Point Blank (1967)

Ja Marvin is dan wel leuk om naar te kijken, de rest van de film heeft de tand des tijds wat mij betreft niet doorstaan. Kan me er weinig van herinneren, geen goede zaak. Enige wat ik nog weet hoe stom ik het wel niet vond dat je een aantal badguys op een dak ziet en een flits later zitten ze aan elkaar vastgebonden...... Tja. Nee vond payback leuker om naar te kijken (zag die dan ook eerder).

De opeenvolging van gewelddadigheden deed me af en toe wat gekunsteld aan. Zoals kappeuter al zei, het Thunderbirds-gevoel was ijzersterk aanwezig. Het gemak en de indifferentie waarmee hij z'n vijanden om het leven bracht, zorgde voor een enorme distantie die mooi aansloot bij het verder nogal trage tempo van de film en de rechtlijnige architectuur in de mise-en-scene: maar echt bevorderlijk voor een prettige kijkervaring was het niet. Ik vraag me af of Boorman niet teveel tussen twee 'kampen' aan het hinken was: enerzijds het willen maken van een toffe genrefilm en anderzijds de wens om aansluiting te vinden bij een soort Europese art cinema. De combinatie tussen die twee kwam niet zo lekker uit de verf.

Overigens, anti-held of niet, Walker is echt een loser pur sang. Hij was ook niet cool.

26 Augustus te koop.

De dvd is toch allang uit, tenminste ik heb hem hier al ruim een jaartje staan.

Ik heb hem ook al een aardige tijd liggen.

Je bedoelt dan te huur.

Ondanks de sterke cast van deze prent kon hij me helemaal niet boeien.

Maar dat is met filmen van John Boorman nog meer gebeurd, ik vind dat de man een slecht regisseur is, die van zijn filmen maar een rommeltje maakt.

Ook hier is dat weer het geval, nietszeggende flash backs, slechte montages, veel te donkere beelden.. kortom een goed verhaal wordt hier onnodig ingewikkeld gemaakt en zeer moeilijk om volgen.

1 Ster, voor de toch goede Lee Marvin, al bergijp ik de man niet echt waarom hij deze film heeft willen doen.

Ik denk dat ik een volgende John Boorman film, wanneer de kans zich voordoet, aan me laat voorbijgaan.

Herziening doet deze film opvallend veel goed. Prachtige, sfeervolle scènes die amper woorden nodig hebben maar volledig kunnen leunen op de charismatische Lee Marvin. Eigenlijk weinig op aan te merken, behalve dat het verhaal niet echt weet te verrassend en de climax niet echt denderend bleef (vond de scene na pakweg een uur, onder het viaduct, een stuk sfeervoller).

Lee Marvin speelt in deze film, maar in bijna al zijn films een enorme stoere dude die amper te verslaan is. Deze film laat zich kenmerken vooral in het begin door wat verrassend montagewerk waardoor het lijkt dat Walker (Marvin) telkens visioenen en (dag)dromen heeft.

Het plot is vrij standaard, Walker wordt genaaid door zijn beste vriend en gaat op wraak uit in de vorm van zijn waardigheid (93.000 dollar). Of dat lukt zal ik niet verklappen, maar ik vond de weg er naar toe nogal simpeltjes. Beetje teveel patsergedoe allemaal.

Lee Marvin vind ik wel een grappig ventje, maar niet echt een bewezen goed acteur wat mij betreft. Eerder een iets mindere versie van Clint Eastwood.

Teleurstellende film. Het begint allemaal erg sterk: de eerste twintig minuten of zo zijn zelfs fenomenaal. Dit blijkt zich echter tegen de film te keren, want de rest van de speelduur zat ik vooral te hopen dat het weer zo goed zou worden. Dat wordt het nergens.

Point Blank mixt een typisch Hollywood wraakverhaaltje met nouvelle vaguetechnieken. Dat pakt aanvankelijk goed uit, met de al vaker aangehaalde voetstappenscène als hoogtepunt. Maar na een tijdje vervalt de film in een bepaalde normaalheid die me dan weer tegenstaat. Probleem is ook dat het allemaal niet bijster spannend, ontroerend of mooi gefilmd is. Daarnaast heeft het een gigantische anticlimax als einde. Sommigen (niet op MovieMeter gelukkig) interpreteren het einde als het bewijs dat alles maar een droom is van de stervende hoofdpersoon, wat nogal vergezocht is.

Verbeeld ik het me trouwens of heeft Marvins personage uiteindelijk helemaal niemand zelf gedood. Iedereen om hem heen pleegt zelfmoord of ze moorden elkaar uit, maar Marvin lokt dit alleen maar uit. Dat vind ik dan wel weer leuk.
2,5*

In de jaren 60 en 70 werd er gelukkig veel geëxperimenteerd. Dit leidde tot grote mislukkingen, maar ook tot grote meesterwerken. Ik ben geneigd Point Blank tot de meesterwerken te rekenen. Deze film roept vragen op, die we dertig jaar later terugvinden in films als The Fightclub of The Usual Sospects.

Kortom, de (negatieve) commentaren verbazen mij.

Na vier kijkbeurten(inclusief één keer met commentary van John Boorman en Steven Soderbergh*, aanrader!) begint mijn grijze massa eindelijk in beweging te komen:

01. Hoe kan het dat Mal Reese eerst 'The organisation' besteelt en later zichzelf inkoopt bij die zelfde organisatie? Brewster stelt op het einde namelijk dat ze(De organisatie) nog steeds geld afleveren in San Francisco, maar niet meer op Alcatraz, wel een stukje verder op. En eveneens is het hele begin tussen Walker, Mal en Lynne blijkbaar bekend bij de hele organisatie.

02. Hoe kan het dat een criminele organisatie met gemak wekelijks helicoptervluchten uitvoert naar Alcatraz, en later zelfs nog dichter bij San Francisco, zonder in de gaten te lopen?

03. Waarom zoekt Stegman niet bij het apartement van Chris naar Walker, hij heeft hem juist daarvoor, tijdens de autorit, nog attent op haar gemaakt? Maar tegen Reese zegt hij doodleuk dat ze al het mogelijke hebben gedaan.

04. Waarom herkent Walker de stem van Fairfax niet(wanneer Brewster op het einde met hem belt over de speakerphone met Walker erbij), die, zoals later blijkt, dezelfde persoon is als Yost, waar hij regelmatig mee gesproken heeft? Nu is deze laatste vraag er vooral eentje die het hele verhaal mogelijk bepaalt. Er wordt bv. in commentary ook gesuggereerd dat Yost mogelijk een niet bestaande persoon is, een verpersoonlijking van het wraak-gevoel in Walker. Ik denk dat ik daar zelf het liefste in mee ga, waardoor 'Point blank' inderdaad een zeer surreëel tintje krijgt.

Verder een prachtige film, waar mijn eerdere vragen toch min of meer bij verbleken. Ook Boorman's commentaar in het tweede deel van de korte docu 'The rock' is veelzeggend: Het gaat over gevangenschap, niet in de letterlijke zin, maar hoe iemand zichzelf gevangen kan houden in een bepaalde mentaliteit(in dit geval wraak) of hoe anderen een mens daartoe kunnen aanzetten. Schitterende scenes volgen elkaar in rap tempo op, waardoor een einde altijd te vroeg komt. Bij de eerste kijkbeurt was ik zeker een beetje teleurgesteld door Walker's keuze om in de schaduw te verdwijnen, maar gezien het verloop is het eigenlijk de enige juiste keuze. ''I like it,'' zegt de hired gun nog.

I do, too: 4,5*.
(Jammer van al die onduidelijkheden, want een 5,0* zat er eigenlijk dik in, wordt eventueel vervolgd)

* Soderbergh die hier ruiterlijk bekent ontelbare malen van 'Point blank' te hebben gestolen. Zijn 'The limey' is wat mij betreft hét voorbeeld van 'beter goed gejat...'.

-edit- Natuurlijk mogen Lee Marvin en Angie Dickinson niet onvermeld blijven, met als hoogtepunt hun 'gevecht', waar Angie ook daadwerkelijk een appeltje te schillen had met Lee(naar aanleiding van de opnames voor 'The killers' uit 1964). Marvin had er blauwe plekken van...

Dun verhaal. Leuke film voor een avondje lekker achterover hangen met een zakje chips en een sapje. 'Good guy neemt wraak op een serie bad guys'. Niets meer en niets minder. Best prettig in beeld gebracht. Maar geen topper.

Mooi verzorgde, strakke film. Goed geregisseerd, goed script (paar logicafoutjes in bijvoorbeeld de moord op Reese daargelaten), hele mooie decors en fraaie cinematografie. Ook het acteerwerk was goed, plus de sound.

Erg jammer van de schoonheidsfoutjes af en toe.

De film loopt totaal niet lekker, dat is eigenlijk het grootste probleem. Er zaten nog wel wat aardige momenten in de film, maar voor de rest vond ik dit maar matig. Ook de uitstekend spelende Lee Marvin kan daar niets aan veranderen. De muziek paste totaal niet, het verhaal was grotendeels te warrig en ik zat telkens mezelf af te vragen wanneer de film nou echt begon. Heel slecht was het niet, maar dit was toch zeker maar een matige film. 1,5*

Ik ben er redelijk van overtuigd dat deze film een stervende-man-heeft-een-laatste-hallucinatie verhaal vertelt.
Point Blank = Niet te missen.
Vreemde glimlach van Angie aan het einde. De koppeling van Flashbacks waarin symboliek en inconsistenties zitten.
Leent zich voor een nieuwe kijkbeurt binnenkort, maar ik vond 'm geweldig.

Beetje een dubbeltje op zijn kant. Nu ik hier de commentaren lees, lijkt het me of ik mogelijk een heleboel gemist heb (het hele verhaal van een stervend man die nog één groot delirium heeft). Dus wie weet dat ik de film beter waardeer na een tweede kijkbeurt, al zit die er niet meteen in voor de komende jaren geloof ik.

Het verhaal kwam me te flets over en was als thriller/misdaadfilm niet meeslepend of beklijvend genoeg. Bovendien vond ik dat Lee Marvin niet zo fantastisch acteerde, of in elk geval: het is geen iconische acteur en Walker is geen legendarisch personage gebleken.
Waar ik wel door gecharmeerd was, is de heerlijk verzorgde beeldregie. De breedbeeldopnames zijn vaak oogstrelend en vooral de scène in het lege waterbekken waarbij de twee slechterikken neergekogeld worden door hun handlanger was prachtig uitgevoerd. Deze regie, in combinatie met de tijdsgeest die goed opgeroepen wordt, zorgt ervoor dat ik Point Blank nog nét boven de 2,5* uittil.


3*

Meesterlijke stijloefening van Boorman, waarbij de geloofwaardigheid op het tweede plan komt.

Hoewel hij hier en daar maar wat lijkt aan te rommelen met de flashback-techniek, klopt het allemaal wonderwel. Lee Marvin is de geknipte tweedimensionale antiheld omringd door B-acteurs van wat minder kaliber (op Dickinson na dan) die perfect in het plaatje passen.

Leuke rol ook voor Carroll o'Connor (Archie Bunker uit de TV-serie All in the Family) . Steengoeie film, met recht een klassieker genoemd in zijn genre.

Fantastische film. Ik heb hem al 3 keer gezien. Zondagnacht spelen ze hem op BBC2

Het verhaal had ik al eens gezien in "Payback" met Mel Gibson, dus ik wist wel hoe het allemaal zou verlopen. Regie is wel dik in orde en Marvin speelt een veel killere boef dan Gibson. Sowieso is Point Blank een stuk rauwer dan Payback, die er nu en dan een grapje durfde tussen gooien. Ook enkele scènes zijn veel sterker hier zoals die bijna psychedelische scène in die maffe striptent met die schreeuwende neger en de set-up om het hotel binnen te raken. De laatste twintig minuten begon het wat te slabakken en zijn dan ook de minste. Point Blank blijft een onderschatte film in het genre dat meer aan de misdaadfilms uit de jaren '70 doet denken dan de jaren '60. Ver vooruit op zijn tijd dus.

En waar Boorman weer zijn mosterd haalde: klik (uit klik).

Noir is een genre dat zichzelf wel elk decennium blijft heruitvinden. Wist niet dat ze deze film, toch uit 1967 reeds als neo-noir bestempelden.

Ik ben er niet zo in thuis wanneer wat begon qua noir en neo-noir, maar misschien is het ook pas later als zodanig (ond)erkend?

Sterke film, goede muziek, heerlijke sfeer!

Hoe beter een naam als Walker te onderstrepen dan door de kletterende voetstappen alhier. En dat in best een eigenzinnige film. Als je niet zonder een dichtgetimmerd verhaaltje kan, ben je er al snel aan voor de moeite. De film lijkt grotendeels het perspectief van zijn aangetaste hoofdrol te kiezen. Droom, herinnering of wat dan ook, veel komt vanuit het standpunt van een verblinde en getroebleerde geest die zonder blikken of blozen een organisatie doorklieft en op zoek gaat naar zijn geld.

Dat is dan meteen geweldig wanneer Walker een autoverkoper door elkaar rammelt. Boorman speelt met stijlen en gooit er met onder andere chaotische flashbacks een surrealistische noot tegenaan. De knokpartij in de jazzclub is een voltreffer, decors, aankleding e.d. zijn kleurrijk en stijlvol en als het erop aankomt, heeft het simpelweg een aantal gave, soms ook bevreemdende scènes in petto. Dickinson is goed voor eentje, idem voor O'Connor. Een grillige cocktail, maar wel met lekkers.

Coole wraakfilm met meesterlijke nouvelle vague-achtige montage, sterk camerawerk en een sfeervolle geluidsband.

Lee Marvin is een baas, Angie Dickinson pittig, en de hoofden van de organisatie fijne karakters. Om Brewster heb ik gelachen: "You're a very bad man, Walker, a very destructive man! Why do you run around doing things like this?"

De film is spannend en het absurde randje (een hele misdaadorganisatie uitmoorden voor 'slechts' $93.000 ) geeft het ook wat extra's.

Een briljant moment: Walkers droom in het huis van zijn ex-vrouw, waarin enkele details van hun gevecht van eerder nog eens in slow-motion overgedaan worden. Wat een stijl.

Lange close-ups, secondenlang voetstappen op de geluidsband, veel spiegels, snel inzoomende camera's, slow motions, een non-sequentieel verteld verhaal, droomscènes, flashbacks, hippe beat/funkmuziek met een go-go-danseres, een knokpartij in half-stroboscopisch licht – ja, we bevinden ons duidelijk in de jaren zestig. Gelukkig speelt dit alles zich voornamelijk in de eerste 30 minuten af, daarna wordt de film soberder en kunnen we genieten van een redelijk strak plot met een zoals te verwachten viel uitstekende Lee Marvin (hier in een soort ultieme lone wolf-rol) en een aardige twist (de politieman die eigenlijk een schurk is die de organisatie wil overnemen, maar [mooi trekje] wel zo verstandig is om Walker geen loer te draaien). De Living Colour-DVD oogt prachtig, met grote helderheid en scherpte en fraaie kleuren.
 

Rommelig begin maar uiteindelijk toch een prima film 4*

“I want my money.” (Walker)

Lee Marvin wandelt wat doorheen hoog stylistische scènes duidelijk geïnspireerd door film noir en Nouvelle Vague, op zoek naar zijn ‘MacGuffin’, hij wilt zijn wraak maar vooral zijn geld terug. Zijn vriend verraadde hem en ging ermee vandoor, samen met zijn geliefde. Ironisch genoeg werkt het lege verhaal uitstekend als een verslavende existentiële trip dat evolueert in een perfecte thriller, Melville-gewijs. Zeker de moeite om dit kunstwerkje te mogen aanschouwen!

Voor een uitgebreide review en een top 25 aan vergeten New Hollywood klassiekers:

New Hollywood's Lost Classics - The Filmtransition

Bluray release