Sophie's Choice (1982)

Hoe goed Streep dan ook was (en altijd is, en wat spreekt ze uitstekend Duits), de rol van MacNicol verbaasde en intrigeerde mij het meest. Nee, het gedrag van Nathan (K.Kline) intrigeerde me het meest. Maar het verbaasde mij dat Stingo zo weinig vragen leek te stellen. Dat hij oprecht verbaasd was toen de broer van Nathan het een en ander vertelde over Nathan. En dat Sophie niet door zou hebben wat er aan de hand is met Nathan, puur omdat ze overmand zou zijn door haar eigen verdriet en schuld, dat gaat er bij mij niet helemaal in
En toen Stingo aan Streep vroeg met hem te trouwen dacht ik eerst dat hij ook gek geworden was.
Neemt niet weg dat ik het een meeslepende en geweldig geacteerde film vond die me ook regelmatig deed lachen. Ik ben blij dat ik deze film nu eindelijk eens gezien heb.

Ik heb nog niet zo gek veel Meryl Streep films gezien, maar dit vind ik tot nu toe haar meest indrukwekkende acteerprestatie.

Ik ken mensen met een zelfde soort accent, erg knap gedaan. Maar natuurlijk is haar rol veel meer dan dat accent; er valt zo'n groot scala aan emoties in haar rol te ontdekken; erg mooi.

Ik ben absoluut geen Kevin Kline fan. Dat snorretje en zijn big smile komen op mij altijd wat clownesk over. Toch vind ik 'm hier wel passen bij het karakter dat hij speelt, maar hij kan met moeite de tragiek van zijn personage geloofwaardig maken.

Zwaar drama dat WOII knap voelbaar maakt door zich eens niet expliciet te richten op de gebeurtenissen aldaar, maar op de nasleep voor betrokkenen.

Het drama is mooi geschoten en de film wordt vlot verteld. Het is in feite een doorsnede van een aantal levens, waarbij de flashbacks van vitaal belang zijn. En deze flashbacks zijn dan ook vreselijk interessant. De rol van Meryl Streep hier is volmaakt, uniek, je vergeet dat je naar haar zit te kijken. En dat gebeurt toch minder vaak dan ik dacht. Ik begin na deze film wel langzamerhand te snappen waar ze haar oscars aan verdient heeft. Ook Kevin Kline is flink op dreef met een prachtig onberekenbaar karakter. In zijn eentje weet hij de spanning in scènes op te stuwen door simpelweg in het midden te laten of hij zich goed of slecht voelt. Adembenemend goed. Kevin Kline en Meryl Streep behoren naar mijn mening na hun rol in deze film tot de boeiendste en meest ontzagwekkende filmkoppels ooit. Eigenlijk steekt hoofdpersoon Stingo daar wel flink tegen af. Zijn rol in het verhaal is eigenlijk die van de kijker, je raakt steeds meer betrokken bij deze 2 mensen en je voelt steeds meer dat er in het verleden iets is gebeurd wat nu nog zijn gevolgen kent. Een dusdanig karakter kun je leeg noemen, want echt interessant wordt hij ook niet, maar het werkt in deze film goed. De scènes met de 3 samen zijn gewoon fantastisch, en ze zijn vrijwel de hele film door met z'n 3en samen.

En hoe langer hij duurt, hoe zwaarder de emoties gaan wegen. Dat is erg cool, en bovenal zeer knap. De film zakt niet meer in, maar wordt een pijnlijke en innemende doorsnede van de meest emotionele kant van het leven. De keuze uit de titel is schokkend, helaas had ik al gehoord wat hij precies inhield, en maakt een hoop duidelijk. Het is eigenlijk het hoogtepunt van de film dat je onder ogen moet zien hoe vreselijk de oorlog was. En dat het leed nog veel verder ging dan lichamelijke ongemakkelijkheden. De psychologische martelingen worden in deze film belicht. En hoe.

Ik ben er zeer onder de indruk van. Echt een topfilm die je bij de strot grijpt. Het soort film waardoor een wereldleider ervan af zou kunnen zien om de oorlog aan te gaan, denk ik. Zo pijnlijk.

5*

Niet zo'n bijzondere film als ik had gehoopt. Op een bepaalde manier is Sophie's Choice een beetje te gladjes. Iets te degelijk gemaakt haast, al kan ik moeilijk uitleggen waar hem dat in zat, maar het lijkt in ieder geval niet bij de film te passen. Dit is ook de eerste keer dat ik al snel bij een film door had dat ik naar een boekverfilming zat te kijken, zonder te weten dat het er ook werkelijk een was. Ik voelde het er tussendoor. Komt nog eens bij dat ik alle twists wel een beetje zag aankomen.

Dit maakt het geen vervelende film, absoluut niet, maar hij greep me ook niet vast. Streep speelt op zich een goede rol, maar ze trekt wel erg veel gezichten, wat haar soms meer op een dier laat lijken dan een mens. Ik zal wel nooit fan van haar worden vrees ik. Bij Kline heb ik ongeveer hetzelfde. Over het algemeen overtuigend, maar soms is hij iets te karikaturaal.

De film blinkt vooral uit door één scène en dat is die uit de titel. Dit moment is werkelijk aangrijpend en zal me nog lang bijblijven vermoed ik. Maar één scène maakt nog geen film.

3 sterren voor deze iets te degelijke film.

Ik ben erg verwonderd dat deze film nog maar ca. 250 stemmen heeft. Ik had gedacht dat dit een film was die velen al gezien zouden hebben omdat het toch wel een bekende titel is.

Ik heb deze fillm gisteren bekeken en ik hou er toch een beetje een dubbel gevoel aan over.
De flashbackscènes waren tamelijk aangrijpend en emotioneel, (en dan niet enkel haar keuze, maar ook de vernedering die ze vanwege Höß moet ondergaan) maar tussen deze scènes door was het in mijn ogen allemaal nogal langdradig. Daarom kan ik de film niet echt aanraden en ben ik ook niet van plan hem nog eens te bekijken.

PS:
Volledig naast de kwestie, maar als Stingo zou ik me toch het vijfde wiel aan de wagen voelen.

Aardige film. Aan de ene kant is het best een aardige film, vanwege het goede acteerwerk. Meryl Streep en Kevin Kline spelen bij vlagen erg overtuigend. Het beruchte keuze moment tussen haar twee kinderen is zeker wel indrukwekkend en daarnaast bevat de film nog een paar sterke scenes.
Toch zat ook ik net als Wibro op een gegeven moment te denken aan het "waarheidsgehalte" van deze film. Hoewel sommige momenten best heftig waren, pakten ze mijniet. Ook Sophie's personage ging me na een tijdje tegenstaan, omdat zij i.m.o. toch wel misbruik maakt van Stingo . Een aardige film dus, niets meer en niets minder mijns inziens.

3,0*

In mijn ogen een typische Oscar-film. Degelijk acteerwerk en soms aangrijpend maken van dit een behoorlijke film. Toch bevat de film maar weinig waardoor de film boven andere films in het genre uitsteekt.

Het was even gruwelen toen we de waarwording van een bouquiet-boekje op film zagen. Roze muren, faale bloemetjes patronen en er was vrijwel alles aan gedaan om ieder stukje meubilair zo kitscherig mogelijk te krijgen. Het was weinig prettig om naar het suffe personage van Meryl Streep te kijken en om überhaupt MacNicol te zien. Grootste miscast van de eighties? misschien, gelukkig wordt het drietal positief afgerond door Kevin Kline. Echter, hoe uitbundig en overtuigend hij ook speelt, de relatie van de drie weet nergens te overtuigen, laat staan boeien.

Zo kabbelde het kitscherige verhaaltje wat voort totdat we tegen het einde één van de meest kille scènes uit de Hollywoodgeschiedenis voorgeschoteld krijgen. Vakkundig geschreven, geknipt en zeer aangrijpend gespeeld, maar helaas ebt het kippenvel niet langzaam weg maar wordt het ruw onderbroken door een hoogst tenenkrommende sequentie waarin seks wordt bedreven terwijl we een voice-over horen die het geheel van commentaar voorziet. Niet veel later wordt wéér de enerzijdse vakkundigheid aangetoond die nu wéér met enkele beangstigend overdramatische woorden de brok in de keel tot maagzuur doet veranderen. Ik had de film bijna positief beoordeeld vanwege die ene scene, maar in het totaalplaatje is het helaas net zo iets als iemand tien seconden een Rembrandt laten zien om vervolgens de kerel die je schutting schildert er een dikke laag roze overheen te laten donderen. Zonde, zonde zonde...

Dit moet wel de mafste film allertijden zijn!

1e ziening van Sophie's Choice.

Ten eerste wat betreft het zeer onconventionele raamwerk waarlangs de f is opgezet, nl de vriendschap tussen Stingo Sophie en Nathan.

Ten tweede wat betreft de uitgesproken zonderlinge (om niet te zeggen narcistische) personages die deze film bewonen.

En dan ten derde wat betreft de hoogst verrassende uitstappen naar eerdere passages van een van deze drie levens.

Maar dat maakt allemaal geen donder uit. Streep speelt de pannen van het dak.
Kline en de charmante Mister Ally McBeal doen het beiden steengoed.
Een paar dagen na ziening vd f beginnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen en zie ik dat de f eigenlijk zeer ingenieus in elkaar zit.

En ja, wat dan te zeggen over 'Sophie's Choice'? In feite kan de titel op twee zaken slaan. Wat ik wil zeggen is dat ik 'de keuze' in Auschwitz heel mooi gevonden en zo treffend vind. Het maakt in het geheel niets uit of ze haar dochtertje of zoontje kiest. Het gaat er voor mij om dat mensen zich de macht kunnen toeëigenen om een medemens dusdanig (onmenselijk) te behandelen .
Het maakt niet uit wat ze kiest. Ze is overgeleverd aan de grillen van een ander . Werkelijk zeer openbarend en inzichtelijk-makend.


Geinig, als Jossetje keek ik 'n stukje mee met mama. Kan me herinneren hoe ondersteboven moeder was tot welke keuze die Sophie in Auschwitz gedwongen werd . Om die premisse en herinnering heb ik de dvd meegepikt bij blokker. Wat schetst mijn verbazing: film (b)lijkt over iets compleet anders te gaan!

Langdradig oorlogsdrama.

Langdradig omdat enkel de scènes van Sophie in Auschwitz wisten te boeien. Die zijn best fraai geschoten en komen rauw over.

Helaas blijft het bij die enkele scènes. Het soort driehoeksrelatie dat de "vrienden" hebben, komt ongeloofwaardig over. Ik voelde ontzettend weinig genegenheid tussen hen.

De film slaagt er absoluut niet in (het grootste deel van) zijn 150 minuten te boeien, en da's een grote zwakte.

Dat is spijtig gezien het acteerwerk. Da's best goed. Meryl Streep roept wel bewondering op gezien haar mentaal en fysiek veeleisende rol. Kevin Kline (vader van Michael Fassbender ofzo? Wat een gelijkenis.) doet het goed, vooral in zijn woede-uitbarstingen. Kevin MacNicol heeft slechts weinig uitstraling, en ook qua acteren zelf komt hij hier het minst goed uit.

Zoals gezegd zien de Auschwitz-scènes er confronterend uit. Het appartement zag er spuuglelijk uit, en ik persoonlijk vind het een 'ongelukkige' beslissing van de regisseur om het zo overdreven druk, kitscherig te maken. Het is gewoon lelijk om naar te kijken en zodus ontbrak het ook aan sfeer (in die appartement-scènes).

Ondanks de goeie acteerprestatie van Meryl Streep, heb ik te veel op de klok moeten kijken.

2

Het eerste uur viel wel wat tegen. Er zat niet veel vaart in het verhaal, maar gelukkig veranderde dit eenmaal ze over het concentratiekamp begon met de nodige flashbacks.

Over de acteerprestaties absoluut geen slecht woord, vooral Meryl Streep speelde sterk.

Jammer van het eerste uur, maar ben toch blij dat 'k deze eens heb gezien, al is het wel niet echt een film dat 'k nog eens terug hoef te zien.

Dat dit een geweldig geacteerde film is staat natuurlijk buiten kijf, maar ik ben iets minder te spreken over hoe het verhaal in elkaar zit. Heel de opbouw met Nathan en Sophie belooft heel wat, maar uiteindelijk is het toch vooral Auschwitz wat het belangrijkste is. Kan best zijn dat ik de significantie van een hoop dingen niet begrepen heb, maar het deed wat rommelig aan. En wat te zweverig. Op het einde zit je toch met een soort gevoel van, wat moest ik hier nou precies mee.

Aardig om te kijken, als geheel achteraf gezien iets minder.

Wel een hele ruime 3,5 voor vooral het acteerwerk van Meryl Streep.

Een mooi drama dat de tijd neemt voor opbouw en ontrafeling van Sophie's geheimen. Ik ben geen fan van Streep maar hier laat ze zien wat ze in huis heeft. Ze spreekt prima haar talen (nou ja, dat Pools klonk prima weet niet of dat ook echt zo was) weet ook fysiek te overtuigen, en ze weet als geen ander emotie te leggen in haar rol- dit moest wel haast haar droomrol zijn.

Kline speelt met zn cabarateske houding en zn moodswings niet wezenlijk anders dan in A Fish Called Wanda maar doet het ook prima. De narrator was een wat kleurloze jongeman maar niet storend.

De keuze-scene was ondanks dat ik het al voelde aankomen een stomp in de maag.

Sophie's Choice heb ik altijd eens willen kijken omdat ik, helaas, al wist welke beruchte scene in de film zat. Dat is best jammer, want als ik dat niet had geweten, dan was de impact denk ik nog groter geweest op dat moment. Wat een ondraaglijke keuze, kiezen tussen het leven van 1 van je 2 kinderen. De scene was echt heel erg pijnlijk en wreed en kwam bij mij als kijker, ondanks dat ik het dus wist, keihard aan. Streep acteerde geweldig en de schreeuw van het meegenomen dochtertje ging door merg en been. Wel spijtig dat de scene daarmee meteen voorbij was en dat er niet meer over dat moment is gesproken. Ik had op zich wat meer willen horen van haar enorme schuldgevoel, al spreekt het natuurlijk wel voor zich.

Buiten dat ene moment viel de film me best wat tegen. De eerste pakweg anderhalf uur verliepen traag en het was ook niet echt pakkend. De driehoeksvriendschap kon me niet echt boeien, vooral omdat beide mannen een irritante rol speelden. Streep deed het wel goed, sterk geacteerd. Haar afwijkende accent, haar angstige voorkomen, haar pogingen om toch maar bij Nathan te blijven, ondanks ze Stingo leuk vind...sterk. Ook vanwege dat laatste kan je de film Sophie's Choice noemen. Haar keuze tussen de beide mannen die ze nauwelijks kon maken. Al zal de titel vooral gebaseerd zijn op die ene beruchte scene.

Het laatste uur met beelden vanuit Auschwitz vond ik wel erg goed. De manier van filmen was ook rauw en direct met veel donkere beelden. Maar het is te weinig om de film echt goed te vinden. Er had veel meer in kunnen zitten. En zonder die ene keuze was dit ook geen film geweest die mensen echt onthouden hadden, lijkt me. Voldoende, maar meer ook niet.

3*

Wie zich aan een echte oorlogsfilm verwachtte heeft zich schromelijk vergist.

Het is vooral een trio-drama na de oorlog. Ergens in 1949.

Het eerste uur, dus ook over de hele film, was het langdradig langzaam vooruitgaand.

De opflakkering kwam naar het einde toe, toen er afwisseling kwam tussen de vrij lange dialogen op de kamers en ook vanaf het ogenblik dat het oorlogsthema werd afgewikkeld.

De vertolking van het trio: Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNicol was prachtig.

Streep kon op commando de tranen laten lopen zonder hulp, maar dat 2,5 uur volhouden leek me toch wat te veel watervallen.

Deze film is een aanrader voor romantische en gevoelige mensen die graag de zakdoek bijhalen.

4,5* plus

Het is grappig dat ik op een gegeven moment dacht dat een scene zou verlopen, zoals ik jaren geleden op de middelbare school had gezien (in het kader van geschiedenis of maatschappijleer denk ik). Degene die de film hebben gezien, zullen vast wel weten welke scene ik bedoel. Ik herkende het in ieder geval nog goed zoveel jaren na dato . Hoe dan ook, Sophie's Choice is een erg indrukwekkende en wrange film die ook veel aandacht heeft voor de nasleep van WOII. Dat vind ik vaak net zo interessant als die oorlog zelf.

Daarnaast is het ook boeiend hoe de 'driehoekrelatie' verloopt tussen een holocaust-overlever, een maniak en een schrijver uit het zuidelijke deel van Amerika. Vond vooral de steken van Kevin Kline naar Peter MacNicol en zijn achtergrond. De show wordt echter gestolen door een knap staaltje method acting van Meryl Streep. Erg sterk natuurlijk hoe ze deze zware rol aanpakt, al gaat dat zware Poolse accent in haar Engels wel lichtelijk irriteren.

Zou deze film nooit onder "romantiek" onderbrengen, daarvoor is de impact van de holocaust te overdonderend en wordt het van in de beginne duidelijk gemaakt dat beide hoofdpersonages te getekend zijn door het ongeluk, weliswaar omwille van verschillende redenen, om een verder gelukkig leven uit te bouwen.
De grappige, optimistische scènes maken er een soort totaalfilm van waarin Sophie's keuze niet alleen deze is van uit de holocast maar ook haar keuze om haar verleden niet te laten wegen op een andermans toekomst.
Het blijft een schitterende film, onderrtussen reeds bijna 30 jaar oud, maar nog steeds indrukmakend en met een Meryl Streep die toen al bewees één van de bijzonderste, zoniet de bijzonderste Amerikaanse actrice van de laatste decennia te zijn.

Kevin Kline ('s personage) heeft een attitude waardoor je hoopt dat hem een acute vorm van terminale roodvonk ten deel valt. Of dit ook de bedoeling is, is de vraag. Ik denk het niet. Het was volgens mij meer de bedoeling om de grillen van labiel persoon neer te zetten die we aan het eind van de rit (eens we zijn tragiek kennen) toch moeten sympathiseren. Dat is niet gelukt. In de sleutelscène krijgt de kijker op het hart gedrukt dat we hier te maken hebben met een wonderkind met een persoonlijkheidsstoornis. Sowieso had die scene echt niet ingelast hoeven te worden (kom op, laat wat aan de verbeelding van de kijker over!), maar dat terzijde. Zijn pretentieuze gebral moet dan aan zijn stoornis geweten worden en zijn eruditie aan zijn uitzonderlijke begaafdheid, maar dat gaat er voor mij niet als zoete koek in. Een wonderkind heeft stuitend gedweep gewoonweg niet nodig; dat er een aantal draadjes los zitten doet daar niets aan af. Goedkoop geschreven personage dus.

Het gedeelte dat Peter MacNoil een bleu, wereldvreemd persoontje vertolkt geloof ik nog, maar zodra hij, door de magische vriendschap met het getormenteerde koppel, tot ontbolstering komt, haak ik af. MacNoil heeft nu eenmaal geen kop waar verscholen talent in zit. Zijn porem verraadt daarentegen iemand die van meet af aan veroordeeld is tot de grijze massa. Iemand die, waar die zich ook bevindt, enkel als opvulling dient. Iemand die is vastgeketend aan zijn provinciaalse residentie. Niet iemand waar de New Yorkse, Joodse intelligentsia reikhalzend op zit te wachten om hem dusdanig veel veren in de reet te steken dat hij het zelfvertrouwen krijgt om een verdienstelijk literair werk te fabriceren. Iemand die met frisse tegenzin met moeders goeddunken met zijn dommige buurmeisje dient te trouwen. Niet iemand die blikvanger is voor kosmopolitische deernes met emotionele bagage. Welnu, u begrijpt mijn punt. Ongeloofwaardige karakterontwikkeling.

Dan de Oscarrol van Meryl Streep. Ja, de transformatie mag er wezen en dit is het enige personage dat overtuigd. De ondraaglijke emotionele bagage van haar persoon weet Streep tenminste geloofwaardig over te brengen. Toch verdient ook dit personage mijn kanttekening. Behoudens de gruwelen van haar verleden is ook dit geen individu waar je gebiologeerd van bent. Ze mist iets. Wat dat is, vind ik moeilijk vast te stellen maar als ik dan toch een verwoede poging moet doen zou ik het willen omschrijven als 'diepzinnige sensualiteit'. Streep concentreert zich vooral op het meelijwekkende van haar karakter. Het was interessanter geweest als zij Sophie meer ambiguïteit had meegegeven door meer verleidelijkheid in de rol te leggen. Pakula, de regisseur, had tegen haar moeten zeggen: probeer af en toe te kijken alsof een onbereikbare, jonge Robert Redford voor je neus staat.

Een goede drama/romantiek film...

Goed en langdradige verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende actrice Meryl Streep speelt wel goed...

Geen HD aanwezig, overal geruis en af en toe

schokkende camerabeweging...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen top...

Herzien op blu-ray, in een netjes opgepoetste versie. De visuele aanpak is aan de theatrale kant, met een overdaad aan interieurshots, maar het akteerwerk is ontegenzeggelijk van zeer hoog niveau. Zowel Meryl Streep als Kevin Kline heb ik nooit beter gezien. De plot ontvouwt zich erg langzaam, iets dat veel vlotter had gekund, maar de film heeft eigenlijk best een prettig tempo en de plot is doorgaans boeiend genoeg. Eén en ander werkt toe naar een emotioneel verwoestende finale, die nog steeds indruk weet te maken.

Een Hollywoodblik op de holocaust. Anno 1982 was bovendien het nog niet zo evident om zo'n film te maken. Dit zal zeker toen nog meer impact gehad hebben. De focus van de film ligt echter bij de driehoeksrelatie en gaandeweg komt de link en de gevolgen van de oorlog naar boven. Het drietal lijkt met momenten wel een groep hipsters en ik moest snel denken aan de film Dreamers. De wat naïeve schrijver heeft te maken met 2 mensen die zich onttrekken van de realiteit. Hij blijkt gek te zijn en zij draagt de gevolgen van de holocaust waar ze weliswaar van ontsnapt is maar het psychologische litteken nooit meer zal genezen. Vluchten in een fantasiewereld is dan ook haar enige oplossing. Stilaan opent ze zich toch voor de schrijver en vertelt over haar verleden.

Het duurt wat om in de film te komen en is ook weinig boeiend in het begin. Er zijn ondertussen ook al meer films gemaakt over de gruwel van de oorlog die verder gaan bij het in beeld brengen. Voor generaties die de oorlog niet hebben meegemaakt, is dat een grotere indruk dan in deze Sophie's Choice. Ook al zijn de gebeurtenissen uiteraard sowieso indrukwekkend en gruwelijk. Het gaat over de manier hoe je dat in een film wil en kan geven. De scènes over het verleden zijn dan ook de meest interessante. Meryl Streep is een echte Hollywood-actrice die mooi past in het profiel dat ze er hebben van actrices, maar hier is ze echt wel sterk. De keuze van haar personage Sophie is dan ook een klassieke scène.

Stel, je bent een alleenstaande moeder met een zoon en een dochter, en tijdens de Tweede Wereldoorlog beland je samen met je kinderen in een Pools vernietigingskamp. Van de kampcommandant krijg je het volgende te horen: één van je kinderen mag blijven leven, de ander gaat direct de gaskamer in. Je mag zelf kiezen welke. Kies je niet, ook prima, maar dan gaan beide kinderen eraan. Voor deze onmenselijke keuze komt de Poolse Sophie (Meryl Streep) te staan in de film Sophie's Choice (1982).

De film begint enkele jaren na de oorlog, wanneer Sophie met een hufter van een vriend (Kevin Kline) samenwoont in New York. Door middel van flashbacks leren we het leven van Sophie tijdens de oorlog kennen en komen we achter de verschrikkelijke waarheid. Sophie's Choice is een hartverscheurend drama, maar dat maakt het ook zo mooi. Enige minpuntje vond ik het geforceerde Poolse accent van hoofdrolspeelster Meryl Streep, maar haar prima acteerwerk maakt veel goed. Een mooie film dus, die het herkijken op termijn zeker waard is. En ik verklap niet voor wie Sophie uiteindelijk kiest, daarvoor moet je zelf de film maar gaan kijken. 4*

Sophie’s Choice vertelt het levensverhaal van Sophie, een overlevende uit Auschwitz. Zij woont intussen in de Verenigde Staten, maar heeft haar gruwelijke verleden nog niet verwerkt. Ze heeft een relatie met de instabiele en soms agressieve Nathan die haar destijds gered heeft. Er ontstaat een driehoeksverhouding met Stingo die onder het koppel een kleine kamer bewoont.

De contacten tussen Stingo en Sophie zijn innemend en ontstaan wanneer Nathan weer eens verdwenen is na een ruzie met Sophie. Aan de hand van flashbacks wordt het verleden van Sophie kenbaar gemaakt en ontstaat er een innige band met Stingo.

Meryl Streep doet het geweldig als Sophie en dat is één van de grootste troeven van de film. Helemaal in de film heb ik niet gezeten. Bij momenten wat langdradig. De film zit vol lange dialogen die niet altijd aanslaan. Wat wel geslaagd is dat de impact van de concentratiekampen wel kenbaar wordt gemaakt zonder hierbij in gruwelijke (gebruikelijke) details te treden. Qua onderwerp een zware film, maar visueel lichter verteerbaar. Drama en romantiek zijn met elkaar verweven waarbij een tweede kijkbeurt geen overbodige luxe is.

Het drama is eerlijk, het dilemma natuurlijk afschuwelijk en Meryl Streeps vertolking superbe, maar wat me overkwam toen ik deze film voor het eerst zag (ergens in de jaren 80) gebeurde me bij herziening opnieuw: eigenlijk vind ik de rol van Kevin Kline veel interessanter. Als ik zijn intimiderende manie niet meer zo indrukwekkend vind als vroeger komt dat alleen maar omdat ik hem sindsdien in zo veel andere intense rollen heb gezien, van de hilarische Otto in A fish called Wanda via de ontwapenende Dave tot de vrolijke senior in Last Vegas, en hoewel hij in geen van al die rollen op vergelijkbare wijze onheilspellend was is zijn werk toch altijd van een betrouwbare kwaliteit geweest. Sophie's choice was de eerste film waarin ik hem zag, en hoewel dit voor de meeste mensen vooral Meryl Streeps film is begrijp ik zelf niet waarom Kline hier niet op z'n minst een nominátie voor een Oscar aan heeft overgehouden. Peter MacNicol is sindsdien helaas enigszins onder de radar verdwenen.

Tegenvallend geheel die mij teveel liefdesdrama is dan drama, en waarvan ik vind dat de kern van het verhaal toch een beetje verloren gaat door randzaken.

De kern van het verhaal is interessant genoeg. Niet alleen krijgen we te maken met 'de keus' maar tevens ook het overleverschap en trauma na afloop. Hoe ga je daarmee om...? Een raadsel en erfernis voor velen in de jaren na de oorlog. De beschadigde Sophie zien we terug in een merkwaardige relatie met de labiele Nathan, iets dat in eerste instantie wel interessant is. Na de toevoeging van Stingo verwordt het gebeuren tot een platonische driehoeksverhouding. Langzaam komt tussen de ups en downs, datgeen wat vooraf ging, naar voren. Iets dat te erg is om over te praten. Streep blinkt uit in haar rol als getraumatiseerde vrouw, die vertelt en, zo blijkt, voor een onmogelijk keuze kwam te staan. Verder nog aardig te noemen het prima beeld van het kamp en de mooie klassieke muziek.

Toch verliest de film zich wat mij betreft teveel in de dol dwaze uitspattingen van Nathan en het gefladder van Stingo die een kans hoopt te maken op Sophie. Door deze trage opbouw voelt de film ontzettend traag en lang over, bovendien boeit de relatie tussen de drie me op een gegeven moment totaal niet meer. Wel weer interessant en vast niet toevallig, het feit dat Sophie weer kan kiezen tussen twee en het weer niet kan. In ieder geval niet een keuze tot iets beters.

Sophie's Choise was niet bepaald wat ik er van verwacht had en kom me daardoor maar zelden echt boeien. Aardig voor een keer is dan ook het eindoordeel.

Pakkend melodrama. Eigenlijk valt er over deze film heel weinig kritiek in te brengen. Als nagedachtenis voor het innerlijk leed dat de holocaust overlevenden met zich moesten dragen voor de rest van hun dagen is dit de film bij uitstek. Het voelt ook aan als een ode aan menselijkheid. Een jonge Amerikaan gaat in een flat wonen en wordt er bevriend met Sophia, een Poolse overlevende van de Auschwitz-gruwel en haar labiele minnaar, Nathan. Het einde brengt één van de meest hartverscheurende scènes uit de filmgeschiedenis. En verdomme zeg, wat een stevig intens acteerwerk van Meryl Streep... Een masterclass acteren, tien op tien. . Haar Oscar was meer dan verdiend.

Ik geef 3,5 want melodrama is ten eerste niet echt mijn voorkeursgenre. Door het slome tempo in het eerste uur en de sobere huiskamerregie voelt het slepend aan maar uiteindelijk toch een sterk verhaal. Sophie heeft trouwens twee keuzes te maken in de film. De ene ligt in het verleden, de andere is tussen de twee mannen, één die haar een geborgen en veilig bestaan aanbiedt en de ander die haar meesleept naar haar ondergang....

Verscheurde psyche op een getormenteerd levenspad, waarbij de kruising beider zielen tot hoogtepunten, doch ook tot enorme diepten leidt. Binnen dit geweldig door Streep en Kline geacteerde stuk loopt het verhaal van een jonge, nog maagdelijk van het leven, startende schrijver, MacNicol, die met vallen en opstaan zijn grote liefde in haar vindt voortkomend uit een groot verlies in zijn kinderjaren. Voortreffelijk spel met inkijk hoe diep een mens kan gaan voor de opoffering....

Eigenlijk valt er niet veel kritiek te leveren op deze film, lees ik ergens. Dat klopt. Of het zou moeten zijn dat het wel erg Amerikaans is, met dik aangezette effecten en weinig nuances. Natuurlijk heb ik deze film al wel eens in het verleden gezien. Het verhaal stond me niet helemaal meer bij, maar ik herinner me nog wel dat ik toen dacht, Amerikanen moeten zich niet met de Holocaust bemoeien, daar weten ze niks van. Beetje kort door de bocht natuurlijk. Ik denk dat de meeste overlevenden van de Holocaust in Amerika leven, ieder met z'n eigen verhaal. In deze film twee van deze overlevenden met hun verhaal, en een Amerikaan die daar bijna gebiologeerd kennis van neemt. Zo ook ik en het is bij vlagen een aangrijpende geschiedenis. Chapeau voor de acteerprestaties van Meryl Streep, misschien toch wel de mooiste rol die ze gespeeld heeft, maar toch ook voor haar tegenspelers Kevin Kline en Peter MacNicol. Ik heb er gefascineerd naar zitten kijken.

Indertijd was dit een wereldberoemde en veelgeprezen film, ik herinner me bijvoorbeeld dat mijn latere schoonzus er de poster van in haar appartementje had hangen. Niettemin was het me tot dusver gelukt om 'm nooit te zien, wellicht geholpen doordat ik nooit fan van Streep geworden ben.

En dat blijkt nu ook wel weer, want haar spel is niet heel indrukwekkend vond ik. En nou ben ik bepaald geen linguist of talenwonder, maar ik heb wel heel veel met Poolse mensen gewerkt, en die spraken beslist allemaal met een accent - maar wel heel anders dan Streep doet, en ook hun woordkeuze is nogal kenmerkend anders. Verder is het wat minder aanwezig dan meestal bij Streep, maar ook hier zit het te vaak over de rand van overacting al kan dat aan mij liggen, de tolerantie daarvoor is in het geval van Streep niet zo groot. Ook met Kline in de bijrol ben ik overigens niet zo blij. Toch een nogal beperkte acteur die eigenlijk altijd een beetje hetzelfde doet, en dat is ook in deze film gewoon niet erg passend. Blijft over Peter MacNicol - die met zijn 58 actor credits nog nooit in mijn geheugen is blijven hangen. En wellicht ook nu weer niet. Wat hij doet is op zich best goed, en goedbeschouwd ook veel beter dan Streep en Kline. Maar het valt nauwelijks op.

Blijft over het verhaal en de aanleiding voor de titel. Dat laat nogal wat draadjes liggen geloof ik, en het geeft ook niet echt inzicht in het karakter van Sophie of het hoe en waarom - en eigenlijk haalt dat ook precies de bodem onder de film vandaan. Ook daarbij jammer, er zijn zoveel films in het genre die ik veel indrukwekkender vind, het werd me niet precies duidelijk waarom deze film dan zo'n naam heeft.