Richard III (1995)

Uitstekende Shakespeare verfilming, ik kan niet anders zeggen. Prima acteerwerk van Ian Mckellen. Dat de regisseur de Shakespeare tragedie naar het fictief Engeland van de jaren 30 heeft verplaatst vond ik zeer geslaagd. Richard III met het vertoon van macht en de vlag deed mij zeer sterk denken aan die welbekende dictator van dat andere land op het Europese continent. Om dit soort films te kunnen waarderen is het wel vereist, althans dat is mijn mening, dat je bekend bent met het werk van Shakespeare. In de toneelstukken van Shakespeare is nu eenmaal geen plaats voor overdadig sentiment. Dat was er in deze film ook niet en daarom kwam alles nogal gevoelloos over. Mij stoorde het in ieder geval niet, dit itt andere users.

4,5*

Richard Loncraine mag trots zijn op deze prestatie want het is een uitstekende verfilming van Shakespeares’ toneelstuk. De manier waarop Ian Mckellen de rol van Richard vertolkt kan bijna perfect worden genoemd. Het verhaal wordt getransporteerd naar een fictief Groot-Brittannië en het ademt een sfeer uit van de jaren ‘30. Twee partijen strijden om het koningschap. Richard is daarvoor niet bang om zijn handen in het bloed te laten baden. Een van de meest aangrijpende moorden was die van de zoon van de koningin, koelbloedig werd hij gewurgd met een rode vlag. Het mooiste moment van de film was wanneer Richard, wanhopig om niet gevangen te worden genomen, luid roept: ”A horse, a horse, my kingdom for a horse!” Dit is een van de bekendste zinnen uit shakespeares’ werk en het heeft een(zeer geslaagde) ironische ondertoon omdat Richard in een auto zit!

De camera en lichtwerking zijn perfect gebruikt. De camera zoomt op het juiste moment in en uit, hij spijkert de blik van de kijker vast aan het scherm. Loncraine kan gerust een meester in zijn vak genoemd worden. Over de acteurprestaties valt niet veel te zeggen want ze weten allemaal hun rol zeer overtuigend te vertolken.

De oorspronkelijke tekst maakt de film alleen maar mooier en op de momenten dat Richard je recht in de ogen kijkt en tegen je spreekt geeft je gegarandeerd kippenvel.

Deze film is gewoon een pareltje, ze hoort bij iedereen thuis in de dvd-kast te steken!

4*/5

Regisseur Richard Loncraine steekt met Richard III de gelijknamige tragedie van Shakespeare in een moderner jasje. Letterlijk zelfs, want hij verplaatst het stuk naar een fictief, fascistisch Groot-Brittanië in de jaren '30. In dit Groot-Brittanië is er een burgeroorlog uitgebroken tussen het huis Lancaster en het huis York, geleid door Richard, de hertog van Gloucester. Deze, een misvormd man met dun streepjessnorretje, wil zichzelf kost wat kost tot dictator kronen. Ian McKellen voelt zich duidelijk thuis in de rol van de misdadige Richard en zet dan ook een ijzersterke acteerprestatie neer. Hij is overduidelijk het middelpunt van deze film, maar krijgt toch prima tegenspel van de bijrolspelers. Iedereen vervulde zijn rol op zijn minst naar behoren, en de meesten deden zelfs beter dan dat. Wat de acteerprestaties betreft, zat het bij deze prent dus goed.

De transpositie naar Groot-Brittanië in de jaren '30 vond ik daarentegen niet erg geslaagd. Een originele vondst is het zeker en bij momenten leverde het mooie scènes op, waarvan de toespraak van Richard in een weinig subtiele nazistische setting toch wel de opvallendste en tegelijk meest geslaagde is. Maar over het algemeen miste deze mix, de taal van Shakespeare in een moderner decor, iets. Het bombastische taalgebruik paste niet bij de modernere tijd waarin het verhaal zich afspeelt en maakte het nogal zwaar en bij momenten zelfs irritant.

Loncraine wou met 'Richard III' twee groepen, de kenners en de leken, vanaf het begin gelijk schakelen, door ze met dezelfde nieuwsgierigheid te prikkelen, zoals hij zegt. De kenners kan hij nieuwsgierig gemaakt hebben, of misschien eerder gechoqueerd hebben met de openingscène: de koelbloedige moord op de rechtmatige koning van Groot-Brittannië, nadat een tank zonder omhaal binnenreed. Ik, als leek, was hierdoor benieuwd naar de rest van dit 'stuk van Shakespeare'. Maar naarmate de film vorderde, moest ik steeds denken aan die andere film over Shakespeare, namelijk Shakespeare in Love van John Madden. Hij slaagt er veel beter in om 'leken' te prikkelen en Shakespeare toegankelijk te maken. Deze film speelt zich wel af in de 'correcte' tijd, wat de mondige taal vanzelf toegankelijker lijkt te maken. Visueel ziet hij er ook vele vlotter uit.

Want op dat vlak had Loncraine het toch wel stukken beter kunnen doen. Het is moeilijk te zeggen wat ik nu juist minder vond, maar ergens stak de beeldregie me soms wat tegen. De film straalt een donker sfeertje uit, maar vaak was het beeld zelf nogal donker, net dat tikkeltje te donker. Door deze matige visuele kant, had de film ook een soort stroefheid en kantigheid. De verschillende hoofdstukken vloeiden ook niet altijd mooi ineen, wat ook onduidelijkheden met zich meebracht. Niet dat dit heel de film zo was, er zaten ook een aantal fraaie shots of scènes in, zoals het moment waarop de jonge prins wordt gestikt in de vlag of weer de eerder vermelde toespraak.

De verwachtingen die ik had bij deze film zijn niet waargemaakt, wat niet wil zeggen dat ik hem slecht vond. Het verhaal op zich is namelijk best goed en op het acteerwerk valt ook weinig aan te stippen, maar de O zo belangrijke uitwerking kon vele beter.

Best origineel om dit Shakespeare-stuk over te brengen naar de jaren 30, trouwens perfect dit tijdsbeeld opgeroepen;

Bovendien valt er erg veel te genieten van de act van Ian McKellen als duiverlse dictator en ook van de decors en costumering in deze film die toch wel kon pronken met een stel goede en overbekende Britse acteurs. Sommigen zitten zelfs in een erg kleine rol volgens de bekendheid die ze ondertussen hebben opgebouwd (Kristin Scott Thomes)

Gokje bij de kringloop en voornamelijk vanwege de cast meegenomen. Blij verrast bij thuiskomst dat de film best goede waarderingen krijgt.

De eerste momenten neem ik dan ook met grote nieuwsgierigheid tot me tot de eerste lange wollige monoloog van McKellen recht in de camera. O jee... Shakespeare zoals bekend is, maar men blijft wel dicht bij het idee van een toneelstuk. En dat is vervolgens ook waar de interesse in de film strand. Het afvoeren van George op het bootje voltrekt zich ook op aparte wijze en kan ook toneelstukachtig genoemd worden waarop McKellen weer zo'n monoloog heeft waarop mijn gevoel met de film echt onder het nulpunt daalt.

Dingen die in de positieve zin te vermelden zijn betreffen de cast, de jaren '30 stijl is fraai en de muziek heeft sterke momenten. Ook mag de strijd op het einde met al het oorlogsmateriaal best genoemd worden als leuk opgezet. Maar het is water onder de brug, een verloren zaak. Want die theaterstijl met die monologen ligt mij totaal niet. Mogelijk dat het aan Shakespeare ligt want Hamlet lag me niet en Gangs Of New York die ook een Shakesperiaanse achtergrond heeft ligt mij evenmin. Nee, dit is niet mijn ding, helaas.