Liebe Ist Kälter als der Tod (1969)

Bijzonder nihilistisch, wat niet vreemd is wanneer je bekend bent met Fassbinder's werk, maar helaas ook esthethisch en karaktergewijs weinig interessant deze hele vroege Fassbinder. De personages roepen weinig vragen op bij het publiek. Een aspect dat Fassbinder's latere werk zou tekenen. Nu was het klaarblijkelijk niet de bedoeling met een melodrama aan te komen kakken en wel met een ode aan de film noir. Begrijpelijk en de spaarzame lange trage scènes in de stijl van Melville's heist films zijn mooi. Ze hadden de film ook gered wanneer het misdaadverhaaltje niet zo matig was geweest. Maak je de keus met een pure misdaadfilm te komen mogen die misdaadelementen wel beter aangepakt worden. Fassbinder faalt daar grotendeels in. Gelukkig zou hij zich later meer richten op de pure en rauwe melodramatische film waar hij zijn sporen in heeft verdiend.

2,5*

Een soort nouvelle-vague-film à la Fassbinder met een koel, killig decor en met dito personages (Eddie Constantine moest er nog bij geweest zijn) die in en uit het beeld stappen zoals dat gebeurt bij een experimenteel familiefilmpje. Niet dat zulks verkeerd is want het schept, samen met de lange shots, een zekere sfeer die zekerlijk door Fassbinder zal gewild zijn.

Film die zich niet richt tot een groot, warm publiek maar voor cinefielen toch wel interessant is om even te beleven.

To Fassbinder or not to Fassbinder en wat was die Hanna Schygulla, op zijn minst gezegd, een expressievolle actrice.