Mortal Kombat: Annihilation (1997)

Als ze nu een goede scriptschrijver hadden ingehuurd, een bekwame regisseur, goede acteurs die een vechtsport beheersen dan hadden ze hier gewoon een retestrakke actiefilm van kunnen maken. De hele MK mythologie leent zich er uitstekend voor. Nu hebben ze het superwazige verhaaltje van het spel nog debieler gemaakt om maar zoveel mogelijk spelpersonages hierin te flikkeren en dat gaat vanzelfsprekend niet goed. Was deel 1 nog best te bekijken (zeker voor fans van het spel), dit is gewoon pure bagger. En er is natuurlijk maar 1 Baraka verdomme!

1*

Meuk.

Van amateuristische acteerprestaties, lelijk camerawerk, een vervelende score tot een belachelijk verhaaltje. MK2 heeft het allemaal. Maar goed, dat weet je. Dit soort flutfilms zijn heel soms de moeite waard door de vechtscenes. Ook hier kwam ik bedrogen uit. Iedereen blijkt aan touwtjes te hangen en echt geen enkel gevecht is de moeite waard. Sterker nog, ze zien er dom en nep uit. Hierdoor begint e.e.a. al snel te irriteren. Heb deze dan ook met veel moeite uitgezeten.

Een van de verantwoordelijken voor dit wanproduct mocht het 10 jaar later nog een keer proberen op de regie-stoel. Wederom zonder enig creatief succes. Hopelijk blijft het bij deze twee pogingen.

Slecht

Vervloekt.

Na het veel beter dan ik me herinnerde uitgevallen deel 1 was het voor mij nu de tijd om eens aandacht te geven aan het nooit eerder geziene deel 2. En ik had het al kunnen verwachten: wat een gruwelijk in elkaar gezet wanproduct.

Het gaat al fout in het begin als de acteurs zich omdraaien en we zien dat er slechts twee originele mensen uit het eerste deel over zijn. Ik ben allang blij dat Robin Shou hier nog inzit, want de beste man blijft een uitstekend martial art, maar schrok toch wel van wat er terecht is gekomen van Rayden en Cage. Sonya Blade daarentegen bleek een aangename verrassing, want niet alleen ziet ze er beter uit, in haar vechtscenes komt ze veel overtuigender over dan in het eerste deel. Prinses Kitana blijft een vrij nietszeggend personage en haar plotselinge romance met Kang was al helemaal belachelijk.

Goed, wat hebben we allemaal om op te zeiken? De shitload aan nietszeggende personages die geintroduceerd worden op stomme manieren om daarna plotseling te verdwijnen of heel abrupt afgemaakt te worden? De abominabele special effects? Het afgrijselijke acteerwerk? De matige actiescenes? Het stompzinnige script?

Goed, Jax is een grappig personage en enkele vechtscenes waren te doen. Daarnaast was het overacteerwerk van Brian Thompson aangenaam genoeg om te genieten van zijn rol als slechterik, maar een ergere martial arts film dan dit hoef ik voorlopig toch echt even niet meer te zien.

The fate of the universe will be decided as it should be... ...in MORTAL KOMBAT

Het eerste deel was een uitstekende film en was een geweldig begin voor de Mortal Kombat marathon die ik en een kameraad gisteravond hielden. We hadden allebei de twee live action films ooit al eens gezien maar het rare was dat ik me maar bitter weinig van deel 1 herinnerde en het bij mijn kameraad andersom was. Om die reden dacht ik dat ik het 2e deel superieur vond omdat daar van meer was blijven hangen maar na de film moet ik toch zeggen dat ik me vergiste. Het eerste deel is sowieso het beste maar deel 2 waagt toch een noemenswaardige poging.

Het valt meteen op hoe hard de films hier eigenlijk worden afgekraakt. Compleet onterecht in mijn ogen want fans van de spellen kunnen hier vast en zeker wel hun ding mee, althans bij mij was dat toch het geval. De vorige film concentreerde zich vooral op het toernooi zelf maar omdat het nogal idioot zou zijn om een 2e keer een toernooi te maken met dezelfde characters (het wordt maar 1x in een generatie gehouden dus die optie viel weg) werd er dus gekozen voor een 'echte' verhaallijn. Deel 1 eindigde met een cliffhanger en deze Annihilation gaat er op voort maar jammer genoeg voelt het net wat minder aan. De mix die Anderson wist te brengen is bij Leonetti soms nogal ver te zoeken. De gevechten, iets waar Mortal Kombat toch wel om draait, zijn vaak erg kort (Sheeva!) en wanneer ze dan in de film voorkomen zijn ze niet echt al te boeiend. Nu klink ik misschien wel heel negatief, het is in ieder geval niet de bedoeling want Annihilation kent zeker en vast een aantal goede momenten, maar er zijn jammer genoeg ook een paar rare zetten van de makers. De grootste misstap is denk ik toch wel de abrupte dood van Johnny Cage. Nu zei ik bij de vorige film al dat ik hem als personage vroeger in het spel niet al te boeiend vond maar ik was Linden Ashby wel beginnen waarderen als Cage, ook stom trouwens dat ze niet dezelfde acteur hebben gepakt maar soit. Cage is toch wel een boegbeeld uit de reeks en om hem zo kort uit de film te schrijven is toch wel jammer. Het plot zelf heeft precies iets meer verhaal dan de eerste film maar hier wordt te weinig mee gedaan om het echt tot zijn volle potentie te benutten. Pas op, heel het Shao Kahn verhaal blijft leuk om te zien en de twist met Rayden is ook amusant maar over het algemeen is dit toch minder dan zijn voorganger. Het is trouwens wel geheel onterecht dat dit in de flop 100 (!) staat. De score is sowieso al absurd laag maar die notering verdient de film al helemaal niet. Toch snap ik de commentaren hier wel ergens. Er worden deze keer een hele hoop, maar dan echt erg veel personages uit de spellen op je los gelaten en de helft van de tijd worden ze nog niet bij naam genoemd en verdwijnen ze al redelijk snel van het scherm. Dit zorgt natuurlijk voor een nogal fragmentarisch geheel en het wordt er ook al niet echt overzichtelijker op. Op zich vond ik het wel leuk om een aantal personages tevoorschijn zien komen zoals Nightwolf, Jade en Barakka (al was er van die laatste op een bepaald moment echt teveel klonen in het spel) maar voor de leek kan dit wel frustrerend overkomen. De stomme humor van Jax is natuurlijk ook wel bij vlagen extreem irritant, iets wat ik bij Cage niet had.

Het is natuurlijk wel ergens te begrijpen dat de film slecht scoort want een grote ergernisfactor zijn de special effects. Waar het eerste deel er voor zijn tijd nog mee door kon, is dit wel tenenkrommend slecht. Het is goed dat er wordt gekozen om een aantal signature moves uit de games in de film te steken maar zorg er dan in godsnaam voor dat je het geld hebt om er een deftig gevecht van kunt maken. Het gevecht met Sheeva werd al compleet geknipt wegens geldnood maar de Animality tussen Liu Kang en Shao Kahn zag er niet uit. Langs de andere kant zagen types zoals Motaro er dan wel weer erg goed uit. Een typische win-verlies situatie dus.

Het is me vroeger nooit opgevallen maar eigenlijk schiet er niet veel over van de originele cast. Robin Shou is er, gelukkig, nog altijd bij als Liu Kang en doet het weer uitstekend. Talisa Soto is ook weer van de partij maar voor de rest is er niemand meer die zijn oorspronkelijke rol vertolkt. Wilt dit zeggen dat de nieuwe acteurs rotzooi zijn? Neen, zeker en vast niet. Oké, Cage was wat minder (al wordt hij wel eindelijk in de juiste outfit gehesen) maar Sandra Hess is een veel betere Sonya Blade dan Bridgette Wilson. Wilson was zeker en vast ook niet slecht als Sonya maar Hess ziet er ten eerste een stuk knapper uit, ze komt ook meer in de buurt van de game Sonya, maar ze kan ook een pak beter knokken dan Wilson. Een aangename verrassing dus. Lambert was ten tijde van Annihilation volop bezig met Beowulf en daardoor werd er naar een nieuwe acteur gezocht. Die werd gevonden in de vorm van James Remar, een acteur die niets verkeerd kan doen door zijn rol in The Warriors. Ook hier is hij een aangename verandering en weet hij Rayden op een andere maar zeker geen slechtere manier. Voor de rest is eigenlijk heel de cast wel op hun plaats in de film. Ook wel leuk om te lezen dat Tony Jaa her zijn carrière is begonnen door als stunt double te fungeren voor Shou.

Minder dan deel 1 maar zeker en vast niet slecht. Een serieus stuk ondergewaardeerd dus en dat verdient de film niet. De effecten zijn soms redelijk slecht maar over het algemeen is het allemaal wel te pruimen. Een leuk tweede deel dat vooral wordt gered door de nostalgie die er van af straalt en de coole personages.

3.5*

"MORTAL KOMBAT!!!!"

In de jaren '80 werden er van films spellen gemaakt. Tegenwoordig maken we films van spellen. (bijna) Altijd zijn die verfilmingen erg slecht. Dit is weer zo'n totaal niet geslaagde game-verfilming.

De effecten waren erg slecht en heel erg nep. Het acteerwerk was niet erg best. De muziek, nou ja de main theme is nog wel aardig maar het is heel irritant om de hele film door die vreselijke jaren '90 techno-muziek.

Het verhaal is erg vaag en nogal typisch. Ik vond de gevechten wel aardig (hoewel de stunts faalden).

Nou ik heb me wel vermaakt maar best was dit niet.

Wat een afgrijselijke kutfilm. Het ergste is dat ze het allemaal nog serieus bedoelen, ondanks de slechte SFX, acteurs en plot. Wie de Mortal Kombat games heeft gespeeld en er nog altijd over droomt loopt hier misschien wel los van. Maar om een leuke film te zien? Blijf hier maar weg.

Ugh.

De eerste film viel eigenlijk nog mee (was niet goed maar toch ook weer niet zo moeilijk uit te zitten. Da's wel even anders met dit tweede deel. Na vijf minuten weet je eigenlijk al genoeg. Brakke CG, slecht acteerwerk en lompe actiescènes.

Je hebt van die low-budget films die hun beperkte budget proberen verbergen, MK: Annhilation lijkt de omgekeerde wereld. Volgens mij zit er best wat geld in deze film, maar het oogt echt amateuristisch. De effecten zijn echt niet aan te zien, vaak compleet ridicuul en onnozel. Plotje is echt niks beter, je hebt gewoon medelijden met de acteurs.

Niet teveel uiteraard, want de cast bakt er ook helemaal niks van. Het enige leuke was dan nog dat ik links en rechts een sampletje herkende (vooral uit de monologen van Shao Kahn dan). Je zal maar ergens blij mee zijn.

Schabouwelijke film dit, eentje om snel te vergeten.

0.5*

De voorganger uit 1995 vond ik ook niet bepaald een hoogstandje, maar die film heeft over de jaren heen wel een kleine fanbase op weten te bouwen. Wellicht dat dit vervolgdeel hetzelfde kan verkrijgen in 10 jaar, maar ik betwijfel het ten zeerste. Regisseur Leonetti, die tegenwoordig aan de haal is gegaan met horrorfilms, maakt er een behoorlijke puinhoop van. Het onrustig vertelde verhaal wordt nog wat taaier door het voortdurende gebruik van zeer ondermaatse CGI. Echt alles ziet er constant houterig en beperkt uit. Niet elke regisseur kan veel aanvangen met visuele verwennerij, maar met een budget van 30 miljoen mag je echt wat beters verwachten dan dit. Daar komt ook nog eens bij dat de nogal lomp geschreven dialogen van vrijwel elk personage een vermoeiende toevoeging maken. Voeg tot slot constant warrige montage tijdens gevechten toe en het foute feestje is helemaal compleet. Het komt niet vaak voor dat een film met zo'n hoog tempo en bijna non-stop actiescenes zo'n vermoeiende zit is. Ik ben blij dat ik de hele film heb weten uit te zitten, maar vooraf hoopte ik stiekem op zo'n foute film die tegen alle verwachtingen in nog leuk blijkt te zijn. Daarin zat ik compleet verkeerd, waardoor de uiteindelijke ervaring vooral nooit leek te eindigen. Ik vraag me overigens serieus af wat Vander in gedachte had toen ze haar dialogen uitsprak, dat sloeg werkelijk echt nergens op.