Liebe Ist Kälter als der Tod (1969)

Eerste werk wat ik zie van Fassbinder. Het lage tempo en het ontbreken van dialogen (typische Fassbinder stijl?) maken de film wel bijzonder. Het is misschien nog het beste te omschrijven als een combinatie van Godard en Melville.

Een aardige stijloefening dus, en wellicht een voorproefje voor de films die zouden volgen.

3,5*

Ook mijn eerste Fassbinder. Wat direct opvalt is de statische cameravoering (camerastandpunten die minutenlang onveranderd blijven), spaarzame dialogen en het trage tempo i.c.m. de sferische muziek.

Fassbinder neemt totaal geen moeite om zijn personages te introduceren; gedurende de film kom je het een en ander te weten, maar het blijven anderhalf uur lang karikaturen. Het schouwspel dat ontstaat rondom deze karikaturen is echter erg vermakelijk.

Je zou bijna denken dat het Alain - Le Samourai - Delon zelf is op de poster.

Nee dus

Het was Fassbinder's bedoeling dat Ulli Lommel op Alain Delon uit le Samourai zou lijken.

Dat kon ook bijna niet anders.

Aan de film is ook wel te zien dat de bedoeling niet meer was dan een ode aan de franse en Amerikaanse film noir.

Bijzonder nihilistisch, wat niet vreemd is wanneer je bekend bent met Fassbinder's werk, maar helaas ook esthethisch en karaktergewijs weinig interessant deze hele vroege Fassbinder. De personages roepen weinig vragen op bij het publiek. Een aspect dat Fassbinder's latere werk zou tekenen. Nu was het klaarblijkelijk niet de bedoeling met een melodrama aan te komen kakken en wel met een ode aan de film noir. Begrijpelijk en de spaarzame lange trage scènes in de stijl van Melville's heist films zijn mooi. Ze hadden de film ook gered wanneer het misdaadverhaaltje niet zo matig was geweest. Maak je de keus met een pure misdaadfilm te komen mogen die misdaadelementen wel beter aangepakt worden. Fassbinder faalt daar grotendeels in. Gelukkig zou hij zich later meer richten op de pure en rauwe melodramatische film waar hij zijn sporen in heeft verdiend.

2,5*

Een soort nouvelle-vague-film à la Fassbinder met een koel, killig decor en met dito personages (Eddie Constantine moest er nog bij geweest zijn) die in en uit het beeld stappen zoals dat gebeurt bij een experimenteel familiefilmpje. Niet dat zulks verkeerd is want het schept, samen met de lange shots, een zekere sfeer die zekerlijk door Fassbinder zal gewild zijn.

Film die zich niet richt tot een groot, warm publiek maar voor cinefielen toch wel interessant is om even te beleven.

To Fassbinder or not to Fassbinder en wat was die Hanna Schygulla, op zijn minst gezegd, een expressievolle actrice.

Lijkt me kwa filmstijl een ode aan Bande à part, kijkt erg fijn weg in tegenstelling tot Bande zelf.

Wat een geklets over 'ode' als er gewoon iets nageaapt wordt. Film is alleen interessant als eersteling van Fassbinder.

Fassbinder was duidelijk geïnspireerd door Le Samourai in dit vroege werk van hem. De vorm is nog wat ruw en ongepolijst. Het wordt onnodig gerekt tot 1,5 uur. Maar de onverbloemde menselijke verhoudingen zijn hier wel al duidelijk aanwezig.

Krappe 3* vanwege dat laatste.