Den Osynlige (2002)

Een vermakelijke, maar geen geweldige film over een student die Ghost (1990) gewijs in een soort van tussenwereld terecht komt als geest nadat hij werd vermoord. Het plot is hoogst eigenaardig te noemen, want vele dingen slaan gewoon nergens op. Het is niet altijd even doordacht uitgevoerd. Zo is het vreemd dat hij geen andere geesten tegenkomt of was het bizar dat hij zijn vriend dan wel weer (kort) zag na diens zelfmoord.

Het feit dat het meisje hem eerst niet en dan weer wel kon horen, slaat nergens op. Ook haar apathische reactie dat ze in verbinding staat met haar slachtoffer klinkt weinig realistisch, laat staan dat ze op het einde een barmhartige Samaritaan uithangt en iedereen dat maar goed vindt. Vrij storend ook dat haar achtergrond met haar overleden moeder even in de verf werd gezet aan de grafsteen. Was compleet overbodig als scène.

De film had wel potentieel hoewel hij verre van origineel is. Het verhaal is wat afgeraffeld en er worden wel erg makkelijk conclusies getrokken in het politioneel onderzoek. Wel wat negatieve plotpunten dus, daarnaast wel een vrij vlotte film die snel wegkijkt.

Niet onaardig tussendoortje

Goed als je je verveelt

Niet meer Niet minder

Onbevredigendfilm.
Die Annelie wordt ook teveel op gehemeld terwijl het gewoon een vreselijk monster is.
Gemiste kans.

Doorheen de dimensies, gekoppeld aan onverwerkt trauma van 1 van de hoofdrolspelers, zodat afzet en agressie om, het diepe verdriet continu uit de weg te gaan, uiteindelijk leidt tot verschrikkelijke daden. Novotny en Skarsgård spelen top. Verder gaat dit ook over leiders, meelopers en éénlingen. En bestaan echte vrienden wel? De film wordt realistisch gebracht met hierin topspel van Novotny als nietsontziend leider. Uiteindelijk speelt doorheen de rouwverwerking het belangrijkste thema, na ontkenning, boosheid en verdriet, loslaten een grote rol. Uiteindelijk het ultieme loslaten... Verder is de muziek krachtig aanwezig. 3,8*