Buck Privates Come Home (1947)

I'm showering

Ik weet nog dat mijn eindgedachte bij de vorige Abbott & Costello film in de trend ging van dat ik hoopte dat Barton het zou kunnen waarmaken voor mij om als beste regisseur voor het duo te worden gezien. Zijn proefstuk zou deze Buck Privates Come Home worden want het is het enige vervolg op één van hun films (Buck Privates maar dat zal iedereen wel door hebben gehad) maar dat was juist één van de minste films die ik al van het duo had gezien. Alom twijfel maar vandaag me er toch eens voor neergezet en wat blijkt? Barton weet een zeer degelijke film neer te zetten.

Buck Privates verloor vooral punten door de nogal oubollige humor en het feit dat we rond de periode '40-'41 teveel Abbott & Costello in het leger, zeemacht en dergelijke hadden gehad waardoor het soms nogal als een oude film in een nieuw jasje aanvoelde. Daar is bij Buck Privates Come Home gelukkig geen sprake van. Veel is natuurlijk te wijten aan het feit dat dit niet zo bijster veel in het leger afspeelt en daar ben ik wel blij om. Het plot is er dan ook weer één dat vol steekt met de typische maar hilarische Abbott & Costello taferelen. Vooral Costello steelt hier meerdere keren de show door scènes zoals wanneer hij ligt te slapen in zijn hangmat. Voor de rest kent de film wel een aantal keer een alternatieve versie van een routine van de twee mannen maar het wordt er allemaal niet slechter op, in tegendeel. Ik kan blijven genieten van het feit dat ze elke keer me zo doen lachen door hun perfecte samenspel. Toch is het plot een grote plusfactor, zeker als je het vergelijkt met de halve musical die deel 1 was. De film kent geen enkel saai moment en wordt ook nergens voorspelbaar, mits je met de juiste verwachtingen gaat kijken want Barton zorgt natuurlijk nergens voor een geniale twist maar dat ik simpelweg ook niet mogelijk in dit soort films. Het duo blijft zorgen voor simpel vermaak maar ze doen het werkelijk uitstekend.

Een groot verschil tussen beide delen is natuurlijk ook het gebrek aan muziek in de sequel en de overdaad aan muziek in het origineel. Ik prefereer deze maar toch vind ik het af en toe wel leuk als er een ietwat catchy nummer inzit. Zo is het Going Home nummer erg leuk en een amusante verwijzing naar de voorganger, iets wat sowieso al veel gebeurt door de flashbacks aan het begin van de film. Voor de rest kent de film ook wel een aantal verwijzingen naar de twee hoofdrolspelers zelf. Costello begint een willekeurig iemand te ondervragen of zijn naam Abbott is en op het einde vliegt Costello ook een theater binnen waar de trekpleisters op het bord het duo Abbott & Costello is. Niets speciaals maar ik vind het altijd wel leuk om dit soort zaken op te merken.

Het is eigenlijk grappig hoe meningen soms zo kunnen verschillen. Universal was teleurgesteld na The Time of Their Lives en Little Giant en besloot om dus terug te gaan naar het kassucces van beide heren. Ik daarentegen vond The Time of Their Lives uitstekend en Buck Privates de mindere. Toch ben ik blij dat ze dit hebben afgebracht want het zorgt voor een uitstekende film van Abbott & Costello. Het duo zelf is weer in uiterste topvorm, ook leuk om te zien dat er geen problemen meer waren en dat ze terug naar hun succesformule gaan, namelijk dat ze altijd samen in de problemen zitten niet apart zoals in bovengenoemde 'flops'. De routines gaan erg vlot, Costello kan helemaal los gaan, vraag me soms af hoe je zoveel energie kunt hebben maar vooral de bijrollen zijn erg amusant. Het is natuurlijk fantastisch dat ze Nat Pendleton terug hebben kunnen strikken voor de rol van Collins. Geweldige rol in het eerste deel maar erg weinig te zien maar dat is gelukkig hier niet het geval. Costello, Abbott en Pendleton zijn een gouden trio en zorgen voor een paar fantastische scènes. Beverly Simmons viel me trouwens ook niet tegen. Normaal gezien ben ik echt niet voor kinderen in films maar langzaamaan begin ik een aantal goede ervaringen op te bouwen. Goede ervaringen met mooie vrouwen in films heb ik al genoeg gehad maar zoals ze zeggen, er is altijd plaats voor één extra. Dat is bij Joan Shawlee (toen nog Fulton) zeker het geval. Mooie vrouw en komt totaal niet gemaakt over, iets wat ik soms wel vind bij Abbott & Costello films.

Sequels hoeven niet altijd slechter te zijn en Buck Privates Come Home bewijst dit. Barton is goed op weg om een uitstekende Abbott & Costello regisseur te worden, het is alleen te hopen dat hij het kan volhouden. Nog even vermelden: de achtervolging op het einde was fantastisch!

4*

(Erg) verouderde (familie)komedie en zo zijn de grapjes, die ook lang van stof zijn. Vond ik vroeger wel leuk, en destijds zelfs beter dan de eerste film, maar nu niet meer. Ik vermoed geen ene meer van dit duo. Zoals vaker ook veel studiowerk, waardoor bijvoorbeeld de slapstick aan het eind ook niet meer goed werkt. Louter voor fans, lijkt me. 2.0

Krijg steeds meer het idee dat ik de latere jaren 40 films van Abbott en Costello beter vind dan de aller eerste in het begin van de jaren 40, het duo is nu inmiddels zo gehecht aan elkaar dat ze samenwerken als een goed geoliede machine.

Deze film heeft als voordeel dat de speelduur niet al te lang is en daardoor de grappen op een hoog en snel niveau uitgevoerd kunnen worden.

Het meisje wat ze willen adopteren is ook nog eens een kind wat behoorlijk kan acteren en dat werkt natuurlijk ook zeker mee!

De scene met de taart heeft mij weer ouderwets hardop laten lachen, iets wat mijn buren misschien minder fijn vonden aangezien ik de film pas na 12 uur snachts op had gezet. En zo zijn er nog genoeg andere scenes te vinden in deze film.

3,5 sterren alweer!!

Helemaal mee eens, heerlijk duo om te zien en van degene die je opnoemt moet ik alleen The 3 Stooges nog een kans geven.

Dankzij jouw bericht heb ik de film gister avond terug gekeken en mij alweer erg weten te vermaken. Blijft leuk inderdaad! Tijdloos.