Sophie's Choice (1982)

Waardeloze reactie, zeg dan niks.

Jou kennende ga je hier helemaal voor. Tissues erbij?

Op herdenkingsdag wil ik herinnerd worden aan de gebeurtenissen die niet vergeten mogen worden. Voor mij spelen films daarin een belangrijke rol.

Ondanks dat Sophie's Choice weinig visuele oorlogsbeelden vertoont, heeft het een hele diepe indruk op mij gemaakt aangaande de emotionele impact van de holocaust.

Had van te voren een ander soort film verwacht. Meer een film over de oorlog zelf, maar het ging om het verhaal van Sophie, over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog en vooral hoe ze haar leven nu leidt. Ik vond alle 3 de personages goed gecast, waarbij Kevin Kline voor mij de kroon spande.
Eén ding wat ik me nog wel afvroeg; op en gegeven moment zegt Nathan tegen Sophie in het bij zijn van Stingo "We gaan dood". Wat bedoelde hij hiermee? Wisten ze allebei al dat ze zelfmoord zouden gaan plegen?

Verder een mooi uitgewerkt drama.

4*

De film was erg langdradig, maar ondanks dat wisten de karakters toch te boeien. Je zag dat zowel Sophie als Nathan een verhaal met zich mee droegen.

Het tweede deel vond ik erg heftig, wanneer je Sophies verleden te horen krijgt..
Wanneer Sophie haar keuze maakt, hoor je het kind gillen.. die gil gaat door merg en been.
erg indrukwekkend.

Prachtig acteerwerk van Streep.

Grrr...had hem deze week opgenomen van NED2, maar het einde ontbrak doordat er voorafgaand een extra journaal was (ik vermoed omwille van de paniekaanval in Amsterdam). Echt zonde, want nu heb ik de clou van de film gemist...

Wel, ik kwam net aan het stuk dat Sophie vertelde dat ze bij aankomst in Auschwitz moest kiezen tussen haar kinderen (wellicht de verklaring van de titel?). Ik denk dat het laatste wat die Duitse soldaat tegen haar zei was dat ze Poolse was, niet Joodse, dus dat ze dat "privilege" had...En toen stopte de opname. Erg jammer, want ik had het gevoel dat dit net het summum van de film ging worden.

Ik weet niet of er nog veel achterkomt. Zal hem hopelijk ooit nog wel een keertje zien (of kopen), want vond het tot dan toe een prima film!

Ik heb een groot deel van de film gezien, maar was te moe en ben naar bed gegaan. Ik blijf me wel steeds afvragen hoe het verder zou gaan al lijkt het einde me vrij voorspelbaar.... Ik neem aan dat zij hem verlaat en met de ander verder gaat na een boel gebeurtenissen...... maar ja ik zal dus niet weten of het klopt...

Ik zou de film zeker nog een keer afkijken.

Een film die blijft boeien tot het einde. Ik heb toch een traan moeten wegpinken tijdens dat hartverscheurende moment dat ze moeten kiezen tussen haar dochtertje en haar zoon. Hoewel ik het al een tijdje zag aankomen dat het ging gebeuren, gaat er toch een rilling door je hele lichaam als je dat dochtertje hoort huilen.

Fantastische film, maar tegelijkertijd hartverscheurend.

Mooie en aangrijpende film. Mooie wendingen ook . Streep deed het echt geweldig. Ze sprak al die talen vloeiend (voor zover ik weet).

dikke 4,0

Mooi drama met de nodige emoties. De verschrikkingen van de holocaust worden op een wat minder visuele manier getoond en dat is ook wel eens lekker. Acteerwerk is prima. Grootste nadeel is dat de film toch wel wat traag is en te lang duurt.

Mooi drama dat zich niet richt op WOII, maar op de nasleep van een overlevende uit het concentratiekamp.

Hulde aan Meryl Streep.

Na herziening een halfje erbij.

Voor mij was de film iets te langdradig, al was hij daarom niet saai. Een interessant en niet-alledaags verhaal over WOII.. Prachtige vertolking van Streep, en hierbij mogen we Kline ook niet vergeten.

4*

Het was een lange zit maar was het kijken zeker waard.

vond hem een beetje traag op gang komen maar uiteindelijk word je helemaal meegezogen door de mooi vertolkte rollen van de acteurs.

Het einde daar word je wel even stil van.

Langdradig oorlogsdrama.

Langdradig omdat enkel de scènes van Sophie in Auschwitz wisten te boeien. Die zijn best fraai geschoten en komen rauw over.

Helaas blijft het bij die enkele scènes. Het soort driehoeksrelatie dat de "vrienden" hebben, komt ongeloofwaardig over. Ik voelde ontzettend weinig genegenheid tussen hen.

De film slaagt er absoluut niet in (het grootste deel van) zijn 150 minuten te boeien, en da's een grote zwakte.

Dat is spijtig gezien het acteerwerk. Da's best goed. Meryl Streep roept wel bewondering op gezien haar mentaal en fysiek veeleisende rol. Kevin Kline (vader van Michael Fassbender ofzo? Wat een gelijkenis.) doet het goed, vooral in zijn woede-uitbarstingen. Kevin MacNicol heeft slechts weinig uitstraling, en ook qua acteren zelf komt hij hier het minst goed uit.

Zoals gezegd zien de Auschwitz-scènes er confronterend uit. Het appartement zag er spuuglelijk uit, en ik persoonlijk vind het een 'ongelukkige' beslissing van de regisseur om het zo overdreven druk, kitscherig te maken. Het is gewoon lelijk om naar te kijken en zodus ontbrak het ook aan sfeer (in die appartement-scènes).

Ondanks de goeie acteerprestatie van Meryl Streep, heb ik te veel op de klok moeten kijken.

2

Het eerste uur viel wel wat tegen. Er zat niet veel vaart in het verhaal, maar gelukkig veranderde dit eenmaal ze over het concentratiekamp begon met de nodige flashbacks.

Over de acteerprestaties absoluut geen slecht woord, vooral Meryl Streep speelde sterk.

Jammer van het eerste uur, maar ben toch blij dat 'k deze eens heb gezien, al is het wel niet echt een film dat 'k nog eens terug hoef te zien.

Tja meryl streep is de film een echte tour de force

Dat dit een geweldig geacteerde film is staat natuurlijk buiten kijf, maar ik ben iets minder te spreken over hoe het verhaal in elkaar zit. Heel de opbouw met Nathan en Sophie belooft heel wat, maar uiteindelijk is het toch vooral Auschwitz wat het belangrijkste is. Kan best zijn dat ik de significantie van een hoop dingen niet begrepen heb, maar het deed wat rommelig aan. En wat te zweverig. Op het einde zit je toch met een soort gevoel van, wat moest ik hier nou precies mee.

Aardig om te kijken, als geheel achteraf gezien iets minder.

Wel een hele ruime 3,5 voor vooral het acteerwerk van Meryl Streep.

Een mooi drama dat de tijd neemt voor opbouw en ontrafeling van Sophie's geheimen. Ik ben geen fan van Streep maar hier laat ze zien wat ze in huis heeft. Ze spreekt prima haar talen (nou ja, dat Pools klonk prima weet niet of dat ook echt zo was) weet ook fysiek te overtuigen, en ze weet als geen ander emotie te leggen in haar rol- dit moest wel haast haar droomrol zijn.

Kline speelt met zn cabarateske houding en zn moodswings niet wezenlijk anders dan in A Fish Called Wanda maar doet het ook prima. De narrator was een wat kleurloze jongeman maar niet storend.

De keuze-scene was ondanks dat ik het al voelde aankomen een stomp in de maag.

Sophie's Choice heb ik altijd eens willen kijken omdat ik, helaas, al wist welke beruchte scene in de film zat. Dat is best jammer, want als ik dat niet had geweten, dan was de impact denk ik nog groter geweest op dat moment. Wat een ondraaglijke keuze, kiezen tussen het leven van 1 van je 2 kinderen. De scene was echt heel erg pijnlijk en wreed en kwam bij mij als kijker, ondanks dat ik het dus wist, keihard aan. Streep acteerde geweldig en de schreeuw van het meegenomen dochtertje ging door merg en been. Wel spijtig dat de scene daarmee meteen voorbij was en dat er niet meer over dat moment is gesproken. Ik had op zich wat meer willen horen van haar enorme schuldgevoel, al spreekt het natuurlijk wel voor zich.

Buiten dat ene moment viel de film me best wat tegen. De eerste pakweg anderhalf uur verliepen traag en het was ook niet echt pakkend. De driehoeksvriendschap kon me niet echt boeien, vooral omdat beide mannen een irritante rol speelden. Streep deed het wel goed, sterk geacteerd. Haar afwijkende accent, haar angstige voorkomen, haar pogingen om toch maar bij Nathan te blijven, ondanks ze Stingo leuk vind...sterk. Ook vanwege dat laatste kan je de film Sophie's Choice noemen. Haar keuze tussen de beide mannen die ze nauwelijks kon maken. Al zal de titel vooral gebaseerd zijn op die ene beruchte scene.

Het laatste uur met beelden vanuit Auschwitz vond ik wel erg goed. De manier van filmen was ook rauw en direct met veel donkere beelden. Maar het is te weinig om de film echt goed te vinden. Er had veel meer in kunnen zitten. En zonder die ene keuze was dit ook geen film geweest die mensen echt onthouden hadden, lijkt me. Voldoende, maar meer ook niet.

3*

Voor mij werkte de conversaties slaapverwekkend. Tel hier het armetierige tempo bij op

dan komt zo'n indrukwekkende climax, waar de hele film om draait, te laat

Alan Pakula heeft vele betere films gemaakt

Wie zich aan een echte oorlogsfilm verwachtte heeft zich schromelijk vergist.

Het is vooral een trio-drama na de oorlog. Ergens in 1949.

Het eerste uur, dus ook over de hele film, was het langdradig langzaam vooruitgaand.

De opflakkering kwam naar het einde toe, toen er afwisseling kwam tussen de vrij lange dialogen op de kamers en ook vanaf het ogenblik dat het oorlogsthema werd afgewikkeld.

De vertolking van het trio: Meryl Streep, Kevin Kline en Peter MacNicol was prachtig.

Streep kon op commando de tranen laten lopen zonder hulp, maar dat 2,5 uur volhouden leek me toch wat te veel watervallen.

Deze film is een aanrader voor romantische en gevoelige mensen die graag de zakdoek bijhalen.

4,5* plus

Zelden heb ik de gruwelen van de tweede wereldoorlog zo intens samengebald zien worden in de acteerprestatie van Meryl Streep. Inderdaad het moment dat zij als moeder moet kiezen tussen het leven van haar zoontje of dochtertje is niet te bevatten! Niet te bevatten dat mensen tot zulk gedrag in staat zijn......helaas.

Je gaat er niet voor je plezier naar toe maar men is gewaarschuwd over wat oorlog is.

"Leslie Lapidus could say fuck, but she could not do it." ... " !!!

Heerlijk Drama !!! "Sophie's Choice" is een uitstekende drama-romantiek-oorlog waarin

er een fascinerend en boeiend verhaal werd verteld.

Visueel werden er niet zo heel veel oorlogsbeelden (vooral concentratiekamp) getoond ...,

maar de impact op het psychologisch werden prima weergeven door een uitstekend acterende Meryl Streep. Sommige mensen zullen misschien zeggen dat het langdradig en saai was ..., in mijn ogen absoluut niet maar noodzakelijk dat het verhaal zo werd verteld en uitgediept.

Pracht van een film !!!

Het is grappig dat ik op een gegeven moment dacht dat een scene zou verlopen, zoals ik jaren geleden op de middelbare school had gezien (in het kader van geschiedenis of maatschappijleer denk ik). Degene die de film hebben gezien, zullen vast wel weten welke scene ik bedoel. Ik herkende het in ieder geval nog goed zoveel jaren na dato . Hoe dan ook, Sophie's Choice is een erg indrukwekkende en wrange film die ook veel aandacht heeft voor de nasleep van WOII. Dat vind ik vaak net zo interessant als die oorlog zelf.

Daarnaast is het ook boeiend hoe de 'driehoekrelatie' verloopt tussen een holocaust-overlever, een maniak en een schrijver uit het zuidelijke deel van Amerika. Vond vooral de steken van Kevin Kline naar Peter MacNicol en zijn achtergrond. De show wordt echter gestolen door een knap staaltje method acting van Meryl Streep. Erg sterk natuurlijk hoe ze deze zware rol aanpakt, al gaat dat zware Poolse accent in haar Engels wel lichtelijk irriteren.

Zou deze film nooit onder "romantiek" onderbrengen, daarvoor is de impact van de holocaust te overdonderend en wordt het van in de beginne duidelijk gemaakt dat beide hoofdpersonages te getekend zijn door het ongeluk, weliswaar omwille van verschillende redenen, om een verder gelukkig leven uit te bouwen.
De grappige, optimistische scènes maken er een soort totaalfilm van waarin Sophie's keuze niet alleen deze is van uit de holocast maar ook haar keuze om haar verleden niet te laten wegen op een andermans toekomst.
Het blijft een schitterende film, onderrtussen reeds bijna 30 jaar oud, maar nog steeds indrukmakend en met een Meryl Streep die toen al bewees één van de bijzonderste, zoniet de bijzonderste Amerikaanse actrice van de laatste decennia te zijn.

Kevin Kline ('s personage) heeft een attitude waardoor je hoopt dat hem een acute vorm van terminale roodvonk ten deel valt. Of dit ook de bedoeling is, is de vraag. Ik denk het niet. Het was volgens mij meer de bedoeling om de grillen van labiel persoon neer te zetten die we aan het eind van de rit (eens we zijn tragiek kennen) toch moeten sympathiseren. Dat is niet gelukt. In de sleutelscène krijgt de kijker op het hart gedrukt dat we hier te maken hebben met een wonderkind met een persoonlijkheidsstoornis. Sowieso had die scene echt niet ingelast hoeven te worden (kom op, laat wat aan de verbeelding van de kijker over!), maar dat terzijde. Zijn pretentieuze gebral moet dan aan zijn stoornis geweten worden en zijn eruditie aan zijn uitzonderlijke begaafdheid, maar dat gaat er voor mij niet als zoete koek in. Een wonderkind heeft stuitend gedweep gewoonweg niet nodig; dat er een aantal draadjes los zitten doet daar niets aan af. Goedkoop geschreven personage dus.

Het gedeelte dat Peter MacNoil een bleu, wereldvreemd persoontje vertolkt geloof ik nog, maar zodra hij, door de magische vriendschap met het getormenteerde koppel, tot ontbolstering komt, haak ik af. MacNoil heeft nu eenmaal geen kop waar verscholen talent in zit. Zijn porem verraadt daarentegen iemand die van meet af aan veroordeeld is tot de grijze massa. Iemand die, waar die zich ook bevindt, enkel als opvulling dient. Iemand die is vastgeketend aan zijn provinciaalse residentie. Niet iemand waar de New Yorkse, Joodse intelligentsia reikhalzend op zit te wachten om hem dusdanig veel veren in de reet te steken dat hij het zelfvertrouwen krijgt om een verdienstelijk literair werk te fabriceren. Iemand die met frisse tegenzin met moeders goeddunken met zijn dommige buurmeisje dient te trouwen. Niet iemand die blikvanger is voor kosmopolitische deernes met emotionele bagage. Welnu, u begrijpt mijn punt. Ongeloofwaardige karakterontwikkeling.

Dan de Oscarrol van Meryl Streep. Ja, de transformatie mag er wezen en dit is het enige personage dat overtuigd. De ondraaglijke emotionele bagage van haar persoon weet Streep tenminste geloofwaardig over te brengen. Toch verdient ook dit personage mijn kanttekening. Behoudens de gruwelen van haar verleden is ook dit geen individu waar je gebiologeerd van bent. Ze mist iets. Wat dat is, vind ik moeilijk vast te stellen maar als ik dan toch een verwoede poging moet doen zou ik het willen omschrijven als 'diepzinnige sensualiteit'. Streep concentreert zich vooral op het meelijwekkende van haar karakter. Het was interessanter geweest als zij Sophie meer ambiguïteit had meegegeven door meer verleidelijkheid in de rol te leggen. Pakula, de regisseur, had tegen haar moeten zeggen: probeer af en toe te kijken alsof een onbereikbare, jonge Robert Redford voor je neus staat.