Je Suis le Seigneur du Château (1989)

Film waarvan ge, naarmate hij vordert, meer en meer gaat houden.

Een onwaarschijnlijk verhaal, maar is dat erg als hij de som is van mooie, frisse scènes : de vlucht, het toneelstukje, de danspartij, de terugkeer naar het kasteel, de slotscène...?

Een betekenis ? Het verschil tussen de wereld van het kind en deze van volwassenen, met beiden hun eigen complexiteit ?

Knap acteerwerk en mooie, intieme muziek die bijwijlen de film laat overkomen als een soort sprookje.

Ruwe diamant die langzaam maar zeker geraffineerd wordt bijgeslepen tot een prachtig geheel en een finale die naast uitermate vervreemdend toch ook wel op z'n plaats is.

De vraagtekens die Movsin plaatst bij de (of een) betekenis van de film kunnen vervangen worden door uitroeptekens. Want de film laat naadloos en genadeloos het verschil zien tussen de wereld (en interpretatie daarvan) van kinderen, en die van volwassenen. En meer valt er ook niet te ontdekken. Vaag/Onduidelijk??? Nee hoor, verre van. Veel fantasie heb je er echt niet voor nodig...

Tel hierbij op de prachtige locatie(s), een paar adembenemende speekseldruppende scenes en natuurlijk de bombastische muziek van Prokofiev om in sommige scenes de jeugdige sprookjesgevoelens extra te benadrukken. De waltz tussen moeder en zoon (terwijl de klok langzaam maar zeker naar een belangrijke eindtijd sluipt) is niet voor niets de balwaltz uit Cendrillon (Assepoester dus) waar de klok abrupt 12 uur slaat.

Adembenemende film waarbij helaas de 2 jonge hoofdrolspelers te 'gespeeld' overkomen; maar misschien is dat ook wel weer de bedoeling of mijn interpretatie als volwassene.