Una Pura Formalità (1994)

Ik wist nog geen eens dat Polanski ook acteerde, erg goede rol zet hij neer als de inspecteur.
En het komt in principe echt neer op hoe Polanski en Depardieu met elkaar spelen.
Als kijker moet je zelf op de kleine details letten en zo zelf ook mee puzzelen.

Uiteindelijk lijkt de film net een koortsachtige droom die je hebt beleefd als je erachter komt dat Onoff al die tijd gewoon dood was en er nog achter moest komen.

3,5 Sterren.

Psychologisch kat en muisspel dat wat mij betreft toch niet helemaal uit de verf komt.

Ik wil niet zeggen dat er veel plotholes inzitten maar om te zeggen dat het nogal vergezocht is lijkt me een understatement.

Wat dat betreft idd Shyamalan achtig die dat ook nogal vaak heeft.

Aan de voice dubbing kon ik hier ook erg slecht wennen.

Het lijdt geen twijfel dat het filmplezier ligt in de verbluffende acts van een Gérard Depardieu, eigenlijk één van zijn meest ingeleefde vertolkingen, en een Polanski die mij totaal verraste en werkelijk geknipt was voor het harde, introverte maar ook intelligente personage van een commissaris uit een miserabel, godvergeten politiekantoortje.

De dialogen en de wederzijdse reacties houden uw aandacht, eigenlijk veel meer dan het mysterie waar het allemaal omdraait en dat eigenlijk nooit heel duidelijk, voor mij althans, wordt uitgeklaard. Hoefde eigenlijk niet, het schaakspel tussen de twee moest het doen en deed het ook.

Enkele markante scenes. De openingsscene bijvoorbeeld en dan ook deze met Depardieu alleen in de cel en deze met de lachbui met de reactie van de jonge politieman en de gevolgen...

Een troebele sfeer die me, mede door de bijzondere figuur en houding van de commissaris, me af en toe deed denken aan die films waarin Stasi-optredens en ondervragingen aan zet zijn.