dat vlak zeker niet teleurgesteld.

Maar voor de rest is hier geen klap aan. Het verhaal is amper te volgen, onboeiend, belachelijk en saai.

Beetje doorheen geskipt de tweede helft. Het is een remake van een film noir uit de jaren '40, en dat hele crimesfeertje werkt gewoon niet echt meer in een modernere setting.

Alleen het bekijken waard als je wil kwijlen bij Jeff Bridges.

1,5*

In de jaren '80 herontdekte men dat een titelsong in een film de film en de arfiest kon helpen. In sommige gevallen herinneren we ons het lied nog maar is de film vergeten. Against All Odds is zo'n geval. Het Phil Collins-lied is een vaste bewoner van de top 2000. De film is een zwakke herinterpretatie van het boek Build my Gallows High. En dat boek had in 1947 Out of the Past opgeleverd.

Wat gaat er zoal fout in deze film? De eerste 10 minuten en de laaste 10 minuten zijn niet onaardig, maaar wat daar tussen zit is niet best. Allereerst de acteerprestaties. Rachel Ward bakt niet veel van haar rol en de jonge Jeff Bridges is nauwelijks beter en heb ik nog nooit zo zwak gezien. James Woods doet gewoon een James Woods en zijn gladde slechterik is nog wel ok. Dan de grote vergissing die deze film maakt: Denken dat Out of the Past een klassieker werd door het plot. Terwijl die film klassiek werd door de uitvoering ervan. Zowel visueel als qua ritme als qua sfeer als qua dialogen. In deze jaren '80 versie heeft tussen het begin en het einde eerst vooral een ellenlang en modderig traag deel waarin Bridges en Ward verliefd op elkaar worden. Wat de originele film in een paar scenes neer zet duurt hier erg lang, heel erg lang. Ook mist deze film het laagje dat het verleden de hoofdpersoon inhaalt en is het lang niet zo lekker iedereen die iedereen belazerd. Maar wat het meest gemist worden de sfeer en de dialogen van het origineel.

Een vervelende en veel te lange film helaas. Een jaren '80 versie van dit verhaal zie ik best voor me, maar hier deugt erg weinig van.