The Verdict (1946)

Lorre en Greenstreet zijn in mijn herinnering haast onafscheidelijk. In The Maltese Falcon, Casablanca,

Passage To Marseille, The Mask of Dimitrios en The Conspirators en ook in deze schitteren ze samen. Deze film moet het vooral hebben van goed acteerwerk en de dialogen. 3.5 sterren

Matige whodunit ondanks de grote namen. De surprise ending is eigenlijk iets te veel van het goede.

2,5*.

The Verdict speelt zich af in het Victoriaanse Londen van 1890, continu gehuld in een deken van mist met mistroostige straatlantaarns als enige lichtpunten. En daarmee is de sfeer gezet. Deze debuutfilm van Don Siegel is me een dijk van een misdaadfilm geworden. Zijn regie maakt duidelijk dat hij niet gaat voor middelmaat maar van meet af aan alles eruit wil persen in functie van het verhaal. Daarin wordt hij bijgestaan door (top)cinematograaf Ernest Haller die zijn gang kan gaan in het gasverlichte Londen, meesterlijk met licht en schaduw spelend in achterstraatjes, trappartijen en bourgeois salons. Met een prima scenario dat me van begin tot eind heeft kunnen boeien, suspense en hier en daar een tikje leuke humor.

Naast een Don Siegel film is het een Sidney Greenstreet - Peter Lorre vehikel, en ook op dat vlak is het een voltreffer. Beider karakteristieke kwaliteiten worden ten volle uitgespeeld in de rollen die ze krijgen, met George Coulouris en Paul Cavanagh als sobere tegenspelers. Joan Lorring mag het music hall meisje spelen en vergast ons éénmalig op een leuk nummer en dito outfit, waarvoor dank.

Conclusie. Gothic meesterlijk werkje waarin de kwaliteiten van alle betrokkenen helemaal tot hun recht komen, met ook nog eens een topeinde.

Het regiedebuut van Don Siegel die later furore zou maken met andersoortige films als Dirty Harry en Escaoe from alcatraz. The Verdict is een moordmysterie dat zich tegen een sfeervolle Londense achtergrond afspeelt. Londen in de late 19e eeuw. Een Victoriaans decor. Mistflarden zwieren door de sombere Londense straten die schaars worden verlicht door gaslantaarns. Op straat draagt men een hoge hoed en is men in het bezit van een wandelstok. Men verplaatst zich per koets. Een transportmiddel dat zich luidkeels over de klinkersstraten voortbeweegt. Bij een calamiteit blaast een politieagent op een fluitje. Kortom, er is aprake van een heerlijke clichématige setting. Hollywood pur sang.

Hoofdrollen voor Sydney Greenstreet en Peter Lorre. Giganten van het witte doek in de jaren 40. Greenstreet als de uitgerangeerde en verongelijkte inspecteur. Lorre als bon vivant en leverancier van wat lichtzinnigheid. Prima acteurs. Het verhaal is leuk om te volgen en weet een spannende laag te kweken. Er zijn voldoende gegadigden om als dader te worden gekwalificeerd en het is leuk puzzelen hoe een moord kan worden gepleegd terwijl de kamer waarin dat gebeurt van buiten is afgesloten en de sleutels aan de binnenkant in het slot zitten. De speelduur van 86 minuten is te overzien. Leuke afloop ook. De uiteindelijke onthulling van de dader is misschien niet echt overtuigend maar wel prettig verrassend.